صدای آرزویم را به گوش دیگران می‌رسانم

به نظر شما بازیگری را در چه سنی می‌توان آموزش داد؟

به نظر من آموزش را باید از مرحله خردسالی یا به عبارت درست‌تر از مرحله پیش‌دبستانی آغاز کرد. چند سال پیش در «فرودگاه ناریتای» توکیو در ژاپن با صحنه جالبی روبه‌رو شدم. گروه کثیری از کودکان پیش‌دبستانی را برای بازدید از فرودگاه و آشنایی با مشاغل مربوط به پرواز و خدمات هوایی به آنجا آورده بودند. وقتی با مسوول آنها صحبت کردم متوجه شدم که اصولا ژاپنی‌ها معتقدند که بچه‌ها در پایان دوران کودکی و آغاز دوره نوجوانی باید شغل آینده خود را انتخاب کرده باشند و این اتفاق نمی‌‌افتد مگر با قرار دادن آنها در موقعیت‌های مختلف شغلی و آشنایی آنان با حرفه‌ها و مشاغل مختلف.

بنابراین باید مراحل آموزش را قبل از دبستان آغاز کنیم. یعنی در خانواده و سپس در مهدکودک‌ها و اماکن پیش‌دبستانی.

یکی از انتخاب‌های شما در بازیگری «پانتومیم» است. لطفا از این هنر بگویید؟

«پانتومیم» یک رشته خاص در هنر تئاتر محسوب می‌شود. چرا خاص؟ برای این که هر بازیگری آن را انتخاب نمی‌کند. «پانتومیم» آدم‌های خاص را هم به طرف خودش می‌کشاند. آدم‌های متفاوتی سراغ پانتومیم می‌روند. کسی که این هنر را تجربه می‌کند با قدرت تخیل بسیار و حرکات محدود بدنی می‌تواند جهانی را خلق کند. پانتومیم هنر سخت و دشواری اسـت. آدم‌هـای آسـان طلب به سمت پانتومیم نمی‌روند.

پانتومیم یک کار بی‌نظیر و ویژه است. تقریبا با هیچ شاخه‌ای از بازیگری قابل مقایسه نیست. بشدت به تمرکز، تخیل و مهارت‌های بالای جسمی نیاز دارد.

برای کار پانتومیم باید مثل یک ژیمناست، جوان و با انرژی باشی. مثل یک شاعر ظریف و مثل یک ورزشکار قوی باشی.

آرزوی خیلی چیزها را داشتید، نه؟

ویژگی عمده کار کودک و نوجوان و کمدی، داشتن آرزوست. ما که این ویژگی را از دست نمی‌دهیم. خصوصا برای ژانر کودک و نوجوان نمی‌شود بی‌آرزو بود. کسانی که در این بخش کار می‌کنند نگهبانان امیدند. بازیگری برای من صدای آرزو بوده. یعنی با انتخاب این حرفه، صدای آرزویم را به گوش دیگران می‌رسانم.

محمدحسین قاسمی