بی‌اعتمادی در فوتبال ملی موج می‌زند

متاسفانه و در شرایطی که این رقابت‌های حساس و مهم را در پیش داریم اتحاد، یکدستی و یکپارچگی بین اعضای تصمیم‌گیرنده فدراسیون در خصوص این تیم و کادر فنی آن وجود ندارد. از سوی دیگر نه کادر فنی تکلیف خود را می‌داند و نه فدراسیون حاضر است در این باره موضع شفاف خود را بیان کند. باید به اینها اختلافات موجود بین رئیس و نایب‌رئیس فدراسیون فوتبال را هم اضافه کرد که این یکی افزونی مشکلات را در پی داشته است.

رئیس فدراسیون فوتبال در حالی از افشین قطبی به طور شفاهی حمایت می‌کند که نایب رئیس او در ترکیه باب مذاکره با فاتح تریم را می‌گشاید و زمانی که صدای این تحرکات درمی‌آید، رئیس فدراسیون فوتبال با همان لحن همیشگی خود می‌گوید ما همیشه در حال مذاکره با مربیان بزرگ هستیم و این به معنای بی‌اعتمادی به قطبی نیست!

در این میان عجیب اینجاست که قطبی یا از روی ساده‌دلی به وعده‌های رئیس فدراسیون دل خوش کرده یا این که امید دارد معادلات به نفع او برگردد. چه در غیر این صورت او با نگاهی واقع‌بینانه به قضایا درخواهد یافت که اینها همه نشانه‌های بی‌اعتمادی به اوست.

در حالی که فدراسیون فوتبال به دنبال یک گزینه خارجی است، باید آرزو کرد که این بار مرتکب اشتباه نشوند و هر چه سریع‌تر فردی را در راس تیم ملی قرار دهند تا فرصت برای شناخت وی از تیم ملی باقی باشد.

بی‌شک سرنوشت تیم ملی دقیقا مشابه تیم امید است، با این تفاوت که تکلیف تیم امید به هر حال با رفتن پیروانی یکطرفه شد و از آن حالت شک و دو دلی درآمد و به بلاتکلیفی رسید! اما قطبی و تیم ملی هم اکنون در یک حالت کاملا مبهم به سر می‌برند. حتی اگر با اتفاقات اخیر یک درصد هم بپذیریم که حمایت‌ها از قطبی تا جام ملت‌ها ادامه خواهد داشت باز این پرسش به وجود می‌آید که قطبی چگونه در این فضای بی‌اعتمادی که نسبت به او وجود دارد قادر خواهد بود در کمال آرامش کارش را دنبال کند؟

در همین حال آن اعتماد لازم که بازیکنان تیم ملی باید به سرمربی داشته باشند با فعل و انفعالات اخیر مخدوش شده است و اینجاست که نه بازیکن تکلیف خود را می‌داند، نه مربی و نه فدراسیون فوتبال. آیا در چنین فضایی می‌توان همچنان مدعی بود که در جام ملت‌ها قهرمان آسیا خواهیم شد؟

درباره دیدارهای تدارکاتی هم که دیگر حرفی نمی‌زنیم، چراکه گویا باید بازهم منتظر یکی، دو دیدار با تیم‌های درجه چندم آفریقا و بعد از آن مسابقه با عمان و قطر و بحرین و... باشیم و در نهایت یک حضور معمولی در جام ملت‌های آسیا.