هادی تجویدی، ‌احیاگر نگارگری ایران است

افتخاری گفت: ‌در مکتب تهران که هادی تجویدی و شاگردانش به آن شیوه کار می‌کردند، ‌صورت‌ها همه ایرانی شده بود و اثری از چهره‌های چینی و مغولی نبود، همچنین محتوای آثار روزآمدتر شد و از پرسپکتیو نیز در این آثار استفاده می‌شد.

وی افزود: تا سال 1318 که هادی تجویدی درگذشت، 2 دوره 4 ساله در مدرسه صنایع قدیمه نگارگری این هنر را آموزش می‌داد و آخرین اثرش که ملاقات حضرت یعقوب بود، نیمه‌تمام ماند که هم‌اکنون در موزه نگهداری می‌شود. او 46 سال بیشتر نداشت و شرایط هنری در آن زمان باعث شد که این انسان شریف دق مرگ شود.

همچنین در این مراسم مجید مهرگان هنرمند نگارگر نیز گفت: حدود 300 سال آثار نگارگری ایران که به خارج از کشور برده شده بود، از مقابل دیدگان ما مخفی و در انبار موزه‌ها نگهداری شد. این آثار را موزه‌های پاریس، بریتانیا، نیویورک و... به اشکال مختلف از دلالان خریده و حتی گاهی نام دلالان روی این آثار گذاشته شد به گونه‌ای که شاهنامه بزرگ دوره ایلخانی ما به نام دلال آن شاهنامه «دموت» نامگذاری شد.

وی افزود: این آثار نگارگری ایران از تمام موزه‌های جهان گردآوری و در سال 1929 در آکسفورد به نمایش گذاشته شد و تازه متوجه شدیم که ما چه آثاری داریم که چه تفاوت‌های ماهوی با آنچه دیده بودیم دارد. آثار کمال‌الدین بهزاد، آقامیرک اصفهانی، سلطان محمد و... در این نمایشگاه به نمایش عموم درآمد.

مهرگان با بیان این که هنرمندان نگارگر منتظر حمایت هستند گفت: من حتی یک اثر هم به یک ایرانی نفروخته‌ام و این در حالی است که در دوره بلوغ آثارم هستم و همه آثارم درحال رفتن از ایران است همان طور که محمدعلی زاویه به من گفت که همه آثارم از ایران خارج شده است.