سال 1378 در دومین دوره از جشنواره فیلم کوثر به خاطر نقدی که برای فیلم«هیوا» نوشته بودم، برنده جایزه بهترین نقد از این جشنواره شدم. ملاقلیپور هم در آن جشنواره جایزه گرفت. خوشحال بودم که به خاطر این فیلم اولین جایزهام را در زمینه روزنامهنگاری میگیرم. خبر درگذشت مرحوم ملاقلیپور برای من حس و حالی را داشت که هنوز آن را فراموش نکردهام. دوست داشتم ساعتها گریه کنم، اما آنقدر مبهوت بودم که قدرت هر نوع بروز احساسات را از دست داده بودم. تمام حس و حالم را در مطلبی ریختم که شد گزارشی از این اتفاق و بعد در روزنامه جامجم چاپ شد و سال 1388 جایزه دیگری از انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی برای این مطلب دریافت کردم. این دو جایزه برایم همیشه جای سوال زیادی دارد. در همه این چند سالی که ملاقلیپور نبوده انگار سینمای ایران چیزی کم داشته است. این همان تاثیری است که به واسطه چند ملاقات و گپ و گفت کوتاه از این فیلمساز در ذهن من مانده است. باور کنید خیلی از آدمها حتی بعد از یک عمر زندگی نمیتوانند بر آدم مقابل خودشان چنین تاثیری بگذارند.
رضا استادی/ گروه فرهنگ و هنر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم