ضرورت با نشاط کردن محیط مدارس

متاسفانه امروزه مشغله کاری و معیشتی والدین موجب غفلت آنها از بهداشت روانی فرزندانشان شده است ، لذا تاثیر این غفلت را می توان به شکل انزواطلبی و افسردگی در نوجوانان و جوانان مشاهده کرد. همراه شدن والدین در فعالیت های غیردرسی با فرزندانشان به نوعی صمیمیت و نزدیکی را در بچه ها زنده کرده و آنها را از نظر روحی و جسمی آماده فراگیری مطالب درسی می کند. دکتر خوش کنش ، روانشناس ، در زمینه ایجاد نشاط و رغبت در دانش آموزان می گوید: دوره شور و نشاط همین دوره ای است که ما از آن به عنوان سنین مدرسه نام می بریم . خانواده ها باید همان طور که به بهداشت جسمی فرزندانشان اهمیت می دهند، از توجه به بهداشت روانی آنها غافل نباشند؛ زیرا توجه نکردن به این امر مهم بعدها در سنین بالاتر به صورت عوارضی چون افسردگی ، عدم انگیزه درست از ادامه تحصیل و منزوی شدن بروز می کند. وی می افزاید: استفاده از لباسهایی با رنگ شاد، کار نکردن بچه ها با رایانه برای مدتی طولانی ، توجه والدین به علایق بجا و اهمیت دادن به خواست های منطقی آنان ، داشتن فعالیت های بدنی برای تخلیه انرژی ذخیره شده و نیز همراهی والدین به عنوان پشتوانه محکم برای فرزندان ، می تواند زمینه داشتن روحیه شاد در داخل مدرسه را فراهم سازد. روابط میان آموزگار و شاگرد اهمیت ویژه ای در میزان علاقه فرزندان ما به مدرسه دارد و این از لحاظی بستگی به نگرش مثبت یا منفی دارد که در محیط خارج از مدرس به ذهن دانش آموزان منتقل شده است و این نگرش مطلوب و یا نامطلوب در بروز احساساتی مانند شادی و ناراحتی او موثر خواهد بود و این اولیای مدارس هستند که خود به جایگاه و مسوولیت خطیر خویش نسبت به دانش آموزان وقوف کامل دارند و به این موضوع عالمند که شخصیت شغلی آنها آمیزه ای از مهر و صفا، بصیرت و تعهد، صبوری و گذشت است که در عین برخورداری از تخصص کاری می باید الگوی عملی فکری بوده و باوجود کمبودها و نقایص موجود در سیستم مالی نظام آموزشی که بیشترین فشار را به آنها وارد کرده ، بردباری را پیشه خود ساخته و برای رشد و خلاقیت دانش آموزان و رفع مشکلات خانوادگی آنان در حد توان ، از هیچ کوششی فروگذار نمی کنند. داشتن برخوردی توام با عطوفت و مهربانی ، پاسخ صابرانه به پرسشهای فراوان بچه ها، داشتن سعه صدر نسبت به خطاهایی که می توان از آنها گذشت ، استفاده بهینه از امکانات موجود برای ارائه یک تدریس موفق و جذاب ، بهره گیری از روشهای تربیتی مناسب و در آخر ایجاد تغییر و تحولاتی در زمینه برنامه های اجرایی مدرسه می تواند در بانشاط کردن مدارس ما موثر باشد. عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی با تایید اثرپذیری بالای دانش آموزان از اولیای مدرسه می گوید: شور و نشاط تا پیش از بلوغ تاثیر مختصات خاص است . مثل زوردنجی ، حساسیت که مدرسه می تواند نقش کنترل کننده این عوارض را به عهده داشته باشد و اگر اولیای مدرسه این وظیفه را درست انجام ندهند، دانش آموز ما از رفتن به مدرسه راضی نبوده و در آنجا احساس آرامش نخواهد کرد. مدرسه باید محل آرامش بچه ها باشد تا فراگیری بهتر صورت گیرد.

استفاده از عکسهای طبیعت در مدارس

این استاد دانشگاه می افزاید: استفاده از عکسهای زیبا از محیطهای روستایی ، منظره شمال ، پرندگان و دریاچه که یا به صورت نقاشی و یا غیره صورت گیرد، ترسیم تصاویر کارتونی مورد علاقه بچه ها برای ارائه پیامهای بهداشتی و یا اخلاقی که اثربخشی بیشتری خواهد داشت ، قرار دادن گلدان های گل در راهروها و در صورت امکان در کلاسها که باعث انبساط خاطر آنها می شود، استفاده از زنگهای پیانویی و گوش نواز به جای زنگهای قدیمی که اکثرا باعث تشنج اعصاب می شوند و همچنین می توان در مدارسی که فضای بیشتری دارند، بخشی از حیاط مدرسه را با تور سیمی محصور کرده و چند حیوان خانگی مانند خرگوش ، لاک پشت ، جوجه و اردک قرارداد تا بدین وسیله دانش آموزان علاوه بر این که در مدرسه احساس نشاط می کنند، با دیدن حیواناتی که شاید تعداد زیادی از آنها را تا به حال از نزدیک شاهد نبوده اند ، به حضور در مدرسه و فراگیری مطالب درسی رغبت بیشتری نشان دهند. وی می گوید: دسته آخر مسوولان هستند که باید نسبت به سلامت روانی دانش آموزان و انتظارات منطقی آنان توجه کنند و با بهره مندی از نقطه نظرها و طرح و الگوهایی که از سوی کارشناسان آموزشی و نیز روان شناسان و صاحبنظران که بواقع هریک منبع باارزشی برای ارائه راهکارهای مفید و سازنده هستند ، بهره جویند و با تخصیص امکانات مالی و تامین نیازهای مشاوره ای از سوی مدیران و مسوولان مناطق ، گامهای موثر برای هرچه جذاب شدن و با نشاط کردن مدارس بردارند. واضح است عمل بموقع و پیگیری جدی نسبت به حسن انجام این گونه طرحها تاثیر مطلوبی به منظور تحقق اهداف کلان آینده کشور خواهد داشت .

ناهید کارگر