تاملی بر سفر چاوز به ایران

براساس گزارش‌های منتشره این هفتمین سفر چاوز به ایران می‌باشد که خود گواهی بر عمق روابط استراتژیک دو کشور دارد. در بررسی پرونده روابط دو کشور و در نهایت مناسبات ایران با منطقه آمریکای لاتین چند نکته اساسی قابل توجه است.

1-دو کشور از ظرفیتهای بالای برای توسعه مناسبات اقتصادی برخوردار می‌باشند به ویژه اینکه دیدگاه آنها در رسیدن به استقلال اقتصادی و مقابله با وابستگی به دنیای خارج این امر را تسریع کرده است. امضای سند ده ماده‌ای راهبردی میان طرفین خود گواهی بر تلاش آنها برای تعمیق روابط اقتصادی و راهبردی می‌باشد که اجرایی شدن آنها امری ضروری است.فعالیت دهها شرکت ایرانی در صنایع ماشین سازی ، سیمان، مسکن و بخش های عمرانی و زیر بنایی ونزوئلا بیانگر تعاملات گسترده دو کشور می باشد.

2- نکته اساسی در مناسبات ایران و ونزوئلا نقش و جایگاه این کشور در ارتقای جایگاه ایران در کل منطقه و آمریکای لاتین است. با توجه به اینکه ونزوئلا و کوبا به عنوان رهبران فعالیتهای آزادی خواهانه شناخته می‌شوند،رویکرد این کشورها برای برخورداری از ظرفیتهای ایران موجب گرایش سایر کشورها از جمله شیلی، برزیل، بولیوی، اکوادور، نیکاراگوئه و سایر کشورهای این حوزه به توسعه روابط با تهران شده است. این گرایش نه تنها دستاوردهای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی بسیاری برای ایران به همراه داشته است بلکه توانسته به عنوان جبهه‌ای در برابر زیاده  طلب‌های آمریکا علیه ایران ایفای نقش کند. اکنون بسیاری از محافل سیاسی و رسانه‌ای جهان به نفوذ ایران در عمق استراتژیک و حیات خلوت آمریکا اذعان و آن را موفقیت سیاست خارجی ایران دانسته‌اند.

البته ‌آمریکا و صهیونیستها برای مقابله با این فراینددر جوسازی‌های تبلیغاتی و رسانه‌ای خود جهت کم اهمیت جلوه دادن این مسئله و نیز ناراضی ساختن ملت ایران از این روابط ،فعالیتهای بسیاری انجام داده و تلاش کرده‌اند این منطقه را حوزه‌ای فقیر و گرایش ایران به آنها را گرایش به فقر و کشورهای ضعیف بیان کنند. جالب توجه آنکه آنها صرفا اروپا را محور تحولات و اساسی روابط خارجی برای بیان اقتدار کشورها معرفی می‌کنند. به رغم جوسازی‌های آمریکا و صهیونیستها این حقیقت مشاهده می‌شود که آمریکای لاتین و آفریقا به قطبهای جهانی مبدل شده‌اند که رویکرد گسترده آمریکا، چین، ژاپن، اتحادیه اروپا به این کشورها خود گواهی بر این حقیقت است.

قابل توجه آنکه صهیونیستها نیز برای ورود به این حوزه‌ها فعالیتهای گسترده‌ای داشته‌اند که سفر لیبرمن وزیر خارجه آنها را به این مناطق در این چارچوب است. بررسی‌ها نشان می‌دهد که نه تنها گرایش به آفریقا در آمریکای لاتین از ضعف ایران نبوده بلکه نشانگر قوت و اقتدار سیاست خارجی ایران است که از مدتها قبل برای ورود به این مناطق استراتژیک فعالیت کرده است. چنانکه مقامات آمریکایی از جمله هیلاری کلینتون وزیر خارجه و مقامات  صهیونیستها نظیر نتانیاهو نخست وزیر بارها هراس خود را از نفوذ ایران در این مناطق اعلام کرده‌اند. براین اساس توسعه روابط ایران با کشورهای آمریکای لاتین از جمله ونزوئلا، اقدامی مثبت در عرصه سیاست خارجی است که مسلما با برنامه ریزی کلان بلندمدت می‌تواند دستاوردهای جهانی بسیاری برای ایران به همراه داشته باشد. به ویژه اینکه ترکیبی از این کشورها ظرفیتهای بالای جهانی برای رسیدن ایران به اهداف عدالت محورانه جهانی را ایجاد خواهد کرد.

قاسم غفوری