کریس رونالدو و بار کشنده توقعات

با این که رئالی‌ها به اعتراف خودشان از سال 2006 این مهاجم فنی پرتغالی را می‌خواسته‌اند و رونالدو هم به ادعای خودش از نوجوانی آرزوی الحاق به رئال را داشته، کمتر کسی انتظار استقبال عظیمی را داشت که طی روزها و هفته‌های اخیر از ستاره پیشین منچستریونایتد در تیم جدیدش صورت پذیرفته است.

چه در مراسم معارفه کریس که 80 هزار تماشاگر در برنابئو اجتماع کردند و چه در روزهای بعدی که هر جلسه تمرینی رئال حداقل 5 هزار نفر را به ورزشگاه کشانده، این حس قوی وجود داشته که این تیم به سوی جبران فصل تاسف‌بار گذشته حرکت می‌کند و سلاح‌های کارسازی را نیز در این راه به کار گرفته است.

سلاح‌هایی که به مهاجم اسبق اسپورتینگ لیسبون ختم نمی‌شود و کاکای برزیلی و جذب شده از میلان، کریم بن‌زمای فرانسوی و صید شده از لیون و رائول البیول مدافع مطرح جذب شده از تیم والنسیا را هم در برمی‌گیرد. با این حال این رونالدوست که بیشترین انتظار از او می‌رود؛ زیرا بهای قرارداد 6 ساله او با رئال به 131 میلیون دلار می‌رسد و سالی حداقل 13 میلیون یورو به پای او ریخته می‌شود. حال آن که برای کاکا بیش از 67 میلیون و برای بن‌زما فزون‌تر از 35 میلیون یورو هزینه نشد.

شور و شوقی که کریستیانو رونالدو همراه خود به برنابئو آورده، غیرقابل وصف است و رئالی‌ها را به این باور رسانده است که اگر فقط یک سلاح وجود داشته باشد که بتواند بارسلونا، تیم 3 جامی و فروزان امسال را در فصل آینده ناکام کند، آن سلاح، کریستیانو رونالدو است.

برخورد تماشاگران با رونالدو در مادرید بسیار خوب بوده و همین مساله نیز بر علاقه‌مندی او افزوده است. هر چند او در اولدترافورد نیز مورد تحسین قرار داشت، اما فضای دو باشگاه و موضوع فوق نزد آنان غیرقابل قیاس است و رونالدو بیش از پیش یقین آورده که خواسته‌اش در مورد الحاق به رئال و ارجح شمردن آن بر منچستریونایتد براساس معیارهای ذهنی خود او کار بایسته‌آی بوده است.

هجوم طرفداران

رونالدو که پیش فصل و تمرینات آمادگی را با یاران جدیدش در داخل و خارج از مرزها می‌گذراند، می‌گوید:می‌خواهم به طرفداران رئال نشان بدهم چه هنرهایی دارم و آنها را به آرزوها و جام‌های مورد نظرشان برسانم.

آنچه رونالدو می‌گوید هدف رئال و آرزوی طرفداران این تیم است. طی این مدت روزی نبوده است که رونالدو در اطراف برنابئو یا در سطح شهر مادرید ظاهر شود و مردم و طرفداران رئال به سمت او هجوم نبرند و از وی امضا نخواهند و قهرمانی در لیگ اسپانیا و فتح جام باشگاه‌های اروپا را از او نطلبند.

عنوان قهرمانی در هر دو جام در اختیار بارسلوناست و رونالدو باید خود را مهیای نبرد با این حریف ویژه برای نیل به هر دو افتخار فوق کند.

کاکا و بن‌زما هم در این راه با وی همپا و همراه خواهند بود، اما نمی‌توان از حالا رای و نظری مشخص در این باره داد.

اگر دست رونالدو بود و الکس فرگوسن با روش دیکتاتورگونه خود مانع نمی‌شد، این بازیکن چالاک و فنی نه در تابستان امسال بلکه حداقل در تابستان سال پیش سر از برنابئو در می‌آورد و زودتر از اینها از اولدترافورد رفته بود. اما چون این اتفاق نیفتاد و حضور رونالدو در مادرید به زمان فلورنتینوپرز وابسته شد و با همت (مالی)‌ وی شکل گرفت، طبعا محبوبیت پرز هم نزد هواداران رئال بیشتر شده است. به پرز به چشم مدیری که رئال را در راه بازیابی اعتبارش قرار داده و در این راه در هفته‌های اخیر قریب به 300 میلیون دلار خرج کرده، نگاه می‌شود.

پرز همانی است که در دوره اول ریاستش در رئال، کهکشانی شدن آن مجموعه را میسر ساخت و زیدان، بکام، رونالدو، فیگو و اوون را به آنجا برد و در سال نخست از 6 سال اقامتش در برنابئو نیز بسیار موفق بود، اما پس از بدون جام ماندن تیمش در 3 سال دوم مجبور به رفتن از مادرید شد.

او که از خرداد امسال دوباره رئیس رئال شده، اینک شروع مجدد عصر کهکشانی‌ها را در مادرید اعلام کرده و با این که کاکا به خودی خود یک بازیکن استثنایی است و بن‌زما هم در آزمایش‌های مختلف خود در لیون موفق بوده است، اما به نظر می‌رسد نگاه و امید پرز و همفکران او برای ساقط کردن بارسلونا ابتدا به جوان پرتغالی باشد که بعضی حرکاتش در اولدترافورد فقط با واژه جادو قابل توصیف و ترسیم بود.

تفاوت‌ها

رونالدو طی این مدت مصاحبه‌های کوتاه و بلند متعددی انجام داده و گاه حتی در زمان تکلم به زبان اسپانیایی به زبان مادری‌اش (پرتغالی)‌ رجعت و با آن تکلم کرده ولی حرف اصلی‌اش ابراز شگفتی از استقبال و توجه عظیمی است که طی این مدت نسبت به وی صورت پذیرفته است.

حتی اگر ارقام مربوط به مراسم معارفه کاکا و رونالدو (50 هزار به 80 هزار نفر)‌ را قیاس کنیم، به تفاوت‌های فوق پی‌ می‌بریم. کاکا مرد سال 2007 فوتبال جهان بود و گاه در میلان حکمروایی می‌کرد و بعضی حرکاتش فوق‌العاده است. امروز او را مرد اول فوتبال برزیل می‌دانند که از نو به صدر جدول فیفا صعود کرده است. با این حال نگاه به مرد سال 2008 فوتبال جهان در برنابئو چیزی متفاوت است. رونالدو نمی‌‌داند در قبال تعریف‌ها از خود چه بگوید، پرز 62 ساله او را سمبل بزرگ و جدید رئال و نماد چیزی که این تیم می‌خواهد از این پس باشد، معرفی کرده است.

پیراهن شماره 9 رئال به رونالدو تقدیم شده و این همان پیراهنی است که سال‌ها پیش به آلفردو دی استفانو تعلق داشت. این ستاره کوچ کرده از آرژانتین و تبعه اسپانیا، طراح و مجری قهرمانی رئال در هر 5‌‌دوره نخست جام باشگاه‌های اروپا در بیش از 50 سال پیش بود و اینک رئیس افتخاری رئال است.

آیا فوتبالیست درخشان و سریع و فنی پرتغالی می‌تواند زیرا بار فشار کشنده توقعات سربلند کند و رئال را به جا و مقامی برساند که خواهان آن است؟ برای پاسخ این سوال قدری زود است و فقط می‌توان گفت او همانی است که طی 6‌‌‌سال حضور در اولدترافورد 313 بازی رسمی برای یونایتد انجام داد و در آنها زننده 120 گل بود و در 3 قهرمانی متوالی شیاطین سرخ در لیگ برتر انگلیس، یک پیروزی در جام حذفی انگلیس، دو بار فتح جام اتحادیه این کشور، یک مرتبه فتح جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا، یک بار نایب‌قهرمانی در این جام و فتح جام باشگاه‌های جهان سهمی عمده داشت و بخصوص بازی‌های او در 2 فصل اخیر شگفت‌انگیز بود.

رونالدو می‌گوید: «آمدن به رئال، از رویاهای دوران نوجوانی من بود و این که حالا شکل گرفته است، حکم تقدیر است. حالا اینجا خانه من است و برای موفقیت آن هر کاری خواهم کرد و این را بزودی خواهید دید.»

رونالدو مدعی است برخلاف تصورات رایج، روابط او و الکس فرگوسن  مربی مشهور و دیرپای منچستریونایتد  اصلا مخدوش نبوده است. وی می‌گوید: «ما همیشه با هم خوب بوده‌ایم و بعد از این هم خوب خواهیم بود. آنها نیز از انتقال من خوشحال و راضی‌اند.»

شک و یقین

اشاره رونالدو به این نکته است که رقم نجومی برخاسته از فروش وی، منچستریونایتد را صاحب توان مالی چشمگیری برای انجام مانورهای بعدی‌اش در بازار نقل و انتقال‌ها کرده است. انتقال رونالدو رکورد قبلی نقل و انتقال‌های تاریخ را که 65 میلیون دلار و متعلق به زین‌الدین زیدان و مربوط به سال 2001 و زمان کوچ این فرانسوی خلاق از یوونتوس به مادرید بود، شکسته و این مساله هم بر مسوولیت‌های رونالدو افزوده است. زیرا او حالا گران‌ترین فوتبالیست تاریخ هم هست و بعد از وی لقب دومین بازیکن گران تمام دوران‌ها به کاکا رسیده است. شاید همکاری این دو با هم چیزی باشد که بارسلونا را از اریکه قدرت به زیر بکشد، اما اگر هنوز در این زمینه تردید وجود دارد، در این شکی نیست که پرز با به خدمت گرفتن زیزو به عنوان مشاور ارشد خود و بازگرداندن خورخه والدانوی آرژانتینی به سمت قبلی‌اش (مدیریت فنی)‌ فشار روانی روی بارسلونا را افزایش داده است. بارسایی که در روزهای گرد و خاک کردن رئال در بازار نقل و انتقال‌ها در تابستان امسال، نسبتا خاموش و کم‌تحرک بود.

روشی عقلایی

رئال از سال 2004 از مرحله یک‌چهارم نهایی جام قهرمانی باشگاه‌های اروپا گذر نکرده و فصل پیش در یک‌هشتم نهایی در مجموع دو بازی با حساب کلی 5 بر صفر به لیورپول انگلیس باخت و پی کارش رفت. بدتر از همه این که تیم کاتالونیایی در بازی برگشت خود با بارسلونا در لیگ اسپانیا که آن را ال‌کلاسیکو می‌نامند در زمین خود با نتیجه هولناک 2  6 به آبی و اناری‌ها باخت و لابد با در نظر داشتن این ضایعات و ضربات سنگین است که رونالدو می‌گوید: «باید قدم به قدم حکومتمان را پس بگیریم و به آرامی جلو برویم. فتح یکی از جام‌های لیگ و حذفی اسپانیا و باشگاه‌های اروپا در فصل نخست نیز برای ما کفایت خواهد کرد و بعد از آن می‌توان به سوی فتح جام‌های بعدی رفت. من این طور به ماجرا نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم عقلایی‌تر از سایر نگرش‌ها باشد.»

منبع: Soccernet / جولای 2009
وصال روحانی