کشتی قدر سرمایه‌هایش را بداند

هر چند این حرف وارد است و از گذشته تا به امروز تفرق و دودستگی بر کشتی ایران حاکم بوده است، لیکن باید توجه داشت تا وقتی این چنین است نمی‌توان امیدوار بود که کشتی آزاد ایران روی یک سیر مشخص در ردیف برترین‌های جهانی حرکت کند. از این منظر نیز بوده که همیشه افت‌وخیز نتایج کشتی‌گیران ایران در رقابت‌های جهانی و المپیک با تغییرات بسیار و ناگهانی همراه بوده است و در چنین اوضاع و احوالی نتوانسته‌ایم از همه توانمندی‌های موجود خود در جهت رشد و پیشرفت کشتی و رسیدن به توسعه و ثباتی پایدار استفاده کنیم.

فقط نگاهی داشته باشید به نام‌های بزرگی که امروز از چرخه کشتی به دور هستند، امیررضا و رسول خادم، مجید ترکان، محمدحسن و محمدحسین محبی، عباس جدیدی، علیرضا دبیر، علیرضا حیدری، عسکری محمدیان، اکبر فلاح و نام‌های بزرگ زیادی که کم نیستند. کسانی که مدارج ترقی و رشد در کشتی را پله به پله و مرحله به مرحله پشت سر گذاشتند تا ضمن صعود از سکوهای جهانی، در عرصه تحصیلی نیز صاحب موفقیت‌های ارزشمندی شده و توانایی‌های خود را بروز دهند. اما براستی این قهرمانان الان کجای کار کشتی هستند و از آنان به چه شکل استفاده می‌شود؟

همان‌طور که می‌دانید، جمع زیادی از نسل طلایی قهرمانان ایران در شغل‌ها و مناصب دیگری مشغول به کار بوده و در سطوح عالیه مدیریتی در مجلس شورای اسلامی و شورای شهر توانایی‌های خود را به رخ کشیده‌اند، اما حرف اساسی این است که چرا فدراسیون کشتی قدم پیش نمی‌گذارد و از این همه سرمایه مثبت در جهت شکوفایی بیشتر در کشتی جهان بهره نمی‌گیرد. بی‌شک هیچ یک از این قهرمانان بزرگ وقتی صحبت منافع ملی کشتی در میان باشد، پای خود را کنار نمی‌کشند، ولو به صورت مشورتی و بیان نظراتشان در جهت پویایی کشتی.

این درست که تعدادی از این قهرمانان به واسطه مشغله‌های دیگر، فرصتی برای قبول کار اجرایی در کشتی ندارند، اما هستند شماری از این بزرگان که می‌توانند با قبول مسوولیت، باری را از دوش کشتی ایران بردارند. بویژه که با کوله‌باری از تجربه راه موفقیت در مسابقات جهانی و المپیک را به دفعات رفته‌اند و نیک واقفند چگونه کشتی‌گیران را باید در شرایط موفقیت و مدال‌آوری قرار دهند.

در این رابطه می‌پرسیم چرا نباید از عباس جدیدی در سطوح فنی تیم‌های ملی استفاده لازم به عمل آید؟ قهرمانی بزرگ که مدارج ترقی را بخوبی پیمود و شاید اگر در بعضی میادین و بویژه المپیک‌ها حقش خورده نمی‌شد، می‌توانست کارنامه مشعشع‌تری از خود بر جای بگذارد. اوج این حق‌خوری در فینال بازی‌های المپیک 96 آتلانتا بود که داور مغولی چشم خود را روی حملات پی در پی جدیدی بست تا مدال طلا را به کورت انگل آمریکایی هدیه کند. به هر حال امروز وقتی کشتی ما می‌تواند از این قهرمان که در عرصه مربیگری نیز در کلاس‌های مختلفی حاضر شده و دارای کارت فدراسیون جهانی است استفاده کند، نباید به‌واسطه حب و بغض‌های دیرینه در کشتی که در بالا به آن اشاره شد، او را از نظر دور دارد. بی‌شک در رشته‌های قهرمانی باید از فرصت‌ها بهترین استفاده را برد، چرا که زمان برگشت‌ناپذیر است. به عنوان کسی که سال‌ها با این رشته در ارتباط بوده و مسائل آن ‌را از نزدیک دنبال کرده است، اعتقاد دارم کشتی ایران می‌تواند همواره در بین 3 تیم اول جهان حرکت کند، هم در عرصه رقابت‌های جهانی و هم المپیک. در حقیقت اگر غیر از این عمل شود، باید در عملکردهای صورت گرفته شک کرد و یقین داشت که یک جای کار ایراد دارد.

در کشتی روسیه که این همه باعث غبطه جماعت کشتی ایران می‌شود، هر قهرمانشان که از دنیای قهرمانی فاصله می‌گیرد، به حال خود رها نشده و به وی این اجازه داده نمی‌شود تجارب ذی‌قیمتش را تنها در سینه نگه داشته و زمینه اشاعه پیدا نکند. اکثر قهرمانان نامی و مدال‌آور کشتی روسیه امروز دستی بر آتش کشتی کشور خویش دارند و از کار کردن با یکدیگر نیز ابایی ندارند. اما در ایران قهرمانان ما از کار کردن با یکدیگر به انحای مختلف طفره می‌روند و به نوعی همدیگر را تضعیف می‌کنند، در حالی که آنان در عمل تیشه به ریشه خود می‌زنند و بودن خود را در نبود دیگران جستجو می‌کنند که کلیت این تفکر در نهایت به کشتی ایران صدمه می‌زند.

به هر حال امیدواریم کشتی ایران قدر سرمایه‌هایش را بداند و هر طور شده دست آنان را در امور کشتی بند کند که اگر چنین شود، خود منفعت آن‌را خواهد برد.