عموپورنگ در فوق برنامه

امروز که روز خوب خداست

به همه می‌خوایم هدیه بدیم

هدیه به مادر چی باشه؟

... و این چنین، برنامه شاد و متنوع «فوق‌ برنامه» آغاز می‌شود. برنامه‌ای که قصد دارد عصرها شادی و نشاط و خنده بر لبان کودکان سراسر کشور جاری سازد.

آهای آهای مهمونیه/ مهمونی خوب خدا

پنجره‌های‌ آسمون/ واشده رو به قلب ما

فرشته‌ها از اون بالا/ گل می‌ریزند بر سرمون

کبوترای نقره‌ای/ پر می‌کشند به آسمون

بیابیا دعا کنیم خدامونو صدا کنیم/ با پاکی و مهربونی دل‌ها رو آشنا کنیم

بد نکنیم، دروغ نگیم، خوبی کنیم خیلی زیاد/ نکنه دلی رو بشکنیم چون‌که خدا بدش میاد

آب بیار و نون بیار، سبزی کنارش بذار/ وای چه صفایی داره، سفره وقت افطار

روزه‌ات رو وابکن با حرف خوب و خنده/ تو آسمون پر بده، دلت رو مثل پرنده

گروه هنرمندان نام آشنای فوق برنامه، در کوششی جمعی، مجموعه‌ای پرتحرک و با نشاط را برای آخرین ماه تابستان و روزهای ماه مبارک رمضان تدارک دیده‌اند.

مسلم آقاجان‌زاده، تهیه‌کننده برنامه درباره محتوای این برنامه و تفاوتش با دیگر برنامه‌های عموپورنگ می‌گوید: فضای این برنامه شادتر از گذشته است و از بخش‌های متنوعی مثل نماآهنگ، مسابقه تلفنی، نمایش و ترانه تشکیل شده است.

آقاجان‌زاده متولد 1353 و کارشناس علوم ارتباطات است و مدت 8 سال با عموپورنگ همکاری دارد.

«داریوش فرضیایی» یا همان عموپورنگ دوست‌داشتنی بچه‌ها، با پیراهنی نارنجی رنگ و شلواری سفید لبخندزنان و بانشاط و پر انرژی وارد استودیو می‌شود. او از همان ورود به سالن با صدای بلند می‌گوید:

دختر خوب و با ادب کیه کیه؟

و تمام دختران خردسال داخل استودیو با شور و نشاط فریاد می‌زنند: منم‌منم.

و به سمت پسرها می‌رود.

پسر خوب و با ادب کیه‌کیه؟

و همه پسران با جیغ و فریاد می‌گویند: منم‌منم.

با آمدن پورنگ شادی و هیجان فضای رنگارنگ استودیو را پر می‌کند. او هنوز کودک درونش را فراموش نکرده و شادی و سادگی کودکی را همچنان محفوظ نگه داشته است.

خودش می‌گوید: من هنوز هم رنگ‌های شاد را دوست دارم، شلوار بندی را دوست دارم، بستنی خوردن توی خیابان را دوست دارم، تاب سواری را دوست دارم، دوست دارم لپ‌هایم گلی باشد، موهایم کوتاه باشد و آنها را بریزم روی پیشانی‌‌ام.

می‌گویند: ای بابا، با این هیکل! می‌گوید: مگر چه اشکالی دارد؟ چرا لذت‌های کودکانه را برای خودمان منع کنیم؟ و همین صداقت کودکانه اوست که باعث شده تا همه او را به عنوان «عمو پورنگ» دوست داشتنی و خوش قلب خود بپذیرند.

«داریوش فرضیایی» در اولین روز از مرداد 1352 در تهران متولد شد و پس از طی تحصیلات متوسطه، با ورود به دانشگاه موفق به اخذ مدرک کارشناسی در رشته گرافیک گردید. همکاری وی با صدا و سیما از سال 73 آغاز شد. اول به عنوان گزارشگر و بعد بازیگر مجموعه‌های مختلف رادیویی مثل «عصر جمعه با رادیو» بود و فرضیایی 5 سال در این برنامه با تیپ‌های مختلف مثل «گل پسر و ننه بلقیس و غلام واکسی» بازی کرد. در سال 81 در شبکه اول برنامه‌ای زنده برای برقراری ارتباط مستقیم با کودکان طراحی گردید. برای انتخاب مجری این برنامه، از بسیاری از مجریان قدیمی و با سابقه دعوت به عمل آمد در نهایت داریوش فرضیایی به خاطر اجراهای قوی پیشین و نیز قابلیت‌های فراوانی که در اجرای پلاتوهای مخصوص کودک و تغییر صدا از خدا نشان داد، به عنوان ایفاگر نقش مجری برنامه «پورنگ» انتخاب شد، که همکاری وی با این برنامه همچنان ادامه دارد و توانسته تعداد زیادی از کودکان و نوجوانان و حتی بزرگسالان را پای تلویزیون بنشاند.

بی‌تردید یکی از مهم‌ترین علل توفیق فوق‌برنامه شکوه قاسم‌نیا شاعر و نویسنده کودکان است که تاکنون بیش از 150 عنوان کتاب برای کودکان به بازار ارائه داده و نیز با حضورش در این برنامه به موفقیت‌های آن افزوده است.

یکی از شعرهای قاسم‌نیا که برای فوق‌برنامه ساخته این است:

پدر سلامت می‌کنم

تویی امید زندگی

با دل و جون گوش می‌کنم

هر چی بخوای، هر چی بگی

الهی بمیرم برای خستگی‌هات

بذار که کفشاتو درآرم از پات

بهت بگم خسته نباشی بابا

یه بوس عالی بزنم به دستات

چراغ خونمونی

آخ که چه مهربونی

دوستت دارم یه عالمه

اینو خودت می‌دونی

وارد شدن به دنیای بچه‌ها کار بسیار سختی است، برخلاف تصور بعضی‌ها که معتقدند صرفا با استفاده از رنگ‌های شاد می‌توان دل بچه‌ها را به دست آورد.

فرضیایی مجری فوق‌برنامه می‌گوید: من بر این باورم که در کنار رنگ و چهره شاد، باید قلبی پاک و صادق داشت، چراکه بچه‌ها آنقدر بی‌شیله و پیله هستند که در مقابل هر چیزی که دوست نداشته باشند، صادقانه و سریع واکنش نشان می‌دهند که البته من فکر می‌کنم با توکل بر خدا و عنایت او و دعای مردم بخصوص کوچولوهای عزیز توانسته باشیم که وارد دنیای قشنگ بچه‌ها شویم.

او در پایان برنامه از همه بچه‌ها می‌خواهد که دست‌هایشان را به سوی آسمان بلند کنند.

خدایا بچه‌ها قلبشان پاک است و دعاهایشان زودتر مستجاب می‌شود. کمکشان کن وقتی اشتباهی می‌کنند روزه آنها باطل نشود و همه بچه‌ها یکصدا فریاد می‌زنند: آمین.

و او به سمت بچه‌ها برمی‌گردد و شعر خداحافظی را می‌خواند که با این بیت تمام می‌شود:

دست علی(ع)‌ یارتان

خدا نگهدارتان

تو قلب ما می‌مونه

امید دیدارتان

محمد حسین قاسمی