نگاهی به یک برنامه ترکیبی شبکه 4 «کدو مطبخ» و مخاطب خوشبخت

مردم ما از جهاتی شاید خوشبخت ترین مردمان جهان باشند، به این دلیل که ایران عزیز ما میراث دار غنی ترین و گرانبهاترین مواهب فرهنگی و تمدنی جهان است .

کد خبر: ۲۳۶۴۰

از دیرباز فرهیختگان و دانش پژوهان عرصه های مختلف دانش بشری به نوعی با سرزمین شعر و ادب و فرهنگ قرابتی محبت افزا داشته اند. امروزه در فضای اخلاق گرایانه بحثهای انسان شناختی به مرگ مبانی اخلاقی و افول ارزشهای اعتقادی اشاره های فراوانی شده است . پس چه دستاویزی ذی قیمت تر و پرگهربارتر از تمسک اقوام گوناگون به فرهنگ و پیشینه فرهنگی خود می تواند سلامت آتی و آرامش آنی جوامع را برطرف سازد. از این رو ایران ، این سرزمین عقل و شعور و دانش که هم در زمان گذشته و هم در عصر پرشتاب اینترنتی می تواند خالق عظیم ترین مولفه های جامعه شناختی و روان شناسی باشد، چرا گامهای تربیتی و ارشادی خود را با توجه به کهن ترین مفاهیمی علمی و ادبی به سوی آینده برندارد. از این رو برنامه سازان عرصه تصویر توانسته اند با درک ویژه و ارزشمندی از مقوله مطرح شده برنامه ای بسازند که بتواند هر چه بیشتر برای مخاطبان خود فانوس هدایت را از سرزمین ادب و طنازی های مکتوب در آثار گذشتگانمان به صفحه شیشه ای تلویزیون بیاورند. مجموعه نمایشی «کدومطبخ» حاصل این تلاش گرانمایه است . این مجموعه که سال گذشته با عنوان «گلخند» پخش می شد، به بررسی و شناخت حکایت های شنیدنی و دیدنی طنز که در متون ادبی گذشتگان ما وجود دارد، می پردازد. آنچه مورد نظر و منظور نگارنده است ، سوای رویکردهای مطرح در رابطه با بحث کارگردانی ، محتوا و ساختار آن بیشتر روی این مطلب متمرکز است که این گونه حرکتها و ساخت و تولید این مجموعه ها می تواند اهمیت و نگاه خاص و ویژه اهل تدبر و تعقل را بیشتر به حول محور فرهنگ و ادب ایرانی سوق دهد و برای عام ترین مخاطب هم پیام آشنای عبرت پذیری از رویدادهای جاری در زندگی را داشته باشد. مجموعه «کدومطبخ» درونمایه داستان های نمایشی خود را از آثار قدمای ادب و نویسندگان پراندیشه و ذوق وام گرفته است . آثاری همچون «کشکول» ، «امثال و حکم» و «بهارستان» که با پرداخت و اضافه شدن خلاقیت های هنری کارگردان توانسته مفهوم همه گیر و دلچسب خود را به گوش شنوای ذهن مخاطب برساند. بهره گیری از شیرین ترین داستان های موجود در گنجینه های ادب و فرهنگ ما می تواند راهکار مناسبی برای نویسندگان و صاحبان امور هنری در زمینه های گوناگون باشد. بازیگرانی که با پوشش های حیوان های مختلف درس انسان سازی را به مکتب انسان های این عصر می دهند. در نهایت ، آغاز این حرکت فال نیک است در دیوان تصویرگری های رسانه ای فراگیر همچون تلویزیون . شاید بی موضوعی ، روح قلمهای بیشتر فیلمنامه نویسان این عرصه را به انزوا کشانیده که چه خوب و پرارزش است . زمانی که نویسندگان ما با بذل عنایتی به آثار مکتوب و پرارزش ادب ایرانی و تتبع در آثار مفاخر ادبی و هنری گذشته ما بتوانند آثاری بیافرینند که هم سوال بی سوژه بودن را پاسخی کافی و جامع داده باشیم ، هم وظیفه خطیر اطلاع رسانی را در امر رسانه های جمعی به نحو احسن انجام دهیم . «کدومطبخ» با استفاده از این بن مایه غنی و آکنده از پند و اندرز و شادی می تواند بر کرانه های افق آگاهی پرنده ای باشد جذاب و آسمانی .