کرم داران عالم را درم نیست

 یکی از روش‌هایی که به انسان در بازشناسایی محیط اجتماعی خود یاری می‌رساند هنر زنده و پویای تئاتر است و این جز در کلام و گفته‌های مکرر مسوولان، هنرمندان، جامعه‌شناسان، پژوهشگران و... از ذات و ماهیت تئاتر نیز هویداست، از اینها گذشته چه چیز بالاتر و فراتر از فرمایش بنیانگذار جمهوری اسلامی ‌ایران، حضرت امام خمینی‌ره که فرموده بودند: «تئاتر منبر است و بلکه بالاتر از منبر» می‌تواند موکد این نکته باشد که هویت هنری جامعه، بدون این هنر هویت کامل و پویایی نیست.

اما طی 6 ماهه گذشته شاهد بودیم که به دلایلی شاید تعجب‌آور و در راستای حمایت از هنر ارزشمند موسیقی قانونی به تصویب رسید که طی آن مقرر شد تالار وحدت دیگر از نمایش‌های تولیدشده میزبانی نکند و صرفا پذیرای گروه‌های موسیقی باشد. این مصوبه به خودی خود ضربه مهلکی به بدنه نیمه جان هنر تئاتر در ایران وارد آورد، اما ضربه کاری زمانی بر این هنر وارد شد که جز تعداد انگشت شماری هنرمند که در برابر تصویب این قانون لب به سخن گشودند سایرین و حتی متولیان اصلی هنر نمایش تنها سکوت پیشه کردند و سر در لاک خود فرو بردند.

آیا تئاتر حرفه‌ای ما و آثار ارزشی و ملی که تا پیش از این تنها در این تالار به اجرا در می‌آمدند با عدم اجرا در این تالار و وقوف بر این نکته که هیچ تالاری در ایران امکانات اختصاصی تالار وحدت را ندارد دچار ضربه مهلک و فراموش ناشدنی نخواهند شد؟ تالار وحدت علی‌رغم کمبودهای بسیاری که داشت سال‌ها پای آن زحمت کشیده شد تا توانست تماشاگران تئاتری را به خود جذب کند و تئاتر کشور را از تک قطب اجرایی خود (تئاترشهر) رها سازد. ولی گویا دگرگونی‌های اخیر باعث شده تا تالار وحدت منهای فعالیت‌های تئاتری شود در حالی که همه اجزای این سالن براساس قاب و فضای صحنه‌ای صورت گرفته است.

در کنار تمام فریادها مبنی بر حرکت رو به رشد تئاتر ایران توسط مسوولان آیا گرفتن حق اجرای نمایش از این تالار ضربه کاری بر پیکر هنر تازه جان گرفته نمایش در کشور نیست؟ تالار وحدت بخشی از هویت تئاتر این کشور است آیا می‌توان تنها به واسطه کلامی، که تعامل تمام گونه‌های هنری را در این تالار ممکن می‌سازد هویت این هنر ماندگار را گرفت؟

اگر روش دین در تبلیغ و کار فرهنگی، مدنظرمان باشد، آثار حرکت‌های فرهنگی ما باید رشد دو چندانی به خود گیرد. توجه به تربیت‌پذیری و قابلیت انسان برای رشد و تکامل، یکی از محورهای تربیتی مهم به شمار می‌رود. وقتی انسان‌ها را افرادی قابل رشد و دارای استعداد می‌دانیم، لازم است برای رشد ایمان و بصیرت آنها برنامه ریزی کنیم.

با توجه به شرایط جدید دنیای امروز و هجوم اطلاعات و سهولت ارتباطات در دهکده جهانی فرزندان ما از تهاجم فرهنگ بیگانه در امان نیستند، ما و مدیران فرهنگی و هنری ما در قبال این خطرات فرهنگی مسوول هستیم. آیا باید نتیجه گرفت که اگر تهاجم فرهنگی دشمن نبود، ما هیچ وظیفه‌ای در قبال تبلیغ و کار فرهنگی نداشتیم؟ برای دستیابی به حرکت فرهنگی فعال باید تولید فرهنگی داشت و با حرکات سازنده فرهنگی در افراد مصونیت ایجاد کرد. آیا واقعا به این سمت و جهت که از آرمان‌های انقلاب اسلامی‌مان است حرکت می‌کنیم؟

اکرم پیدا ویسی