کار درمانی به ناتوانان جسمی و ذهنی استقلال می بخشد

می توان با استفاده همزمان از عضلات و ذهن در ورزش ، تمرین بازی ، کارهای دستی ، هنر و کار به سلامت افراد کمک کرد.

کد خبر: ۲۶۹۴۳

آنچه گفته شد ، رسالت و باور پیشگامان حرفه کاردرمانی بوده است .آنان بر این باورند که کاردرمانی استفاده هدفمند از فعالیت برای افرادی است که بخشی از توانایی های جسمی - حرکتی ، ذهنی و اجتماعی خود را از دست داده و یا اصلا به دست نیاورده اند و هدف آن رساندن فرد به حداکثر استقلال در کار ، تفریح و مراقبت از خود (Selfcare) است که این سطح با توجه به توانایی های باقیمانده خود متفاوت است . برای آشنایی بیشتر، حیطه هایی که یک کاردرمانگر می تواند در آن به فعالیت بپردازد ، به طور خلاصه نام برده می شود.
الف ) کاردرمانی در بیماری های جسمی
بیماران و معلولان جسمی که در این قسمت مورد بحث قرار می گیرند ، افرادی هستند که به علل مادرزادی و یا در اثر صدمات و بیماری های مغز و اعصاب ، ارتوپدی و روماتولوژی دچار کاهش دایم یا موقت توانایی های جسمی شده و قادر به ادامه زندگی به طور مستقل نیستند.
اهداف کاردرمانی در این بیماران :
جلوگیری از پیشرفت بیماری و معلولیت و بازگرداندن توانایی های از دست رفته تا حد امکان به منظور بازگشت بیمار به زندگی اجتماعی . در این حیطه از 3رویکرد کلی استفاده می گردد:
1) رویکرد رشد عصبی (Neuro developmental A).
این رویکرد در درمان بیمارانی که با اختلالات سیستم عصبی مرکزی متولد شده اند و یا افرادی که در اثر بیماری و یا ضربه به مغز دچار معلولیت شده اند، به کار می رود. مثالهای شایع این بیماران کودکان فلج مغزی ، بیماران مبتلا به سکته مغزی (CVA) ، مبتلایان به بیماری های دژنراتیو مغز ، ضربه مغزی (HI) ، اختلالات مخچه و غیره است.
2) رویکرد بیومکانیک (Biomechanical approach):
این رویکرد در درمان بیماران با مشکلات ارتوپدی مانند ضایعات اعصاب محیطی و یا شبکه عصبی ، ضایعات تاندونی ، قطع عضوها، سوختگی ها، شکستگی ها، ناهنجاری های مادرزادی ، بیماری ها و ضایعات نخاعی و دیگر مشکلات ارتوپدی . در تمامی این موارد مغز سالم بوده و کنترل حرکتی طبیعی است . بنابراین این روش درمانی به افزایش قدرت عضلانی ، دامنه حرکتی مفاصل ، تحمل بدنی ، رفع تغییر شکلهای مفصلی می پردازد.
3) رویکرد توانبخشی (Rehabilition Approach) :
در بعضی از بیماران اگر پس از اعمال تکنیک ها و روشهای درمانی مذکور ، ناتوانی برای بیمار باقی ماند ، می توان از این رویکرد استفاده کرد تا فقدان عملکرد بیمار را جبران سازد. هدف از این رویکرد، مستقل ساختن بیمار تا حد امکان با وجود ناتوانی باقیمانده است و معتقد است اگر قرار است که بیمار با ناتوانی خود به زندگی ادامه دهد و این ناتوانی باعث کاهش عملکرد او شود، کار درمانگر به بیمار در یافتن راههایی برای جبران این فقدانها از طریق وسایل کمکی و یا تکنیک های تطبیقی کمک می کند.
ب) کاردرمانی در بیماری های روانی :
کاردرمانی در این بیماران عبارتند از: کاربرد هدفمند فعالیت برای به حداکثر رساندن استقلال و جلوگیری از ناتوانی از طریق فراهم ساختن مهارت ها ، اطلاعات و آموزش ، حمایت و کمک به بیمار برای برقراری روابط اجتماعی ، ایجاد فرصتهایی برای رشد و شکوفایی ، رویارویی با مشکلات ، شناخت و تقویت روحیه ، طرح ریزی برنامه هایی برای آینده نقش کاردرمانی در اختلالات روانی - اجتماعی ارزیابی ، درمان و مشاوره است که در کنار سایر تیم درمانی به صورت انفرادی یا گروهی انجام می گیرد. نقش کار درمانگر در تیم درمانی کار درمانگر ، به عنوان یکی از اعضای تیم درمان روانپزشکی ، در هماهنگی کامل با سایر اعضا ، نقشهای گوناگونی را می پذیرد از جمله :
1- کمک به تشخیص بیماری ، تشخیص نهایی و ترخیص بیمار از بیمارستان.
2- برقراری ارتباط اصولی با بیمار
3- بهبود و استقلال بخشیدن به سلامت روانی و جسمانی بیمار
4- کاهش نگرشهای نادرست بیمار و علایم و عوارض دارویی
5- تسهیل و سرعت بخشیدن به بهبود و ترخیص بیمار
6- حمایت بیمار از نقطه نظر جسمی ، روانی و سایر جنبه ها
7- پیشگیری از عود بیماری و ارائه آگاهی صحیح و آموزش
7- مشاوره با خانواده بیمار.

ج) کاردرمانی در کودکان عقب مانده ذهنی (MR) :
کاردرمانی با کمک ارزیابی ، آموزش و تسهیل رشد ، کودکان عقب مانده ذهنی را برای تسلط بر خود و محیط در محدوده توانایی های تطابقی شان یاری می کند.