آقالو در قطعه هنرمندان آرام گرفت

به گزارش ایسنا ، حمید سمندریان در لحظه‌ وداع با «صدای نیلوفری رادیو» با اظهار تاسف فراوان از درگذشت این هنرمند ارزشمند به تشریح ویژگی‌های بی‌نظیر او پرداخت.

سمندریان گفت: ویژگی انحصاری او که ظاهرا دیده نمی‌شد، دوستی با انسان بود. البته احمد آقالو انسانی ساده نبود که بتوان به سادگی درباره‌ی او سخن گفت و در عین حال پیچیدگی‌های خاصی هم نداشت که لازم به بیان آن باشد. اما مهم‌ترین ویژگی او دوستی با انسان‌ها بود. هرگز از هیچ دشمنی نام نمی‌برد و تعالی را ویژه‌ی خداوند می‌دانست.

وی به دیگر ویژگی آقالو اشاره کرد و افزود: از همان آغاز آشنایی با او متوجه شدم، انسان ‌دوستی را که در وجودش نهفته است به‌طور محسوسی آشکارا نمی‌کند که با آن فخرفروشی کند. فروتنی صفت ویژه او بود. در طول این 40 سال هرگز ندیدم، کلامی از خودش تعریف کند. تنها به تحسین دوستانش می‌پرداخت.

او با یادآوری نقش‌آفرینی به یاد‌ماندنی آقالو در نمایش «ازدواج آقای می‌سی‌سی‌پی» خاطرنشان کرد: هرچند دراین نمایش یکی از شاخص‌ترین بازی‌ها را ارائه داد، هرزمان که نوبت تعریف‌کردن از کار او می‌شد می‌گفت نگویید. من کنار استادان خود ایستاده‌ام.

سمندریان از بخشندگی به‌عنوان دیگر ویژگی ممتاز آقالو یاد کرد و افزود: بخشندگی او دراین بود که اشکالات ما را در زمینه زندگی انسانی‌مان می‌بخشید. اگر بدی می‌کردیم لب فرو می‌بست، اما در بیان خوبی‌ها و زیبایی‌های بشر غلو می‌کرد و می‌گفت: بیهوده نیست که اسم ما را اشرف مخلوقات گذاشته‌اند.

این کارگردان تئاتر خاطرنشان کرد: از گله و شکایت به‌دور بود.10 سال بود که بیماری را تحمل می‌کرد درحالی که ما سه‌سال بود توسط همسرش از بیماری او آگاه بودیم و اگر به خود او بود تا روز مرگ دم نمی‌زد.

با این‌که چهره‌اش پر از رنج بود، هرزمان که از او حالش را می‌پرسیدیم تنها یک پاسخ داشت؛«شکر»

او نمی‌خواست با رنج خود دیگران را مغموم کند به حال خود غم نمی‌خورد، که از این دنیای محقر بیرون می‌رود، به حال کسانی غم می‌خورد که بعد از او می‌روند.

احمد هرگز دوست نداشت رنج رفتن دوستانش را ببیند. او همیشه به جمله‌ «همینگوی» ایمان داشت: «هرکسی که می‌میرد ذره‌ای از وجود توهم با اوست. پس هرگز نپرس، ناقوس ساعت مرگ که را می‌نوازد. ناقوس ساعت مرگ تو را می‌نوازد.»

سمندریان سخنان خود را این‌گونه به پایان رساند و گفت: زندگی برایش تراژدی بود، اما آن را به طنز می‌گرفت و خنده را برلب دیگران می‌نشاند. کارگردانی مرا دوست نمی‌داشت و حالا اگر بخواهم دوباره کاری را اجرا کنم از شیوه کارگردانی ساده او استفاده می‌کنم.

دراین مراسم شهرام گیل‌آبادی، مدیر نمایش رادیو با بیتی از حافظ سخنان خود را آغاز کرد.

او گفت: این لحظات سخت است. مردم حق دارند در فراق او گریه کنند. هنرمندانی که دورادور با احمد آقالو ارتباط داشتند حق دارند، اما بچه‌های رادیو شما چرا، شما که صبوری‌هایش را می‌دیدید و آخرین خداحافظی او را در «فیزیکدانان» شنیدید.

گیل‌آبادی افزود: احمد آقالو می‌ماند. استودیوی 8 صبوری‌ها، جدیت و همراهی‌اش را با کار فراموش نمی‌کند. این نمازخانه کوچک نماز اول وقت او را از یاد نمی‌برد. راز مانایی او برای شما که گریه‌های دوماه آخرش را می‌شنیدید، این است. در وداع او باید بگوییم، بابای همسرش و عموی نمایش رادیویی رفت.

به گفته‌ او شایستگی‌ها در اخلاق هنری آقالو میدان‌دادنش به جوانان باعث ماندگاری او می‌شود.

حلقه دوستی ما به واسطه‌ی آخرین برکت زمینی‌اش اینجا کامل می‌شود. او فراموش‌شدنی نیست.

گیل‌آبادی سپس به یادآوری جملات معروف آقالو در گفت‌وگو با همکارانش پرداخت که این یادآوری تاثر بسیاری را برانگیخت: «من این خیابان را تا ته می‌روم هرکسی که می‌آید برسانمش».

مدیر نمایش رادیو گفت: دیگر کسی نیست که با «یاعلی» مدد با شما خداحافظی کند. ندای حق‌طلبی‌اش که به خاطر ما بود و نه به خاطر خودش دیگر دراینجا نمی‌پیچد. صدای جمهوری اسلامی ایران امروز عزادار است. چرا که آقالو خود را هنرپیشه‌ی رادیویی می‌دانست در قلب دوستان رادیویی‌اش می‌ماند.

درادامه این مراسم ایرج راد مدیرعامل خانه تئاتر با تسلیت گویی به خانواده آقالو، جامعه هنری و همه کسانی که برای فرهنگ و هنر مملکت تلاش می‌کنند، گفت: احمد آقالو سال‌هایی از عمر خود را وقف مسائل فرهنگی و هنری این مملکت کرد و هرگز دست به تکدی به طرف کسی دراز نکرد. او همواره با آبرو زیست و هرگز کاری را به خاطر مسائل مادی نپذیرفت.

احمد آقالو همواره درتاریخ هنر این مملکت زنده است و خواهد بود.

راد سپس خواستار توجه مسوولان به هنرمندانی شد که از بیماری‌های خاص رنج می‌برند و باید متحمل هزینه‌های بسیار شوند.

مدیرعامل خانه تئاتر گفت: هستند هنرمندانی که از بیماری‌های خاص رنج می‌برند، ولی کسی به آنها اعتنایی نمی‌کند. سال گذشته طی نامه‌ای برای مسوولان آنان را نسبت به این موضوع باخبر کردم. احمد آقالو رفت، اما هستند کسانی که زنده‌اند و به این توجه نیاز دارند. ما از اینجا می‌رویم و در ترافیک و روزمرگی گم می‌شویم اما وظیفه داریم به کسانی که کمتر به دنبال مسائل اقتصادی هستند و دلشان برای فرهنگ‌وهنر می‌تپد توجه کنیم. امیدوارم درسوگ احمد آقالو به یاد دیگر هنرمندان هم باشیم.

صدرالدین شجره نیز به یاد آقالو یادداشتی را خواند.

این مراسم با حضور هنرمندانی هم‌چون رضا کیانیان، هما روستا، هرمز هدایت، علی‌ عمرانی، اکبر زنجانپور، ژاله علو، محمد چرم‌شیر، اصغر همت، ترانه علیدوستی، کوروش نریمانی، داوود رشیدی، علی سلیمانی، میکائیل شهرستانی، افشین هاشمی، محمد ساربان، محمد یعقوبی، اسماعیل خلج، محمدامیر یاراحمدی و ... با حضور مسوولانی هم‌چون مجید سرسنگی، قائم‌مقام سازمان فرهنگی _ هنری شهرداری تهران، محمدعلی خبری، رییس شورای نظارت و ارزشیابی مرکز هنرهای نمایشی، حسین راضی، مدیرعامل انجمن هنرهای نمایشی و ... و با قطعه شعری با مطلع «شهر خاموش است گویی در جهان چیزی کم است» و با پخش ترانه «سلام آخر» برگزار شد.

مراسم ختم احمد آقالو ساعت 15 تا 17 پنج‌شنبه 7 آذرماه در مسجد بلال صدا‌وسیما واقع در خیابان ولیعصر، بالاتر از جام‌جم برگزار می‌شود.