در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
مصطفی محمدی
مدرسه بنمایههای نمایش
بیش از 17 میلیون دانشآموز در مقاطع مختلف مدارس ما درس میخوانند. این مجموعه عظیمترین تشکلی است که در یک جامعه شکل میگیرد. هر چند دغدغههای اصلی همه این 17 میلیون و مدیران نظام آموزشی کشور، درس و مشق و آموختن علم است، اما همه میدانند که این قشر عظیم دغدغههای دیگری هم دارند، آموختن ورزش، خواندن کتاب، اجرای نمایشنامه و برپایی برنامههای هنری و فرهنگی از دیگر فعالیتهای مورد علاقه این 17 میلیون کودک و نوجوان و جوان است که قرار است مدیران و آیندهسازان کشور باشند.
هرچند رشد و باروری خلاقیتهای هنری دانشآموزان در یک پروسه کوتاه و در درازمدت در برنامههای نظام آموزشی کشور، جایگاه خاصی ندارد و برای آن اهمیت ویژهای قائل نیستند، اما نیاز درونی دانشآموزان به هنر و اجرای برنامههای هنری باعث شده است که هر ساله یک یا چند برنامه هنری در همه مدارس به اجرا درآید، برنامههایی که در آن دانشآموزان به صورت خودجوش عمل میکنند. به عنوان مثال اجرای تئاتر در مدارس کشور بر اساس یک برنامه زمانبندی مشخص و یک مدیریت آگاه نیست، اما اجرای نمایشنامه علیرغم نکات فنی و مشکلات آن، در قالب گروههای نمایش در مدارس به صورت خودجوش شکل میگیرد و در مناسبتهای مختلف در دل برنامههای هنری، اجرایی نمایش در مدارس یکی از فعالیتهای قابل توجه هنری است. کمبود متن نمایشنامه، فقدان سالنهای اجرا و عناصری چون نور و گریم و لباس و دکور و... از معضلاتی است که دانشآموزان علاقهمند به این هنر، از آن رنج میبرند.
از سوی دیگر همه میدانند اگر ما در مدارس به تئاتر اهمیت بدهیم و آن را مدیریت کنیم، در آینده این هنر در جامعه بسیار بالندهتر خودنمایی خواهد کرد. همین مساله در ورزش و سایر رشتههای هنری نیز صادق است.
هنر تئاتر به علت گروهی بودنش، قشر وسیعتری را به گرد هم میآورد. آنهایی که برای اوقات فراغت دانشآموزان برنامهریزی میکنند و یا سازمانهای بزرگ دانشآموزی و جوانان را مدیریت میکنند باید به این پتانسیل عظیم نگاهی بنیادیتر داشته باشند چرا که تحت لوای یک مدیریت علمی و آگاه است که زیربنای هنر و فرهنگ کشور ما شکل میگیرد. پر کردن اوقات فراغت اگر با برنامهای زیربنایی و بلندمدت باشد، آثار ارزشمند آن در سالهای بعد رخ خواهد نمود.
هنر تئاتر در مدارس ما درک نمیشود. در نظام آموزشی و فرهنگی جایگاه بالایی ندارد. تهیه و تدوین و انتشار متنهای نمایشی که قدم اول شروع یک کار نمایشی و گروهی است، مورد توجه قرار نگرفته است. سالنهای کوچک و بزرگ اجرا و امکاناتی چون نور و دکور و صوت اگر به شکل ابتدایی هم در اختیار دانشآموزان قرار گیرد، هنر تئاتر میتواند نقش بالایی در پر کردن اوقات فراغت و مهمتر از آن زیرساختهای این هنر در جامعه ایفاء کند.
در کشوری که تئاتر در آن ریشهای کهن و تاریخی دارد و حتی در بیان مفاهیم دینی هم اعتبار بالایی یافته است، جا دارد که تئاتر در مدارس را جدی بگیریم و گروههای خودجوش نمایشهای دانشآموزی را با حمایت و سازماندهی به سرانجام مطلوبتری برسانیم.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
