مصری‌ها از دشمن استقبال نمی‌کنند

عبدالباری عطوان مدیر مسئول روزنامه فرامنطقه‌ای القدس العربی، در تحلیلی ضمن ارزیابی سفر قریب‌الوقوع بنیامین نتانیاهو به مصر می‌نویسد:

«قرار است حسنی مبارک رئیس جمهور مصر، روز دوشنبه با بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسراییل در تفریحگاه شرم الشیخ در ساحل دریای سرخ دیدار کند و به بررسی نحوه احیای فرایند صلح و ازسرگیری مذاکرات غیر مستقیم بین طرفین فلسطینی و اسراییلی بپردازد.

رئیس جمهور مصر که به تازگی پس از یک عمل جراحی از آلمان بازگشته و هنوز تردید‌هایی نسبت به وضعیت جسمی او وجود دارد، میزبان این نشست می‌شود و در چنین شرایطی طرف اسراییلی سعی می‌کند، با تمامی وجود از این شرایط استفاده کند. دیدار مبارک و نتانیاهو در شرایطی بغرنج انجام می‌شود. شرایطی که با افزایش تهدید‌های اسراییل تحت حمایت آمریکا مبنی بر جنگ جدید علیه لبنان و جنگی کوبنده علیه سوریه جهت بازگرداندن این کشور به عصر حجر به بهانه ارسال موشک اسکاد به حزب‌الله لبنان همراه شده است. موشک‌هایی که به ادعای هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا به تغییر موازنه‌ قدرت نظامی در منطقه منجر می‌شود. ما از آن می‌ترسیم که نتانیاهو از دیدارش با حسنی مبارک و در این شرایط به عنوان سرپوشی بر جنگ آتی در منطقه استفاده کند و به گونه‌ای این مساله را القا نماید که مصر در کنار اسراییل ایستاده و با هر حمله‌ای علیه سوریه و لبنان موافق است. همانند کاری که تزیپی لیونی وزیر امور خارجه‌ سابق اسراییل در سال 2008 انجام داد و پیش از حمله به نوار غزه با مبارک در شرم‌الشیخ دیدار کرد.

نتانیاهو به دلیل سیاست‌های تحریک آمیزش و پافشاری بر تخریب فرآیند صلح نه تنها یک فرد منزوی بلکه یک فرد طرد شده است و کل جهان را با اقداماتش مبنی بر ادامه یهودی سازی قدس اشغالی و مقدسات اسلامی و مسیحی آن تهدید می‌کند و تاسف بار است که وی همواره برای شکستن این انزوا به مصر و رئیس جمهور آن پناه می‌آورد و همواره به زیر پای او فرش قرمز پهن می‌شود.

ما نمی‌فهمیم، دلیل این همه شیفتگی نسبت به نتانیاهو که هیچ‌گاه وی و دولتش سیلی زدن به مصر، ملتش و امت‌های عربی و اسلامی را متوقف نساخته است، چیست؟ خطرناک‌تر از این مساله این است که توطئه در تنگنا قرار دادن مصر، ویران کردن اقتصادش و تحریک کشورهای حوزه‌ رود نیل جهت کاهش سهم آبی مصر تحت حمایت دولت نتانیاهو صورت می‌گیرد که آویگدور لیبرمن وزیر امور خارجه‌اش را به آفریقا می‌فرستد و برای جلب حمایت این کشور‌ها قرارداد‌های تسلیحاتی را به آنان ارائه می‌دهد.

رئیس جمهور مصر برای نتانیاهو فرش قرمز پهن می‌کند، در حالی که در استقبال از بشار اسد رئیس جمهور سوریه تعلل می‌کند. شایسته نیست که به جای رهبران عرب هم‌چون ملک عبدالله بن عبدالعزیز پادشاه عربستان، نتانیاهو اولین کسی باشد که به عیادت بزرگترین رهبر یک کشور عربی و اسلامی برود.

تاسف بار است، حکومت مصر با وجود اهانت‌های پیاپی اسراییلی‌هایی که اعتبار و ارزشی برای کرامت مصر و جایگاه آن قائل نیستند و تنها به منافع خود می‌اندیشند و این منافع را به منافع 80 میلیون مصری که اکثریتشان زیر خط فقر زندگی می‌کنند و در آینده‌ای نزدیک با خطر مرگ ناشی از تشنگی روبه‌رو می‌شوند، از آنها استقبال می‌کنند.

سفر نتانیاهو به شرم‌الشیخ بار دیگر بر این مساله تاکید دارد که نظام حاکم مصر وارد یک ائتلاف استراتژیک با اسراییل شده که نه تنها علیه اعراب بلکه علیه ملت مصر عمل می‌کند.

از سوی دیگر اخیرا مسائلی روی داد که این مساله را ثابت می‌کند و این اقدامات به اختصار عبارتند از:

1- نیروهای امنیتی مصر با استفاده از گاز سمی چهار جوان فلسطینی را در تونل مرزی مصر و غزه کشته و این تونل را بر سر آنها ویران کردند. اقدام وحشیانه‌ای که حتی با حیوانات نیز صورت نمی‌گیرد.

2- رئیس جمهور مصر به همتای اسراییلی‌اش به مناسبت سالگرد تشکیل اسراییل در خاک فلسطین که به آواره ساختن مردم این سرزمین منجر شد، پیام تبریک می‌فرستد. آن هم رژیمی که هزاران مصری را کشته و با حمله به کشورهای عربی،‌ اشغال سینا، به لبنان و غزه نیز تجاوز کرده و هم‌چنان برخی اراضی عربی را تحت اشغال خود دارد.

3- اقدام اسراییل مبنی بر وادار نمودن احمد ابوالغیط وزیر امور خارجه‌ مصر، به عذرخواهی و توضیح دادن در خصوص اظهاراتش در جریان سفر اخیر به لبنان که اسراییل را دشمن توصیف کرده بود.

4- صدور حکم ظالمانه از سوی دادگاه امنیت مصر علیه گروهی که گفته می‌شود به حزب‌الله لبنان وابسته هستند. حکمی که به بهانه‌های مضحکانه و به بهانه‌ نقض حاکمیت مصر صادر شد.

این شرایط تاسف‌بار برای مصر به عنوان یک کشور عزیز برای صدها میلیون مسلمان سراسر جهان موجب شده که ما از این موضوع احساس درد کنیم. چرا اگر رئیس جمهور مصر پیام تبریک به همتای اسراییلی‌اش ارسال نکند، متضرر می‌شود و یا این که مصر از خراب کردن تونل‌ها بر سر کارگرانی که از این تونل‌ها برای ارسال غذا و مواد ضروری به خانواده‌های محاصره شده‌شان در غزه استفاده می‌کنند، چه سودی می‌برد؟

چرا احمد ابوالغیط بلافاصله اظهاراتش را توجیه کرده و بر دوستی با رژیمی که به بهانه‌های کذب دو کشور عربی را تهدید به جنگ می‌کند، تاکید می‌نماید.

حزب حاکم مصر که در برگیرنده مافیای فساد است و نمایندگان آن تیراندازی به سوی تظاهر کنندگانی را که خواهان تغییر در کشورشان هستند، خواستار می‌شوند چطور می‌تواند در استفاده از گاز سمی برای کشتن مردم محاصره شده غزه نقش نداشته باشد.

ما امیدوار بودیم که رئیس جمهور مصر کسی باشد که مقابل تروریسم اسراییل و آمریکا و در حمایت از سوریه و لبنان بایستد. اما باید با کمال حسرت بگوییم آنچه که در مصر و از سوی رهبران آن روی داد، چیزی کاملا متفاوت از خواسته‌های ما بود.»

ایسنا