چگونه یک کار تلویزیونی لذت‌بخش می‌شود

حالا بازار شبکه‌های TV  بیشتر با نوعی طنز، وفاق دارند اما نسخه‌ای که برای همه مشتاقان وارد شدن به جهان رسانه‌ ملی می‌توان پیچید همین است:  خود را با آنچه که از شبکه‌ها پخش می‌شود، آشنا کنید، وفق دهید و به اخطارهای منتقدان و خطاهایی که هرگز نباید تکرار شود، عنایت داشته باشید.

آشنایی با ذهن و زبان ایرانیانی که بسیار بسیار دیر به وجد می‌آیند (مگر مسابقه ملی فوتبال یا... باشد)‌ از ابزارها و شگردهایی است که هیچ‌کس نمی‌تواند به شما بیاموزاند، یک تجربه دیرــ رس و استخوان ــ خردکن است که باید و باید شما حائز آن باشید.

اصطلاحاتی که قرار است اختراع کنید باید به آن گونه‌ای باشند که جامعه قبول کند، ایجاد نوعی خرده فرهنگ همگانی کند و زود جا بیفتد (این البته از حاشیه‌های ماجراها تراوش خواهد کرد)‌.

فکرتان وقتی موثر واقع می‌شود و از مدیران تا دست‌اندرکاران و مخاطبان را پای خودش می‌نشاند که از ابعاد و اضلاع آثار پخش شده در گذشته را به نوعی شامل شده باشد. همچنین دارای ایده، تم و فکر اساسی و جدید خودش هم باشد.

رگ و ریشه‌دار بودن در فرهنگ کهن ایران زمین گزینه‌ای است که هرگز نباید پراکندن عطرش را از روح اثرتان قطع کند. آگاهی‌تان چه به طور غریزی و چه به طور فطری و حرفه‌ای!

لذت بردن از کار پیش از پخش از صفحات سفید کاغذ و تخیل شما آغاز می‌شود، سپس شکل تصویری می‌یابد و سرانجام روی آنتن می‌رود. این لذت را اگر مخاطب، چنان که باید دریابد شما موفق شده‌اید. TV موفق بوده است و همه به همدیگر خسته‌ نباشید می‌گویند.

علی مظاهری