نوسانات نگران‌کننده سرخابی‌ها

نگاهی به جریان بازی استقلال برابر داماش نشان می‌دهد که آبی‌پوشان تهرانی به هر علتی حملاتی را که لازمه گلزنی بود، انجام نمی‌دادند و همین امر باعث شد به رغم برتری نسبی نتوانند به نتیجه برسند، ولی وقتی روی تک‌حمله فیروزه‌ای‌پوشان سفید شده گیلانی گل اول را خوردند، تازه متوجه شدند که برای پیروز شدن حتی مقابل تیم انتهای جدولی رده‌بندی هم باید حداکثر توان خود را به کار گیرند و همین شد که نیم ساعت پایانی نیمه نخست را به صورت کوبنده و پرتعداد حمله کردند تا در عین از دست دادن چند موقعیت مسلم، 2 گل وارد دروازه حریف کرده و با برتری 2 ــ یک به رختکن بروند.

با شروع نیمه دوم، استقلال مثل تیم‌های ضعیف و ناتوان که به حداقل نتیجه راضی هستند، در لاک دفاعی رفت تا روی حملات مکرر داماش گل دوم را هم دریافت کرده و بازی را به تساوی بکشاند، اما درست بعد از خوردن این گل دوباره استقلال یادش افتاد که باید حمله کند و 6 دقیقه بازی تهاجمی آنها نتیجه 4 ــ 2 را بر این بازی حاکم کرد تا در نهایت اسـتقلال با 3 امتیاز این مسابقه صدرنشینی در جدول رده‌بـندی را به لطف تفاضل گل بسیار بهتر نسبت به ذوب‌آهن حفظ کند.

همین حکایت در بازی خارج از خانه پرسپولیس مقابل پاس همدان هم تکرار شد. با دیدن نمایش منفعلانه و بی‌هویت قرمزها، حتی خوشبین‌ترین طرفداران متعصب این تیم هم نمی‌توانستند مدعی برتری 3 ــ صفر پرسپولیس شوند، ولی شاگردان افشین پیروانی در 45 دقیقه دوم چنان نمایشی از خود ارائه کردند و چنان موثر و با برنامه بازی کردند که اگر خوش‌شانس بودند، می‌توانستند بیشتر از 3 گل وارد دروازه میزبان همدانی کنند.

آنهایی که هر دو نیمه بازی را دیدند، احتمالا هنوز هم مبهوتند که چگونه یک تیم فوتبال با 15 دقیقه استراحت به این اندازه متحول شده و از یک نمایش سرد و کسل‌کننده ناگهان به تیمی جذاب، مقتدر و ترسناک برای حریف خود تبدیل می‌شود؟

واقعیت قضیه استقلال و پرسپولیس در مقایسه با اکثر حریفان خود در لیگ برتر همانی است که در نتیجه نهایی رقم خورد. نه این که قصد تضعیف حریفان را داشته باشیم، اما این دو تیم پرطرفدار پایتخت با جذب انبوهی از ستاره‌های حاضر در فوتبال ایرانی باید هم با حریف کم‌نام و نشان‌تر ــ که حتی یک دهم آنها هم ستاره ندارند ــ موفق باشند، چون اغلب مـربـیان حاضر در لیگ برتر آرزو دارند یکی دو نفر از ذخیره‌های این دو تیم را در اختیار داشته باشند، اما آنچه باعث نگرانی بیشتر طرفداران فوتبال ایرانی می‌شود همین نوسان موجود در هر دو تیم است.

فراموش نکنیم که حدود 2 ماه دیگر استقلال و پرسپولیس باید در اولین دوره لیگ حرفه‌ای آسیا به همراه سپاهان و صـبـای قـم پـنـجـه در پـنـجه تیم‌های باشگاهی قدرتمند کشورهای دیگر قاره کهن بیندازند و مسلما توجه عمده فوتبالدوستان ایرانی معطوف این دو تیم پرطرفدار پایتخت است. تکرار نمایشی مشابه نیمه اول بازی با پاس همدان از سوی پرسپولیس در برابر حریفان آسیایی یا نوسان زیادی که استقلال مقابل داماش داشت در صورت اجرای مجدد در لیگ آسیایی مسلما تاوان سختی برای سرخابی‌ها در بر خواهد داشت.

امیر قلعه‌نویی و افشین پیروانی 2 مربی جوان و پرسابقه ایرانی در امر بازیگری باید برای موفقیت تیم‌های خود در لیگ حرفه‌ای آسیا نسبت به مرتفع کردن این اشکال عمده دست به کار شوند و اجازه ندهند که فراز و فرود تیمشان در جریان یک مسابقه به این اندازه فعلی تاثیرگذار باشد وگرنه ممکن است در لیگ حرفه‌ای آسیا باعث ناامیدی هواداران پرتعدادشان شوند.