مکث

رسانه و نیازهای نوجوانان

نوجوانی در کشور ما حکایت غریبی دارند. مثلا برای یک نوجوان 12 یا 13 ساله به سختی می‌توان لباس یا کفش مناسب پیدا کرد. این گروه سنی حد واسط بین کودکی و بزرگسالی هستند شاید به همین دلیل مانند بیشتر حد وسط‌ها کمتر دیده می‌شوند و برآورده کردن بیشتر نیازهای این گروه سنی نیز مشکل است. از نیازهای مادی که بگذریم به نیازهای به اصطلاح معنوی این گروه می‌رسیم. نیازهایی که باید فکر و اندیشه نوجوانان را تغذیه کنند.

کد خبر: ۳۲۱۴۹۹

اما واقعیت این است به همان اندازه که نوجوانان برای پیدا کردن کفش و لباس دچار مشکل هستند برای پیدا کردن منابع انسانی، مکتوب، تصویری و... که بتواند راه درست از نادرست را به آنها نشان دهد هم در مضیقه هستند. جدای از پدر و مادر، نوجوانان چه دختر یا پسر به افراد و مراجع دیگر هم نیاز دارند تا در یافتن پاسخ برای پرسش‌های بی‌شمار، آنها را یاری کنند.

یکی از این منابع صدا و سیماست که اتفاقا مرجع قابل اطمینانی برای این گروه سنی به شمار می‌آید. قابل اطمینان از این جهت که مخاطبان رسانه دیداری و شنیداری بدون این‌که مستقیما مقابل فرد یا افرادی بنشینند و به اصطلاح با آنان رودررو شوند، می‌توانند با کارشناسان آنها وارد صحبت شوند و مسائل و پرسش‌های خود را مطرح و پاسخ بگیرند. از این نظر ،برنامه‌های ترکیبی می‌تواند برای نوجوانان مناسب باشد. برنامه‌هایی که در آنها از کارشناسان مختلف استفاده می‌شود. برنامه‌های نمایشی بویژه سریال‌های تلویزیونی به دلیل جذابیت‌های داستانی و بصری هم می‌توانند بسیار تاثیرگذار باشند. اما واقعیت این است که مثلا در شبکه 2 که برای گروه سنی کودک و نوجوان تعریف شده است، جای این‌گونه برنامه‌ها بسیار خالی است.

چند سال پیش کیومرث پوراحمد سریال «قصه‌های مجید» را با محوریت نوجوانان براساس داستان‌های هوشنگ مرادی‌کرمانی برای تلویزیون ساخت. این سریال می‌تواند الگوی مناسبی برای سریال‌سازی باشد، اما انگار قرار است این سریال به عنوان یک اثر متمایز در تلویزیون فقط تکرار شود و هیچ کارگردان یا تهیه‌کننده‌‌ای این همت را به خرج ندهد که یکی مشابه آن با موضوعات جدیدتر و به‌روزتر بسازد. مثلا مجیدی را تصویر کند که با ابزاری مانند رایانه با تمام قابلیت‌هایش روبه‌روست.