شاعران بدهکار حقوقی هستند

نکته مهم درباره حقوقی غیر از شاعر و منتقد بودنش، توجهی است که او نسبت به تمام شاعران معاصر از جوان و پیر و ضعیف و قوی داشت. من هر بار شعری از شاعری می‌خواندم که او را نمی‌‌شناختم و شعر را می‌پسندیدم حقوقی تنها کسی بود که می‌توانستم ازاو درباره آن شاعر گمنام اطلاعات کسب کنم. کتاب «شعر نو از آغاز تا امروز» حقوقی مجموعه‌ای است از نام‌های اغلب شاعران معاصر؛ در واقع حقوقی نسبت به همه شاعران زنده ادای دین کرد اما نکته تاسف‌انگیز این است که شاعران معاصر حق او را ادا نکرده‌اند حتی خود من هم که این مساله را می‌گویم و حقوقی درباره کارهای من صحبت کرده است مقاله‌ای آنچنان که باید تاکنون درباره او ننوشته‌ام البته چنین قصدی داشته‌ام و بنا بود در مجله «گوهران» برای حقوقی ویژه‌نامه‌ای منتشر شود و من هم در آن مقاله‌ای مبسوط بنویسم که محقق نشد.

واقع امر این است که حقوقی دوران مختلف شعری داشت و از قصیده‌سرایی که محکم می سرود تا شعر سپید که در10 سال اخیر به آن رسید دوران طولانی و پرفراز و فرودی را طی کرد و خوشبختانه در شعرهای اخیرش توانست راهی تازه و خاص خود پیدا کند. بزرگداشت چنین شاعری مستلزم بررسی دقیق آثار او و به جا آوردن حق واقعی سال‌ها تلاش او است نه تنها به عنوان شاعر و منتقد که به عنوان انسانی شریف، بلند نظر و معلمی درجه اول چرا که کلاس‌ها و کارگاه‌های حقوقی همواره یکی از بهترین کارگاه‌های شعری بود.

حقوقی در نقد هم بیشتر به شعریت یعنی انسجام زبان، وحدت و خلاقیت توجه داشت به همین دلیل در «شعر نو از آغاز تا امروز» از شاعرانی که تنها به دلیل سیاسی بودن شعرهایشان مطرح و مشهور شده بودند نامی به میان نیاورده است و البته این موضوع اعتراض جمعی را برانگیخت اگرچه حقوقی منکر شعر سیاسی نبود اما میگفت شعر اول باید شعر باشد و سپس سیاسی یا هر درونمایه دیگر جزو آن باشد.