تیم ‌امید‌ قربانی جنگ ‌قدرت

این اظهارات امیرحسین پیروانی درخصوص مسائل حاشیه‌ای به وجود آمده برای تیم فوتبال امید ایران ، به نوعی جدیدترین موضع کادر فنی این تیم در قبال مشکلات موجود است؛ مشکلاتی که هنوز هم بوضوح علت واقعی آن مشخص نیست؛ اما انرژی زیادی را از مربیان و مسوولان گرفته است و کسی منکر اثرات منفی آن نیست.

مخالفت‌های بهرام افشارزاده ، دبیرکل کمیته ملی المپیک با طرح‌های کادر فنی تیم امید ظاهرا اصلی‌ترین عامل به وجود آمدن مسائل حاشیه‌ای برای این تیم است. تجربیات افشارزاده آنقدر زیاد است که برای اهالی ورزش قابل احترام باشد؛ اما غلام پیروانی نیز مربی ناشناخته‌ای نیست. سرمربی پیشین تیم مقاومت سپاسی مورد تایید جامعه فوتبال است؛ استقبالی که کارشناسان و رسانه‌ها از حضور وی در راس تیم امید کشورمان داشته‌اند، نشان از رضایت آنها نسبت به انتخاب این مربی برای سر مربیگری تیم المپیک است.

باور بسیاری از اهالی فوتبال این است که پیروانی به واسطه پیشینه خوبی که در عرصه باشگاهی و بازیکن‌سازی داشته است، می‌تواند فوتبال ایران را پس از نزدیک به 4 دهه به مرحله نهایی المپیک برساند؛ کاری که بسیاری از مربیان داخلی و خارجی مثل کوردس و رنه سیموئز از پس آن برنیامدند. با تمام این اوصاف مشکلات عجیبی وجود دارد که آرامش را از کادر فنی تیم امید گرفته و به سوژه‌ای همیشگی برای رسانه‌های ورزشی بدل شده است.

 کنایه‌ها و انتقادهای گاه و بیگاه دبیر کل کمیته ملی المپیک دردسرهای بسیاری به وجود آورده و کار را به جایی رسانده که شاهد استعفای غلام پیروانی قوت بسیاری گرفته بود.

نشست اوایل آذرماه اگرچه برای پایان دادن به این اختلافات صورت گرفته است؛ اما تجربیات قبلی نشان می‌دهد که باید منتظر موج تازه‌ای از این مشکلات در آینده‌ای نه‌چندان دور باشیم. پیشتر نیز در چندین مورد مشابه که اختلاف‌نظرها شدت گرفته بود، جلسات مشترکی بین کمیته ملی المپیک، فدراسیون فوتبال و کادر فنی تیم امید برگزار می‌شد تا مشکلات حل و فصل شود؛ اما پس از مدت کوتاهی همه توافق‌ها به دست فراموشی سپرده شد.

اختلاف نظر

اختلاف نظر میان مسوولان فدراسیون فوتبال و کمیته ملی المپیک موضوع تازه‌ای نیست. هرکدام از این ارگان‌ها به نوعی خود را مسوول مستقیم تیم امید می‌دانند. در ادوار قبل نیز شاهد بروز مشکلاتی در این‌باره بودیم.

پیش‌بینی می‌شد با توجه به سابقه قبلی علی کفاشیان در کمیته ملی المپیک (دبیرکل)‌ این‌بار از درون به تیمی که قرار است خود را برای بازی‌‌های آسیایی گوانگ‌جو و رقابت‌های انتخابی المپیک 2012 لندن آماده کند، ضربه وارد نشود؛ اما مدت‌هاست این تیم اسیر اختلاف‌های مدیریتی است و مشخص نیست با ادامه این روند چه سرانجامی در انتظارش خواهد بود.

کمیته ملی المپیک که خود را مسوول مستقیم نتایج این تیم می‌داند با پافشاری‌های افشارزاده از همان ابتدا به دنبال یک سرمربی خارجی بود، در حالی که فدراسیون فوتبال، غلام پیروانی را به عنوان سرمربی تیم امید برگزید و پس از کشمکش‌های فراوان نظر مساعد بهرام افشارزاده را هم جلب کرد.

با این اوصاف دبیر کل کمیته ملی المپیک ایرادهای بسیاری را نسبت به شیوه آماده‌سازی و برنامه‌های کادر فنی وارد کرده و بتازگی عنوان کرده که غلام پیروانی به جای ارائه برنامه، تقویم کاری را به کمیته ملی المپیک فرستاده است. این اظهارنظر باعث زبانه کشیدن شعله اختلافات شده و عصبانیت سرمربی تیم امید را به دنبال داشته است.

پیروانی که مدعی است برنامه‌هایش را همه کارشناسان مورد تایید قرار داده‌اند حتی تهدید کرده که اگر تمایلی برای ادامه همکاری با وی وجود ندارد عطای سرمربیگری تیم امید را به لقایش می‌بخشد. این مربی البته با توصیه فدراسیون فوتبال ترجیح می‌دهد سیاست سکوت را پیشه کند تا شاید از این طریق از میزان مشکلات بکاهد.

با این حال برادر کوچک‌تر و دستیارش به «جام‌جم» می‌گوید: در این مدت تمرکز همه به هم ریخته بود. حتی بچه‌ها موقع تمرین پچ‌پچ می‌کردند که آقا غلام می‌رود یا می‌ماند. تعامل خوبی وجود نداشت. همکاری‌ها بخوبی انجام نگرفت. البته چند وقت پیش که مسوولان فدراسیون و کمیته المپیک به تمرین تیم آمدند باعث شد تا وضع کمی بهتر شود. ما حرف برای گفتن زیاد داریم. گله‌مندی زیاد است؛ اما بهتر است دیگر چیزی نگوییم تا آرامش تیم بیشتر از این به هم نریزد.

نکته جالب این که افشارزاده هم پس از آن صحبت‌های جنجال‌برانگیز و کنایه‌ها علیه کادر فنی تیم امید یکباره تصمیم گرفته سکوت اختیار کند و دست کم در رسانه‌ها به این موضوع نپردازد؛ اما نمی‌توان باور کرد که آتش اختلافات زیر خاکستر پنهان نشده و به طور کامل خاموش شده و این همان چیزی است که بر نگرانی‌های قبلی می‌افزاید.

امیدواری

چند ماه پیش که کادر فنی تیم امید برگزیده و آغاز به کار کرد این امید در دل زنده شد که عزمی جدی وجود دارد تا این بار به طلسم 36 ساله در راه رسیدن به المپیک پایان دهد، چرا که مدت زیادی تا آغاز رقابت‌های انتخابی المپیک باقی نیست و تیم امید برای کسب تجربه در بازی‌های آسیایی کوانگ‌جو نیز حضور پیدا خواهد کرد.

پیروانی با کارنامه‌ای درخشان در کار کردن با بازیکنان جوان به طور جدی برنامه‌هایش را آغاز کرده و با آزمایش از 180 بازیکن به ترکیب 30 نفره‌‌ای رسیده است. تردیدی نیست که حمایت از این کادر فنی و کمک به اجرای برنامه‌های آنها می‌تواند تیم امید را بهتر به اهدافش برساند؛ اما به نظر می‌رسد این تیم به‌نوعی در حال قربانی‌شدن جنگ قدرت است. از یک سو افشازاده و کمیته ملی المپیک خود را صاحب ‌اختیار این تیم می‌دانند، از طرفی دیگر فدراسیون فوتبال چنین حقی را برای خود قائل است.

در این میان، فرصت‌ها براحتی هدر می‌روند و زمانی به نتیجه خواهیم رسید که مانع قربانی شدن تیم امید بشویم که کار از کار گذشته است. صحبت‌های بهروان، عضو هیات رئیسه فدراسیون فوتبال کاملا از جنگ قدرت طرفین بر سر تملک این تیم حکایت دارند: نظر آقای افشارزاده محترم است؛ ولی اجازه بدهد فدراسیون درباره تیم امید و سرمربی آن تصمیم بگیرد.

پیروانی در جامعه فوتبال از مقبولیت بالایی برخوردار است و بهتر است دبیرکل محترم کمیته المپیک نیز به این مقبولیت احترام بگذارد. کمیته المپیک با نقش حمایتی و نظارتی خود بهتر و بیشتر می‌تواند به تیم امید کمک کند. مسائل فنی و تخصصی باید به فدراسیون فوتبال واگذار شود و کمیته المپیک به پشتیبانی از تیم امید بپردازد.

در چنین اوضاع و احوالی، پافشاری‌های ما برای گفتگو با پیروانی بی‌نتیجه مانده و این مربی کماکان می‌خواهد به سکوت خود ادامه دهد. از سویی دیگر اخبار درخصوص مذاکره با مربیان تمرین‌دهنده و بدنساز از سوی کمیته‌ ملی المپیک هم خبرهای خوبی نیست؛ چراکه غلام پیروانی این شرایط را نمی‌پذیرد.

تردیدی نیست که این خبرها، آرامش تیم امید و کادر فنی آن را بیش از پیش برهم خواهد زد. افشارزاده که از روز اول هم مدعی بود تنها یک مربی خارجی می‌تواند تیم امید را به المپیک برساند، بعید است از این موضوع عقب‌نشینی کند. در این میان تنها فرصت‌هاست که براحتی از دست می‌روند.

علی رضایی