دنیا بزرگ است اما نه برای کودکان غزه

تویی که حالا اینجایی و نشسته رو به روی صفحه‌ای که فاصله تو را با غزه، با جهان خارج از اتاقت کم می‌کند، اما چه فایده‌ای دارد، دنیا جای خوبی برای کودکان نیست، به‌خصوص کودکانی که در غزه به دنیا آمده‌اند و باید آنجا بمانند. حتی اگر تشدید محاصره باعث شده باشد که روزی 20 ساعت برق نداشته باشند.

دنیا جای کوچکی شده است. آن هم به لطف رسانه‌های دیداری  شنیداری و البته آنلاین، اما در همین دنیای کوچک هم می‌شود خیلی چیزها را ندید و با خیال راحت چشم‌ها را بست به روی کودکانی که نگرانی از چشم‌هایشان می‌بارد.

از آغاز سال جاری میلادی تا همین امروز فقط 60 کامیون حامل مواد غذایی اجازه یافته که وارد منطقه کوچک زندگی این کودکان شود. اما مگر فرقی دارد، برای ساکنان این کره کوچک این گونه مسائل انگار عادی است، عادی‌تر از تمام اتفاقاتی که در اطراف و اکناف این زمین خاکی رخ می‌دهد. اگر عادی نبود که این چشم بسته نمی‌شد  روی واقعیتی که در غزه شکل گرفته است، واقعیتی که آنقدر تلخ هست که انگار بازگویی‌اش و نشان دادنش زهر می‌شود و می‌ریزد در کام آدم‌ها.

دلم نمی‌خواهد دوباره برگردم روبه‌روی همان جعبه جادو، جایی که زندگی در غزه را قاب گرفته و نشان می‌دهد. دلم نمی‌خواهد به این قاب خیره شوم، به چشم‌های کودکانه‌ای که به ما زل زده‌اند، اما چاره‌ای نیست. باید نشست و نگریست و گریست. حالا باید خیلی چیزها را ازاول مرور کرد، جای خیلی چیزها را تغییر داد و نوشت. دنیا بزرگ است، اما نه برای کودکان غزه؛ کودکانی که سال‌هاست رنگ شادی را ندیده‌اند، مابقی چیزها پیشکش.