خیزشی دوباره برای صید مدال جهانی

به دنبال مصدومیت شدید در لیگ کشتی، کمتر کسی فکر می‌کرد که بتوانی خودت را به مرز آمادگی مطلوب جهت شرکت در مسابقات جهانی دانمارک برسانی، بویژه این‌که در مسابقات انتخابی تیم ملی نیز در یک وزن بالاتر به میدان رفتی و ششم شدی. ارزیابی خودت در این رابطه چیست؟

متاسفانه سال خوبی را پشت سر نگذاشتم و به دلیل مصدومیت شدید نتوانستم در مسابقات آسیایی تایلند و همچنین جام جهانی تهران کشتی بگیرم. در مسابقات انتخابی هم وضعیت خوبی نداشتم چون اساسا من یک کشتی‌گیر 60 کیلو هستم و هدفم از شرکت در مسابقات انتخابی وزن 66 محک زدن میزان آمادگی‌ام و همچنین بازگشت به تشک مسابقات بود و گرنه اصولا قصدی برای کشتی گرفتن در یک وزن بالاتر ندارم. این‌که چطور توانستم بتدریج خودم را به مرز آمادگی برسانم حاصل نگاه مثبت کادرفنی تیم ملی است. خوشبختانه از زمانی که مصدوم شدم کادرفنی مرا به حال خود رها نکرد و مورد حمایت قرار داد. برای همین نیز با وجود مصدومیت به اردوی تیم ملی دعوت شده و توانستم با تمرینات سبک بتدریج خودم را آماده کنم. این روند تمرینات سبک تا مسابقات انتخابی ادامه داشت و پس از این رقابت‌ها مجددا از سوی کادرفنی به تیم ملی دعوت شدم که در این مرحله از اردو تمریناتم سنگین‌تر شد تا بتدریج به شرایط آمادگی رسیده و در جام زیلکوفسکی لهستان شرکت کنم.

بسیاری می‌گفتند که مسابقات جام زیلکوفسکی تکلیف برخی کشتی‌گیران و ازجمله مراد محمدی را برای شرکت در مسابقات جهانی مشخص می‌کند، کیفیت این دوره از مسابقات را چطور دیدی؟

با توجه به این‌که جام زیلکوفسکی در آستانه مسابقات جهانی دانمارک برگزار شد اکثر تیم‌ها با نفرات اصلی خود گام به این مسابقات گذاشته بودند .برای مثال در وزن 60 کیلوگرم غیر از چند نفر سایر نفرات شرکت‌کننده از جمله مدعیان جدی و همیشگی این وزن بودند، در نتیجه کیفیت فنی رقابت‌ها بالا بود؛ البته روشن است که هدف از شرکت در مسابقات تدارکاتی محک زدن میزان توانایی‌هاست و نتیجه در آن اهمیت چندانی ندارد. با وجود این می‌توانستم مدال طلا را هم کسب کنم اما با توجه به این‌که در دیدار نیمه نهایی یک کشتی بسیار سنگین با واسیلی فدروشین حریف همیشگی‌ام و دارنده مدال نقره بازی‌های المپیک پکن داشتم ، فکر کردم کار تمام شده و برای همین حریف آذربایجانی را دست کم گرفتم. در واقع پس از غلبه بر فدروشین و راهیابی به دیدار نهایی به این نتیجه رسیدم که آثار مصدومیتم از بین رفته و به شرایط خوبی رسیده و در صورت صلاحدید کادرفنی می‌توانم در مسابقات جهانی دانمارک روی تشک حاضر شوم. به عبارت دیگر با حضور در جام لهستان و وزن کم کردن برای رسیدن به وزن قانونی متوجه شدم که در فرم ایده‌آل بدنی به سر می‌برم، همین بزرگ‌ترین دستاورد شرکتم در مسابقات لهستان بود.

روند نتایج تیم ملی کشتی آزاد در مسابقات و تورنمنت‌های مختلف و همچنین مراحل آماده‌سازی آن را چطور ارزیابی می‌کنی؟

به نظر من کادر فنی کنونی بخوبی روی آماده‌سازی تیم تمرکز کرده، ممکن است عده‌ای بگویند چون در حال حاضر با این کادر فنی کار می‌کنم به تعریف و تمجید از آنها می‌پردازم، اما واقعیت این است که کادر فنی تیم ملی واقعا نشان داده که به درستی برنامه‌های آماده‌سازی خود را پیش می‌برد.کافی است که نگاهی به نتایج تیم در مسابقات گوناگون بیندازیم، تیم ما در مسابقات بین‌المللی باکو پنج، شش مدال کسب کرد، در مسابقات قهرمانی آسیایی تایلند هر 7 کشتی‌گیر ما با مدال برگشتند، نمایش کشتی‌های زیبا در پیکارهای جام جهانی تهران و همچنین کسب 7 مدال در مسابقات زیلکوفسکی همه و همه نشان می‌دهند که تیم ایران روند رو به رشدی داشته و مشکلی در برنامه‌های آماده‌سازی تیم وجود نداشته است.

اما قبول دارید سطح فنی مسابقاتی که از آنها نام بردی به هیچ عنوان با پیکارهای جهانی قابل مقایسه نبوده و در نتیجه نباید به نتایج این گونه رقابت‌ها دل خوش کرد؟

یقینا همین طور است و نباید ما به نتایج میدان‌های تدارکاتی و قاره‌ای برای شرکت در پیکارهای جهانی دلخوش باشیم. واقعیت این است که تداوم این نتایج نشان می‌دهد که این موفقیت ها به هیچ‌وجه اتفاقی نیستند، بخصوص در مسابقات لهستان که شخصا حضور داشتم کیفیت فنی بالای این رقابت‌ها را به وضوح مشاهده کردم. همان طور که نباید به این موفقیت دل خوش کرد نباید آن را نیز کوچک کرد، در واقع این تیم ماست که پیشرفت کرده، پیشرفتی که برخلاف گذشته در درجه اول ناشی از روح تیمی ‌است که بر تیم حاکم شده، اگر این روحیه حفظ شود بسیار امیدواریم در مسابقات جهانی هم به نتایج خوبی دست یابیم.

این‌که به عنوان یکی از نفرات با تجربه تیم ملی از این روحیه مطلوب در تیم خبر می‌دهی در نوع خودش جالب است، حال سوال این است که روحیه همدلی چطور در تیم ایجاد شده که در گذشته وجود نداشت؟

خوشبختانه امروز شرایط روحی تیم به‌گونه‌ای است که همه ملی پوشان با همدلی در اردوی تیم حضور دارند و به نوعی به هم کمک کرده و در کنار همدیگر هستند. همین روحیه باعث شده که تیم پیشرفت خوبی داشته باشد. به نظرم اصلی‌ترین عامل ایجاد این تحول مثبت، جوان بودن کادرفنی تیم است. وقتی که اختلاف سنی کمتری نسبت به گذشته بین کشتی‌گیران و مربیان وجود دارد در نتیجه ارتباط برقرار کردن بین مربی و شاگرد بسیار راحت‌تر است، اما اگر سن مربیان بالاتر باشد به سختی می‌توان با او ارتباط برقرار کرد. جوانی کادرفنی این محاسن را دارد که مربی و کشتی‌گیر حرف همدیگر را می‌فهمند و کشتی‌گیران به‌راحتی مشکلات خود را با مربیان در میان می‌گذارند. همین باعث شده که تیم در شرایط فعلی یکدست، یکدل و یکرنگ باشد. خوشبختانه برخلاف سال‌های قبل تیم به هیچ عنوان حاشیه ندارد. همه به فکر کار خودشان هستند. کشتی‌گیر به فکر تمرین کردن و کشتی گرفتن و کادرفنی به فکر تمرین دادن و برنامه آماده‌سازی است. یعنی هر کس تنها به وظایف خود می‌پردازد، در نتیجه حاشیه هم محلی از اعراب نمی‌یابد.

قطعا در کنار تمرینات آماده سازی و ایجاد شرایط روحی روانی برای تیم آنالیز حریفان هم به عنوان یک فاکتور موثر برای کسب موفقیت موثر است، در این زمینه اقدام خاصی برای تیم صورت می‌گیرد؟

خودم یک آنالیز شخصی از حریفانم دارم، چون 5 سال است با آنها کشتی می‌گیرم و برای همین مسابقاتشان را در پیکارهای مختلف پیگیری می‌کنم. این‌که در مسابقات قاره‌ای یا تورنمنت‌های مختلف در وزن 60 کیلوگرم چه نتایجی به دست آمده است یا چه کشتی‌گیر جدید و از چه کشوری وارد مسابقات شده است؟ یک آنالیزی هم با کادرفنی انجام می‌دهیم. البته در این مقطع پیگیری تمرینات در دستور کار ما قرار دارد و قرار است در روزهای پایانی تمرینات، آنالیز حریفان در دستور کار قرار گیرد. به طور کلی فدروشین اکراینی، کودوخوف روسی و حسین اف آذربایجانی از مهم‌ترین حریفان من در جهانی محسوب می‌شوند.

با توجه به این‌که اکثر کشتی‌گیران و همچنین کادرفنی تیم معتقدند برنامه‌های آماده‌سازی تیم به شکل مطلوبی پیش می‌رود، آیا کشتی آزاد ایران در میدان دانمارک می‌تواند جهشی دوباره داشته باشد و خاطره تلخ المپیک پکن را به فراموشی بسپارد؟

به نظر من در هیچ مقطعی نباید سطح توقعات وانتظارات مردم را بالا برد. هرگونه قول دادن و پیش‌بینی می‌تواند منجر به بالا رفتن سطح توقعات شده و کار را برای ما مشکل کند؛ چون در این شرایط فشار روحی روانی بر تیم تحمیل شده و نمی‌توانیم توانایی‌های واقعی خود را به نمایش بگذاریم. هر چه سطح انتظارات پایین باشد براحتی می‌توان کار کرد و به فکر کسب نتیحه بود؛ چرا که از نظر روحی و روانی فشار کمتری بر تیم وارد می‌شود، بخصوص این‌که اکثر نفرات تیم جوان هستند و نباید با وعده و وعید خود شرایط روحی بدی را بر آنها وارد کنیم که تمرکزشان را از دست بدهند. الان اگر انتظارات را پایین بیاوریم بهتر است چون باعث می‌شود در روز مسابقه کشتی‌گیران ما با راحتی بیشتری روی تشک بروند. با وجود این معتقدم کشتی ما چندین پله رشد کرده است. در مورد خودم هم باید بگویم نمی‌توانم پیش‌بینی کنم که در جهانی به چه مقامی ‌دست پیدا می‌کنم، اما برای کسب خوش رنگ‌ترین مدال از تمام داشته‌های خود به بهترین شکل ممکن استفاده خواهم کرد.

مراد محمدی تا چه زمانی می‌خواهد در دنیای قهرمانی باقی بماند؟

برنامه‌ام این است که حداقل تا بازی‌های آسیایی گوانگجو در دنیای قهرمانی باقی بمانم. البته پس از المپیک می‌خواستم کشتی را کنار بگذارم، اما در نهایت شرایطی پیش آمد و دیدم که می‌توانم باز هم کشتی بگیرم. به هر حال فعلا اعلام کرده‌ام تا بازی‌های آسیایی کشتی می‌گیرم، شاید هم تا المپیک لندن ادامه بدهم ، معلوم نیست باید ببینیم در آینده چه پیش می‌آید.

بعد از المپیک چه شرایطی پیش آمد که اول تصمیم به خداحافظی گرفتی و بعد هم از این تصمیم صرفنظر کردی؟

من در کشتی تاکنون به تمام آرزوهایم در جهت کسب مدال رسیده‌ام، اما از زندگی شخصی‌ام خیلی عقب افتادم. شاید همه فکر کنند که مراد محمدی از کنار کشتی توانسته به نان و نوایی برسد در صورتی که این جوری نیست و واقعا از زندگی ام عقب افتادم . به همین دلیل پس از المپیک و با توجه به کم لطفی‌هایی که در حقم شد از خداحافظی منصرف شده و تصمیم گرفتم دوباره ادامه داده و حقم را بگیرم.

چه توقعی از مسوولان و بویژه مسوولان استان مازندران داری که می‌گویی پس از المپیک مورد بی‌مهری قرار گرفتی؟

همیشه مشکلاتی برای ورزشکاران وجود دارد و وعده و وعیدهایی که به ما داده‌اند در حد حرف باقی مانده است. پس از المپیک مخصوصا در مازندران خیلی به من کم لطفی شد. من از جای دیگر هیچ انتظاری ندارم، اما حداقل انتظار نداشتم که در شهر و استان خودم بیشتر مورد کم لطفی قرار بگیرم. من بر اساس علقه خود و حس انجام وظیفه برای کشورم و شادی دل مردم افتخار کسب می‌کنم و در مقابل حداقل این انتظار را دارم که با کم لطفی مواجه نشوم.

یعنی یک مراسم تقدیر هم برای دارنده مدال برنز المپیک در مازندران برگزار نشد؟

مراسم تقدیر و اهدای جوایزی نظیر سکه و غیره جای خود دارد. توقع دارم مثل یک قهرمان مورد احترام باشم، این توقع زیادی نیست. انتظار ندارم که یک مسوول بیاید 5 یا 10 سکه به من اهدا کند، اصلا در این وادی نیستم. مادیات جزئی از زندگی همه هست اما نه این قدر که روی آن حساسیت ویژه‌ای داشته باشم. این انتظار را دارم که یک مسوول با یک شاخه گل به من یک خسته نباشید بگوید.

هیچ وقت حسرت این را خوردی که در المپیک پکن می‌توانستی مدالی خوشرنگ‌تر از برنز کسب کنی؟

هیچ وقت به گذشته فکر نکرده و در نتیجه حسرت گذشته را نمی‌خورم. در المپیک نسبت به شرایطی که داشتم برنز بهترین مدالی بود که می‌توانستم به آن دست یابم. در آن شرایط روحی که برای تیم ملی وجود داشت همه می‌گفتند ماولت باتیروف کشتی‌گیر روسی بهتر از من بوده که به فینال راه یافته، شاید اگر فشار روانی بر تیم حاکم نبود می‌توانستم براحتی طلا هم بگیرم. به هر حال من به آنچه که دارم قانع هستم. به هر حال نباید نادیده گرفت که جو المپیک جو سنگینی است. وقتی در کنار قهرمانان جهان و المپیک تمرین می‌کنید، استرس خاصی حتی برای بهترین کشتی‌گیران دنیا به‌وجود می‌آید. همه در میدان المپیک از آمادگی جسمانی بالایی برخوردارند و بقیه مسائل برمی‌گردد به روحیه ورزشکار که اگر بتواند بر استرس خود غلبه کند، صددرصد نتیجه راضی کننده‌ای به دست خواهد آورد.

امید توفیقی