اما یحیی بلند قد و مقاوم هم توانسته است در «بارسلونا»ی اسپانیا نمره مثبت بگیرد و در تیمی یک بازیکن تقریبا فیکس باشد که در سال 2009 برنده 6 جام شد و همه رکوردها را شکست.
اما با تیم ملی فوتبال ساحل عاج نیز برای دومین دوره متوالی به مرحله نهایی جام جهانی رسیده و در آنجا دیدارهای بسیار سختی انتظار او، حبیب و البته دیدیه دروگبا را میکشد زیرا در گام نخست «فیلها» با برزیل، پرتغال و کره شمالی همگروه شدهاند. با این حال مردی که حالا مردم برخلاف گذشته حبیب کولو توره را برادر او مینامند (و نه بالعکس) امیدهایش را از دست نداده است.
این دومین بار متوالی است که در ساحل عاج به دور پایانی جام جهانی فوتبال راه مییابید. برای شما و کشورتان این موضوع چقدر ارزش دارد؟
بدیهی است که مایه غرور ما شده باشد. این دوره جام برای ما اهمیت ویژهای دارد، زیرا برای اولین بار در تاریخ است که این رقابتها در خاک آفریقا برگزار میشود و ما آفریقاییها از این بابت به وجد و هیجان آمدهایم. نمیتوان درباره کسب نتایج تضمینی داد بخصوص با قرار گرفتن ما در گروهی که به اعتقاد همگان سختترین گروه جام است. در عین حال ما از اشتباهاتمان در دوره قبلی این رقابتها درسهای لازم را گرفتهایم و مصمم به پرهیز از تکرار آن هستیم. این قول را میدهیم که بیشترین تلاش و قدرت خود را در این دوره به کار بگیریم.
تیم ملی ساحل عاج در دور مقدماتی جام خوب کار کرد و گلهای زیادی هم زد. راز موفقیتتان چه بود؟
در یکی، دو سال اخیر در نحوه ارائه بازیهایمان و کسب نتایج تداوم جالبی داشتهایم و اینبار کار فراوان هم ضمیمه آن شد. دیدید که ما در این راه از عهده مالاوی و بورکینا فاسو ـ که از جنگندهترین تیمهای آفریقا هستند ـ برآمدیم. اصولا بازیهای انتخابی در آفریقا به خاطر برابری قوای تیمها، بعد مسافت بین کشورها و زحمات بازگشت لژیونرها به کشورهایشان، مسابقاتی بسیار سختند و برای ما نیز کار اصلا آسان نبود.
اما مردم کشورتان میگویند ساحل عاج میتواند این جام را ببرد.
لابد گروهبندیها را ندیدهاند! درست است که از جان مایه میگذاریم اما حتی عبور از مرحله نخست انرژی فوقالعادهای را از ما میگیرد و اگر از این گروه واقعا مرگآور و بسیار دشوار بالا بیاییم، میتوانیم به آینده خوشبین باشیم و هر چیزی امکانپذیر خواهد بود.
واقعا هم در صورت بالا آمدن از گروه هفتم کارتان در مراحل حذفی آسانتر خواهد بود، زیرا بعید است بازیهایی سختتر از برزیل و پرتغال انتظارتان را بکشند.
ما از تواناییهای خود مطلعیم و تنها براساس آن عمل میکنیم، نه بر مبنای خواسته مردم کشورمان که شاید نظراتشان تخصصی نباشد و نه به فراخور نوشته نشریات که باورهای خاص خود را دارند. در سال 2006 توان فنی لازم را داشتیم اما از تجربه لازم در این سطح بیبهره بودیم و حالا هر دو را داریم و نفرات بر جای مانده از آن تیم در حال جوش خوردن با چهرههای مطرح شده در دو، سه سال اخیر هستند.
به جز کشور خودتان کدام تیم آفریقایی را قدرتمند میدانید؟
قطعا غنا، این تیم در دوره قبلی هم تنها تیم آفریقاییای بود که از گروهش بالا رفت و اینک نیز با هماهنگی و همت کامل بازی میکند. فکر میکنم در این دوره نیز عدهای را شگفتزده کنند. کامرون هم میتواند کارهایی را انجام دهد.
برادر بزرگتان حبیب کولو توره در پیشرفت شما چقدر سهیم بوده است؟
وقتی به بارسلونا میپیوستم، از نصیحتهای او بهرهمند شدم. تشویقم کرد و به من روحیه بخشید اما یادآور شد که کارم اصلا آسان نخواهد بود. او بسیار منظم و پرتلاش است و به من یاد داد که منطقی و عاقلانه کار کنم و طبیعی است که به او بسیار احترام بگذارم.
قریب به 3 سال است که در بارسلونا حضور دارید. برآوردتان از این مدت چیست؟
در بدو ورود نگران بودم و این جای انکار ندارد. اصولا هر تازهواردی به نوکمپ این احساس را دارد. خوشبختانه توانستم خودم را بموقع با شرایط فرهنگی کاتالونیا و ویژگیهای فنی بازی در بارسا وفق بدهم و موفق باشم و به نقطه فعلی برسم.
آیا اینک خودتان را نزدیک به کامل تلقی میکنید؟
اصلا، باید بسیار بهتر از این بشوم و فکر میکنم بتوانم. وقتی به اسپانیا میآمدم اولین و مهمترین هدفم راهیابی به ترکیب ثابت بارسا بود و تقریبا به آن دست یافتهام، این خصلت آفریقاییهاست، آنها بتدریج در محیط جا میافتند و به نتایج مورد نظر میرسند.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم