ورزش اول با این بضاعت به کجا میرود؟
چنته کشتی از سازندگی و پشتوانه خالی است
کشتی در این مقطع زمانی به روزهای غریبی از دوران پرقدمت و پرافتخار خود رسیده است که نمیتوان برای رهایی از آن، توجیه و راهکاری را متصور بود. کـشـتی مدت مدیدی است حال و روز خوشی ندارد، شکستهای سنگین و حقارتآمیز در پکن، مزید بر علت شد تا اوضاع نابسامان گذشته تشدید شود؛ تا جایی که اکنون ورزش اول کشور به اغما و کما فرو رفته است.
نتایج ضعیف و ناباورانهای که در المپیک پکن رقم خورد، آنچنان تلخ و ناگوار برای جامعه کشتی تلقی میشود که رویکرد دوباره به اتفاقات پکن برای علاقهمندان و مشتاقان کشتی، روزها و خاطرات ناامیدکننده و غمانگیزی را تداعی میکند.
دغدغههای کشتی فقط به عملکرد ضعیف و حقارتآمیز ملیپوشان کشتی در بیست و نهمین دوره بازیهای المپیک محدود و خلاصه نمیشود.
نگرانی و دلواپسی جدی که کشتی ایران را مورد تهدید و مخاطره قرار میدهد، به موجودیت تحلیل رفته سرمایههای کنونی کشتی، ارتباط مستقیم و اساسی دارد و مسوولان و دستاندرکاران کشتی باید برای رهایی از این دوران بحرانی، راهکارهای اصولی و سازندهای را در دستور کار قرار دهند.
آنچه به عنوان دردهای کهنه و در قالب یک بیماری مزمن و نگرانکننده، کالبد تکیده و نیمه جان ورزش اول کشورمان را زمینگیر و در معرض نابودی قرار داده، بیتوجهی مستمر و چندین ساله به زیرساختها و فونداسیون کشتی است؛ چرا که در مهندسی کشتی نسبت به سطوح اولیه و پایه کمترین توجه و اهمیتی لحاظ نمیشود.
طی سالهای اخیر، بر اثر نبود برنامهریزی درست و علمی و اجتناب و بیاعتنایی مسوولان از سرمایهگذاری لازم در تمامیت امور زیربنایی، مربیان زحمتکش و سازنده دچار نوعی سرخوردگی و دلسردی عمیق شدهاند؛ تا جایی که اکنون کشتی از وجود پشتوانه بکلی تهی شده و امر سازندگی نیز روزبهروز در همه نقاط کشتیخیز رنگ باخته است حتی در استانهایی که همواره و از دیرباز همچون خراسان، کرمانشاه، تهران، اصفهان، آذربایجان، همدان، لرستان و... جایگاه و نقش ویژهای در سازندگی و تقویت تیمهای ملی کشتی ایفا میکردند، کمتر میتوان ردپایی از کشتیگیران نوجوان، جوان و بزرگسال این مناطق را در تیمهای ملی رویت کرد.
در چنین وضعیت نابسامانی که در زیر و بم سازندگی کشتی، ملموس و محسوس است، دیگر نمیتوان در آینده همچون گذشته، چشم امیدی به افتخارات غرورآفرین گوش شکستهها در این ورزش کهن و قدیمی داشت.
با بضاعت موجود که چشمه جوشان سازندگی را در بیشتر نقاط سازنده و کشتیخیز کشور خشکانیده و به قحطی انجامیده، راه دشوار و ناهمواری پیشروی ورزش اول کشور قرار گرفته است.
طی 3 - 2 سالی که از مدیریت یزدانیخرم بر کشتی میگذرد، به دلیل منفک شدن این فدراسیون از برگزاری مسابقههای نوجوانان و غافل ماندن در زمینه پرورش استعدادها، حاکمیت کشتی ایران در ردههای سنی نوجوانان و جوانان نه تنها در عرصههای مهم و بزرگی چون مسابقههای جهانی سست و متزلزل شده؛ بلکه فاجعه عمیقتر در رقابت با حریفان همقارهای رقم خورده است که پس از سالهای متمادی قدرتمندی و کسب عناوین قهرمانی آسیا، طی 2 سال گذشته یکباره شاهد نزول فاحش و نگرانکننده تیمهای ملی نوجوانان در مصاف با تیمهای آسیایی بودهایم.
پایین کشیده شدن پرچم اقتدار و افتخارآفرینی کشتی نوجوانان ایران در رقابت با حریفانی که همواره زیرسایه نوجوانان ایرانی قرار داشتهاند هم نتوانست زنگ بیدارباش را برای مدیران خوابزده و بیاعتنا به کشتی پایه به صدا درآورد.
غمانگیزتر این که بهرغم ثبت نتایج ضعیف و ناامیدکنندهای که در مسابقههای نوجوانان آسیا برای کشتی ایران رقم خورد، کوچکترین دغدغه و پیگیری از سوی مسئولان فدراسیون کشتی و دستاندرکاران فنی کشتی نوجوانان را به دنبال نداشت و هیچکس پاسخگوی شکست و ناکامی پایهای کشتی که آینده این ورزش را نیز مورد تخریب و نابودی قرار میدهد ، نبود!
در واقع میتوان اینگونه تعبیر کرد شکست کشتی نوجوانان در مسابقههای آسیایی نشاندهنده نداشتن برنامهریزی ریشهای برای سازندگی و پشتوانهسازی در ورزشی است که سالهای سال برای کشورمان افتخار و مدال به ارمغان آورده است.
اکنون و پس از شکست تلخ و غمانگیز در المپیک پکن نمیتوان به آینده نیز امیدوارانه نگریست، چراکه چنته کشتی از سازندگی، پشتوانهسازی و داشتن مهرههای کارساز و کارآمدی چون رسول و امیرخادم، علیرضا حیدری، عباس جدیدی، علیرضا دبیر، علیرضا رضایی، اکبر فلاح، عباس حاجکناری، مهدی حاجیزاده و... تهی و خالی است.
در پایان ناگفته نماند؛ یک سالی است که فدراسیون کشتی برای امر سازندگی و استعدادیابی وارد عمل شده و برای این کار مهم در امر سازندگی یک نفر را مسوول استعدادیابی کرده است تا این ورزش کهن از وجود استعداد و پشتوانه، غنی و آسوده خاطر باشد.
اکنون کارگزاران کشتی، امید به کار فردی در زمینه استعدادیابی بستهاند و برای رفع تمام خلاها و ضعفهایی که در اوزان هفتگانه کشتی محسوس است صرفا در انتظار نسخه شفابخش و سازنده مرد کارکشتهای چون منصور برزگر لحظهشماری میکنند. اما آیا براستی کار پراهمیت، حساس و زیربنایی استعدادیابی در کشتی با چنین سیاست و برنامهریزی که همه چیز قائم به یک نفر است، قابل باور و تحقق خواهد بود؟
البته بعضا همکاران مقطعی نیز به این تشکیلات یکنفره افزوده میشود. در مسابقههای کشتی روز جهانی کودک این مسوولیت به داریوش واعظی سپرده شد و در همین رقابتهای کشتی نونهالان که در شرایط نامناسب زمانی و هفته گذشته به میزبانی ارومیه در تقویم فدراسیون کشتی به ثبت رسید تورج ظفری، مربی سازنده و پرتلاش همدانی جور رئیس کمیته استعدادیابی را کشید.
به هر صورت آنچه اهمیت دارد و میتواند به کمیته به ظاهر استعدادیابی در کشتی هویت عینی و عملی بدهد، دستاورد این کمیته طی بیش از یک سال حیات و فعالیت منصور برزگر در مسوولیت استعدادیابی در کشتی است.
بیشک آینده نشان خواهد داد کمیته استعدادیابی در حد یک کمیته تئوری و تشریفاتی بوده یا این که ثمرات این کمیته را در ساختار آینده تیمهای ملی میتوانیم رویت کنیم و از آن به عنوان برنامهای سازنده نام ببریم.
سعید میرزاشفیع
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
