«در چشم باد» موقعیت خوبی برایم بود

به هر حال دوران کودکی هر کسی با رادیو و تلویزیون سپری شده است. در این دوران آدم از دیدن فیلم‌ها و کارتون‌ها لذت خاصی می‌برد و به نوعی جذب این جعبه جادویی می‌شود. خاطرم هست که حتی زمانی که کتاب‌های درسی را می‌خواندم، خودم را جای شخصیت‌های داستانی این کتاب‌ها می‌گذاشتم و شروع به بازی می‌کردم. کم‌کم این علاقه در من پررنگ‌تر شد و تصمیم گرفتم به صورت جدی‌تر این کار را دنبال کنم.

ما در رشت زندگی می‌کردیم و امکانات زیادی نداشتیم. فقط یادم است که یک بار از طرف مدرسه ما را به سینما بردند. اسم فیلم هم خرگوش نامرئی بود. سینما بزرگ و ما کوچک بودیم و آنقدر جذب پرده نقره‌ای سینما شده بودیم که کمتر متوجه داستان می‌شدیم.

بعد از انقلاب با تعدادی از دوستان جمع شدیم و یک گروه تئاتر تشکیل دادیم. یادم است اولین نقشی هم که بازی کردم، نقش یک روحانی بود. کم‌کم توانستیم تئاترهای بیشتری اجرا کنیم و از این طریق نقش‌های متفاوتی را هم تجربه کردم.

برای اولین بار در سریال «در پناه تو» بازی کردم که آن‌زمان دانشجو بودم. البته در این سریال نقشم از 8 قسمت به 4 قسمت تبدیل شد. پس از آن به دعوت بهروز بقایی برای بازی در سریال دنیای شیرین دریا دعوت شدم و می‌توانم بگویم نقش عمو حسن در این سریال یکی از بهترین و شیرین‌ترین نقش‌هایم بود.

بله. به هر حال تئاتر مادر همه هنرهاست و ما هر چه آموخته‌ایم، از تئاتر است. من همیشه کار در تئاتر را دوست دارم و از آن استقبال می‌کنم.

از طریق بهرام محمدی‌پور، دستیار آقای جوزانی برای بازی در نقش شعبان در این سریال دعوت شدم. آقای جوزانی مرا نمی‌شناختند و وقتی از نزدیک مرا دیدند، درباره این نقش برایم توضیح دادند. و از آنجا که بازی مقابل دوربین در چشم باد موقعیت خوبی بود، پذیرفتم که در این کار حضور داشته باشم.

فیلم‌هایی را که کارگردانی کرده بودند، دیده بودم؛ فیلم‌هایی مانند جاده‌های سرد و شیرسنگی. به هر حال او کارگردان صاحب سبکی است. به نظرم، کارهای کارگردانانی چون جوزانی، فتحی، مرحوم حاتمی و ... کارهای ماندگاری هستند و بیشتر سینمایی هستند تا تلویزیونی. می‌شود مثل یک کتاب مرجع تاریخی همیشه و در همه حال به آنها رجوع کرد.

من فکر می‌کنم نوع نگاه کارگردانان به تاریخ فرق می‌کند، تعدادی از کارگردانان فقط به روایت تاریخ بسنده می‌کنند و آن را به تصویر می‌کشند و برخی کارگردانان هم قصه‌ای را در دل آن تاریخ می‌گذارند؛ که ممکن است خیالی باشد، آقای جوزانی، تاریخ را روایت می‌کنند؛ اما در دل آن، قصه‌ای را هم که در ذهنشان هست، نشان می‌دهند که این قصه به مراتب جذابیت بیشتری نسبت به آن مستند تاریخ‌گونه دارد. طی «در چشم باد» هم همین اتفاق افتاده است و به نوعی زندگی بیژن و خانواده ایرانی مخاطب را با خود همراه کرده است.

من پیش از این، در دو سه کار دیگر هم نقش آدم‌های کلاه مخملی را بازی کرده بودم، مانند سریال رسم عاشقی. منتها هر کدام از آنها، ویژگی خاص خودشان را داشتند و همین‌طور زمان مخصوص خود را. شعبان هم در این سریال به نوعی همان شعبان بی‌مخ است، اما در این مجموعه سعی شده است به دوران جوانی شعبان توجه شود، بنابراین فعالیت‌های مهم شعبان در سریال «در چشم باد» دیده نمی‌شود. چون اوج خروش این آدم از 30 سالگی به بعد است. به هر حال نقش این آدم جذابیت‌های خاص خودش را داشت و از این نظر دوست داشتم آن را تجربه کنم.

خیر. چون بیشتر این دادوستدها در لحظه شکل می‌گرفت و ممکن بود عین فیلمنامه را اجرا نکنیم و بیشتر در تمرین‌ها بود که به یک نتیجه مشخص می‌رسیدیم و برخی شیرین‌کاری‌ها را در قصه با خود می‌آوردیم. مثل سیاه‌بازی‌ها و همین‌طور خواندن آوازها.

نمی‌دانم، چون ما فکر می‌کردیم این کار بین مخاطبان جایگاه بهتری پیدا کند. الان جوری شده است که مخاطبان با سریال‌های شبانه یا 3 روز در هفته بهتر ارتباط برقرار می‌کنند؛ اما در کل می‌توان گفت این سریال همیشه ماندگار‌ و خاطره انگیز خواهد ماند.

راضی نباشم چه کار کنم؟ مجبورم راضی باشم. به‌هر‌حال شرایط عوض شده است. وقتی به گذشته‌ام نگاه می‌کنم، می‌بینم چه سختی‌هایی را متحمل شده‌ام و چه تجربه‌هایی را پشت سر گذاشته‌ام. اما در عین حال باید قبول کرد که سینما و تلویزیون نیاز به چهره‌های تازه و متنوع دارد و خدا را شکر می‌کنم که گذاشته‌ام به عنوان یک پشتوانه همیشه همراهم خواهد بود.

این مساله انتخاب ما نیست. خب پیشنهاد هم نمی‌شود، اگر نه استقبال خواهم کرد، البته شاید هم طی این سال‌ها خوب نتوانسته‌ام بازی کنم یا استعدادم را آن طور که باید نشان دهم.

فکر می‌کنم همان نقش عموحسن در سریال «دنیای شیرین دریا» و همین طور جان کوچولو در سریال «قطار ابدی».