آخرین روزهای تلسکوپ فضایی هابل

این مساله ناشی از 2 موضوع است؛ رشد فناوری الکترونیک از نیمه دهه 70 میلادی  زمانی که تلسکوپ فضایی هابل طراحی شد  تاکنون و تکامل کنجکاوی علمی بشر که این توانایی اخیر باعث پیشرفت تحقیقات پیش‌بینی نشده می‌شود و  به معنی آن است که باید از رصدخانه فضایی هابل صحبت کنیم و نه‌تنها یک تلسکوپ. ایده و فواید استفاده از تلسکوپی فضایی که در مدار زمین جای دارد، توسط اخترشناس و فیزیکدان پلاسمای برجسته، لیمان اسپیتزر، در سال 1964 پیش‌بینی شده بود. یکی از مزایای چنین تلسکوپی این بود که می‌توانست مدت‌های طولانی و برای چند روز تا چند هفته به عکسبرداری از بخشی از آسمان بپردازد. این امکان باعث به وجود آمدن این توانایی شده است که بتوان با انباشتن واحدهای نوری کم‌سویی که از منابعی بسیار کم‌فروغ به ما می‌رسد، تصویری قابل استفاده و بهره‌برداری برای مقاصد علمی به دست آوریم. کما این که در ثبت تصویر فراژرف هابل از آن استفاده شد. اگرچه همه منابع کم‌سو دور از زمین جای ندارند، اما همه اجرامی که در فاصله دوری از ما قرار گرفته‌اند بسیار کم‌سو و کم‌فروغ هستند. با توجه به این واقعیت که جهان ما در حال انبساطی دائمی است، این منابع بسیار دور دست دارای سرعت‌های دورشوندگی بسیار بالایی نسبت به ما  هستند و به همین سبب از انتقال به سرخ بالاتری برخوردارند.

این انتقال به سرخ همانند اثری که در پدیده آشنای دوپلر به وجود می‌آید باعث می‌شود تا طیف آن جرم به سمت ناحیه طول موج‌های فروسرخ منتقل شود. با ثبت و تفکیک اجرامی که دارای انتقال به سرخ‌هایی هرچه بیشتر هستند، هابل، نه‌تنها توانست در سفری به زمان، به جهانی بنگرد که تنها 400 تا 800 میلیون سال پس از مهبانگ و زمان شکل‌گیری نخستین کهکشان‌ها وجود داشته است که توانست ریشه‌های این کهنه جهان ما را در دوران جوانی ببیند. با وجود این برای آن که بتوان اطلاعات علمی بیشتری از نورهای ناحیه فروسرخ  جایی که باید دنبال این اجرام دوردست گشت  به دست آورد، آینه‌های تلسکوپ باید تا حد امکان سرد شوند تا نویزهای حرارتی به حداقل میزان خود کاهش یابند. این کاری است که امکان انجام آن برای هابل امکان‌پذیر نیست.

جستجو برای یافتن منابعی با انتقال به سرخ‌های بسیار بالا باعث شد تا ما طرح جدید تلسکوپ فضایی جیمز وب را به پیش برده و آن را بسازیم. زمانی که حدود سال 2013 این تلسکوپ فضایی عملیاتی شود  و بتواند ما را در زمان به روزهای بسیار دور آغاز کیهان بازگرداند. در آن هنگام هابل آخرین ماموریت خود را به انجام خواهد رساند و همچون شهابی درخشان به درون جو زمین سقوط خواهد کرد و به ماموریت افتخار آمیز خود پایان خواهد داد تا جیمز وب راه او را ادامه دهد.

بروس مک اندلس دوم
فضانورد ناسا، مامور تعمیر فضایی تلسکوپ فضایی هابل