بسکتبال ایران در انتظار روزهای بهتر

مصطفی هاشمی ، سرمربی تیم صنام : من عملکرد فدراسیون را مثبت ارزیابی می کنم ؛ اما نه به این خاطر که چون مربی تیم ملی هم هستم و به نوعی به فدراسیون وابستگی دارم . طبعا هر فدراسیون مشکلات و نواقصی دارد ، اما از این بابت که این مجموعه توانست شوک خوبی به بسکتبال وارد کند، کارشان را مثبت می بینم . اما باید این روند ادامه داشته باشد و تثبیت پیدا کند و برای این کار به نظرم باید تیمهای نوجوانان ، جوانان و رده های پایه را وارد مراودات بین المللی کنیم و به تیمهای زیرسازی بسکتبال توجه بیشتری بشود تا آنها هم همگام با تیمهای ملی بزرگسالانمان حرکت کنند. نکته دیگر این که برای داشتن یک تیم خیلی خوب باید لیگ مان پربارتر باشد یعنی تیمها 9ماه درگیر مسابقه باشند هیچ چیزی بالاتر از لیگ تیم قوی نیست . از طرف دیگر فدراسیون باید باشگاه های بیشتری را جذب کار کند ، ضمن این که باید فکری هم به حال تماشاچی بخصوص در تهران بکنند.
غفور کامروا ، مربی تیم لوله سازی اهواز : هر فدراسیون برای نتیجه گرفتن به 3تا 4سال فرصت نیاز دارد ، بنابراین در بررسی عملکرد فدراسیون قبلی باید گفت که کارهای زیربنایی را انجام داد و این فدراسیون نتیجه آن را گرفت و مجموعه را کامل کرد. به نظر من از این نظر عملکرد این فدراسیون خوب است ؛ چرا که راه را خوب ادامه داده است . تنها نکته ای که در دستور کار فدراسیون جدید خالی بود، مسابقات مینی بسکتبال بود.
اکبر میرابی ، سرپرست تیم پیام زنجان : هرفدراسیون برای نتیجه گرفتن به شرط برخورداری از پول و امکانات ، حداقل 10سال وقت لازم دارد و مهمتر از امکانات ، جریان آموزشی است که متاسفانه ما در این بعد خیلی ضعیف هستیم . در نقد عملکرد فدراسیون باید بگویم ظرف مدت کوتاه 6ماه نمی شود فدراسیون را نقد کرد، هر چند مدیریت رئیس فدراسیون را قبول دارم و افتخارات قبلی ما در دوره ایشان به دست آمده بود ؛ اما مهم این است که گذشتگان زحمت می کشند و جایی جواب می دهد. یعنی تیم ملی جوانان که نایب قهرمان آسیا شد ، قطعا یکماهه تشکیل نشد ؛ اما با تعویض مدیریت فدراسیون آنها توانستند نتیجه بگیرند. به نظر من این فدراسیون می تواند نتیجه بگیرد، فقط باید به آنها کمک کرد.
مهدی دادرس : نتیجه هر فدراسیون بستگی به مدیر آن مجموعه دارد. اگر مدیری آمادگی اجرای برنامه هایش را داشته باشد در مدت زمان کوتاه هم می تواند نتیجه بگیرد؛ چرا که اجزای کارش را می شناسد. فدراسیون جدید هم متشکل از آدمهای فنی است که جزو خانواده بسکتبال اند. اما 8سالی از کار دور بودم و در اوایل کار به نظرم باور نمی کردند که شرایط کار عوض شده است چون بعضی انتخابات و دستورات و حتی حکم هایی که می دیدم ناشی از دوری شان از کار بود ؛ اما حالا خیلی خوب مسلط به کار شده اند و به قولی دوست و دشمن را شناخته اند و دیگر باید نتیجه بگیرند اما ایرادی در کارشان وجود دارد که در انتخابات نظراتشان دایره وار می چرخند. حتی شنیده ام از مربیان تیمهای ملی گرفته اند. من نمی توانم باور کنم که فدراسیون این فرمها را به مربیان داده باشد. این عمل اشتباه است و به نظرم همه مربیانی که آن را امضائ کرده اند فقط دوست دارند اسم مربی تیم را داشته باشند ؛ بنابراین کارمندان خوبی هستند نه مربیان خوبی وگرنه مربی تیم ملی باید شخصیت داشته باشد و او شرط کار برای فدراسیون بگذارد نه این که تحت هر شرایطی راضی به کار شود.
رضا محمدی منش ، مربی تیم راه آهن : اگر فدراسیون جدید در رده نوجوان و یا جوانان نتیجه گرفته است به خاطر سرمایه گذاری فدراسیون میلی است . اگرچه شکی در مدیریت جدید فدراسیون ندارم ؛ اما باید عرض کنم که کار سازندگی از قبل صورت گرفته بوده وگرنه در مدت 6ماه که نمی توان استعدادیابی کرد و نتیجه گرفت . با همه اینها من عملکرد فدراسیون را از نظر داشتن مدیری فنی مثبت ارزیابی می کنم و تنها ایرادی که به آن وارد است مربوط به نحوه انتخاب مربیان تیمهای ملی است . الان مربی تیم ملی داریم که اصلا تیم باشگاهی ندارد و از طرفی شنیده ام که از مربیان تعهد گرفته اند یعنی آنها بدون هیچ اختیاری باید کار کنند. حتی از قول داریوش نبوی خواندم که می گفت از مادرم شنیدم مربی تیم امید شده ام به نظرم این ایراد بزرگی برای فدراسیون است . مربی باید ابزار کار در اختیار داشته باشد و او برای فدراسیون شرح وظایف در نظر بگیرد و شرایط کار مشخص کند؛ بنابراین هر قدر هم که از نگاه مثبت به این انتخاب نگاه می کنم ، به هیچ چیز قانع کننده ای نمی رسم .
محمد مشحون ، رئیس فدراسیون بسکتبال : موفقیت نتیجه همدلی بود در سالی که گذشت به لطف خداوند منان و بر اساس همدلی یاران خوبم در فدراسیون بسکتبال زحمات بی شائبه روسای هیات های استان ها، روسای باشگاه ها و مربیان زحمت کش توانستیم در جهت پیشرفت و کسب موفقیت های جامعه بسکتبال موفق عمل کنیم . هیچ وقت نمی شود آنچه را که در کنار این موفقیت ها به دست آمد محدود به حرکت شخص خاصی کرد؛ بلکه نتیجه کارگروهی بود. در بسکتبال یک نفر کاری انجام نمی دهد، بلکه همه باید در آن سهیم باشند همه باید برای آن تلاش کنند ولی خوشبختانه ما از آن سربلند بیرون آمدیم و حتی انتظارش را نداشتیم . در مسابقه های سوپر لیگ کشور هم همه شاهد شکوفایی بودند. تیمها قدرت بالایی از خود به نمایش گذاشتند و مثل دوره های قبل قهرمان از پیش تعیین شده نبود. در کنار سوپر لیگ ، مسابقات دسته یک را داشتیم کما این که تا روز آخر معلوم نبود چه تیمی قهرمان می شود؛ اما بزرگترین مشکل ما دغدغه فرهنگی کارمان بود؛ مشکل مربیگری ، داوری و سرپرستمان بود در بعضی از مراحل در کار مسابقات دخالت می شد که تنش را در روز بازی ایجاد می کرد. به محض کوچکترین سوت داور. سرپرستان و مربیان برآشفته می شدند و اعتراض می کردند ؛ اما داور هم یک بشر است و او هم جایزالخطاست . مگر در همین جام جهانی اشتباهات فاحشی در داوری ندیدیم ، آیا عکس العمل بازیکنان همین طور بود؛ برای همین این موضوع را به بحث گذاشتیم و ان شاءالله اولین حرکت فدراسیون در سال 82 تنظیم و تدوین آیین نامه مدونی برای بازیکنان ، مربیان ، سرپرستان ، داوران در باشگاه ها خواهد بود. مسلما اگر فدراسیونی می خواهد در کار جهشی داشته باشد باید در سایه همدلی و همرنگی این مسائل را به بحث بگذارد تا بسکتبال بازی خوبی برای رده های سنی نوجوان و جوان باشگاه و سوپر لیگ و حتی بازیهای تیمهای ملی در هر جای کشور باشد. ما در جهت اتخاذ راهکارهای جدید ، در سال جدید باید مربیان را نیز از فیلتر گزینش مربیان بگذارنند و بعد از تاییدشان می توانند رهبری تیمی را به دست بگیرند. مربی که تیمی را از زمین بیرون می کشد یا اخلال در بازی به وجود می آورد و مربی که از فن داوری آگاهی ندارد و به داور اعتراض می کند یا سرپرستی که جایگاهش را نمی داند و یا مسوولی که نمی داند برای چه این برنامه ها را اجرا می کند ، به جای این که منافع اجتماعی در بر داشته باشد ، برداشت منفی در جامعه باقی می گذارد. این شایسته مملکت ما نیست و بسکتبال ما که آن را ، رشته ای دانشگاهی قلمداد می کنند نیست .