پرهیز از توهم پیروزی قطعی

این که هریک از کاندیداهای ریاست جمهوری، امید به پیروزی در انتخابات داشته باشند و هواداران آنها نیز با اعتماد به نفس به فعالیت‌های تبلیغاتی بپردازند و از تمامی توان خود برای افزایش رای کاندیدای مورد نظر خویش بهره گیرند امری معقول ، مقبول و کاملا پسندیده است. درواقع اگر کاندیدایی بدون امید به پیروزی، گام در مسیر انتخابات گذاشته باشد ، کاری عبث و غیرمعقول انجام داده است.

کد خبر: ۲۵۷۷۷۴

اما تبدیل روحیه «امید به پیروزی» به «توهم پیروزی قطعی» در انتخابات، می‌تواند باعث تغییر یک امر مقبول و معقول به یک امر غیرمعقول، خطرناک و بحران‌ساز شود. عوامل متعددی می‌توانند موجبات بروز چنین توهمی را فراهم آورند که از جمله مهم‌ترین آنها نظرسنجی‌های مراکز مختلف است.

بی‌آن که خواسته باشیم درباره میزان اتقان و صحت این‌گونه نظرسنجی‌ها که این روزها هریک از کاندیداها با استناد به آنها، خود را در صدر یا در حال صعود به صدر می‌بینند! سخنی بگوییم، حتی با فرض درستی آنها، این نکته را نباید فراموش کرد که به دلیل وجود آرای سیال قابل توجهی در سطح جامعه، گاهی حتی یک مساله کوچک می‌تواند باعث سوق یافتن این آرا به سمت این یا آن کاندیدا شده و در زمانی اندک بویژه در ساعات نزدیک به انتخابات نتایج نظرسنجی‌ها را دچار تغییر و تحول کند.

از طرفی، این نکته را نیز باید به خاطر داشت که معمولا در مقطع تبلیغات انتخاباتی، جنگ روانی وسیعی بین کاندیداها برای درهم شکستن روحیه اردوگاه رقیب صورت می‌گیرد که این نیز می‌تواند موجب مشتبه شدن امر بر خود آنها شده و در نهایت باعث در افتادنشان به وادی توهم شود.

به هر تقدیر باید گفت در کوران فعالیت‌های انتخاباتی، عوامل متعدد و گوناگونی قادرند جو و ذهنیت خاصی را بر ستادهای انتخاباتی و همچنین در میان هواداران کاندیداهای مختلف حاکم ساخته و زمینه را برای تبدیل روحیه «امید به پیروزی» به «توهم پیروزی قطعی» مهیا کنند که چه‌بسا در حالت افراطی و وخیم آن حتی جشن پیروزی در انتخابات، قبل از انجام رای‌گیری از سوی توهم‌زدگان برگزار شود. نکته مهم آن که در این صورت، از نظر توهم‌زدگان انتخابات نمی‌تواند از دو حالت خارج باشد؛ یا همان‌طور که آنها می‌پندارند کاندیدای موردنظر آنان پیروز میدان خواهد بود یا در غیر این صورت، انتخابات به کلی مخدوش و غیرقابل قبول است، حالت سومی نیز متصور نخواهد بود.

پرواضح است که این گونه احکام قطعی و مسلم انگاشته شده پیش از برگزاری انتخابات و شمارش آرا تا چه حد می‌تواند خطرناک و بحران‌آفرین باشد. به عبارت دیگر، «امید به پیروزی» لازمه حضور پرنشاط و فعال کاندیداها و هوادارانشان در انتخابات است، اما «توهم پیروزی قطعی» چیزی جز یک تهدید جدی برای دستاوردهای سیاسی ملتی بزرگ، محسوب نمی‌شود.

به اعتقاد نگارنده، شخص کاندیداها و حلقه نخست اطرافیانشان نقش اصلی را در جلوگیری از بروز چنین تهدیداتی به عهده دارند. مگر نه آن که این کاندیداها در صورت پیروزی در انتخابات و قرار گرفتن در مسند ریاست جمهوری باید برای دفاع از «منافع ملی» سوگند یاد کنند؟ بنابراین آیا بهتر نیست از هم‌اکنون با اتخاذ تدابیر لازم و توصیه‌های هوشمندانه به ستادها و هواداران خود در سراسر کشور، از در غلتیدن آنها به وادی خطرخیز «توهم پیروزی قطعی» که می‌تواند منافع ملی را در معرض خطر قرار دهد، جلوگیری به عمل آورده و صلاحیت‌های ذاتی خود را برای دفاع از مصالح و منافع همگانی به نمایش بگذارند؟