رکوردشکنی از خطه جوانرود

آزمون سراسری هرچند این روزها مورد انتقاد صاحب‌نظران و محکوم به حذف از عرصه آموزش کشور است و شاید آزمون کاملی در تعیین رتبه علمی  چند صد هزار داوطلب و محک آنان برای ورود به دانشگاه نباشد  اما تنها ابزاری است که این روزها با آن استعدادها و نخبه‌های جوان از دور افتاده‌ترین و محروم‌ترین نقاط کشور سربلند می‌کنند و شناسایی می‌شوند.

این که در آزمون امسال شهرستانی‌ها برترین‌های کنکور بودند و این که رستگار از شهرستانی برمی‌آید که بسیاری نامش را نشنیده یا کم شنیده‌اند، نشان می‌دهد استعدادهای کشور نیاز دارند با ابزارهایی غیر از کنکور شناخته شوند. در سال‌های گذشته هم داوطلبان نخبه‌ای حاضر شدند که این روزها نامشان را به خاطر نمی‌آوریم و شاید رستگار هم سال آینده این موقع فراموش شود، این مساله نشان‌دهنده غروب زودهنگام استعدادهایی است که تنها امتیاز داده شده به آنها ورود به دانشگاه و فراموشی آنان است.

نفرات برتر کنکور، المپیادهای دانش‌آموزی، المپیادهای دانشجویی، نفرات برتر جشنواره‌های ملی مانند خوارزمی و ... از جمله افراد مستعدی هستند که متاسفانه هر چند صباحی نامی از آنان برده و سپس فراموش می‌شوند. حتی بنیاد ملی نخبگان هم خبری از آنان ندارد. به هر حال رستگار رحمانی این روزها می‌تواند دوربین‌ها را به سوی خود بخواند، جایزه بگیرد و برایش کف بزنند، اما این که چرا و چگونه رستگار و امثال او پس از مدتی فراموش می‌شوند، نکته‌ای است که باید دوربین‌ها و میکروفن‌ها را به سوی آن فراخواند.