در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
مربیان ملی از کجا می آیند؟
گزینش مربی برای تیمهای ملی، یکی از سختترین کارهایی است که فدراسیونهای فوتبال انجام میدهند. دلیل آنهم خیلی واضح است، چون در تیمهای ملی به جای طرفداران یک تیم با مردم یک کشور روبهرو هستید و به هیچ وجه مجال اشتباه ندارید.
بسیاری از فوتبالدوستان چنین موضوعی را نمیپسندند و میگویند مربیان خارجی در صورت کسب نتیجه منفی خیلی راحت کشور را ترک میکنند و به همین دلیل تمام نیرو و توان خود را به کار نمیگیرند؛ در حالی که یک مربی داخلی به خاطر عشق به وطنش موظف است تمام انرژی خود را در راه پیروزی تیم کشورش صرف کند و در قبال این مسوولیت پاسخگو باشد.
در حال حاضر، چیزی حدود نیمی از تیمهای ملی سراسر جهان را مربیان خارجی هدایت میکنند و اگر همین روند ادامه داشته باشد در سالهای آینده، بیشتر مربیان ملی را اتباع دیگر کشورها تشکیل میدهند. در این مطلب به کشورهایی میپردازیم که بیشتر تعداد مربیان ملی را به جهان صادر میکنند.
از آمریکای جنوبی آغاز میکنیم که مربیانش با سبک فوتبال لاتینی که اتکای زیادی به تکنیک بازیکنان دارد شناخته میشود و هواداران زیادی نزد کشورهایی دارد که احساس میکنند بازیکنان تکنیکی دارند و دوست ندارد زیاد وارد مسائل پیچیده تاکتیکی شوند!
در این میان کشور برزیل با 9 نماینده پیشتاز کشورهای آمریکای جنوبی است: دونگا (برزیل)، نلدر دوس سانتوس(باهاما) ،جردن دی فریتاس (گینه)، مارکوس فالوپا (میانمار)، ماکوس گوسمائو (پاپوآینو گینه)، آیرتون آندیولی (جزایر سلیمان) ، ژوئل سانتانا (آفریقای جنوبی)، مارسیو ماکسیمو (تانزانیا) و ویلینیوس (زیمبابوه). مربیان برزیلی که در سطح جهان شناخته شده هستند در بسیاری از تیمهای باشگاهی جهان جایگاه خاصی دارند. کشور برزیل را همچون صادرات فوتبالیست، در زمینه صادرات مربی هم پیشتاز میدانند.
نوبت به آرژانتین میرسد، رقیب سنتی برزیل که صاحب 4 مربی ملی در سطح تیمهای ملی است: آلفیو بازیل (آرژانتین) ، مارسلو میلسا(شیلی)، کایوس دتورو (نیکاراگوئه) و جراردو مارتینو (پاراگوئه). مشتریهای مربیان آرژانتینی هم مشخص هستند کشورهای آمریکای جنوبی و مرکزی علاقه بیشتری به مربیان آرژانتینی دارند.
مربیان این کشور فوتبالخیز به اندازه بازیکنانش در سطح اروپا هوادار ندارند و تیمهای باشگاهی معدودی در اروپا مربی آرژانتینی دارند.
اروگوئه، سومین قدرت فوتبال آمریکای جنوبی که 2 بار قهرمانی جهان را تجربه کرده ولی بیش از نیمقرن است که از گذشته درخشانش فاصله گرفته، 3 مربی بینالمللی دارد: اسکار تابارز (اروگوئه)، خوان کارلوس بوزاتی (فیجی) و خورخه فوساتی (قطر). تیم ملی اروگوئه با رفتن به سوی یک مربی کارکشته و باتجربه به نام اسکار تابارز راهی را رفته که آرژانتینیها با گزینش آلفیو بازیل رفتهاند.
کلمبیا با آنکه در ادوار اخیر جامجهانی حضور نداشته است، 3 مربی ملی دارد:
ادواردو لارا (کلمبیا) ، رینالدو روئهدا (هندوراس) و فرانسیسکو ماتورانا (ترینیداد و توباگو). جالب اینکه مسوولان فدراسیون کلمبیا همین یک هفته پیش خورخه پینتورا را برکنار و ادواردو لارا را انتخاب کردند تا بلکه به جامجهانی بروند.
قاره اروپا صاحب بیشترین تعداد مربیان ملی جهان است که در این میان فرانسه با 11 مربی پیشتاز است:
ریموند دومنک (فرانسه)، میشل دوسویر (بنین) ، پاتریس نویو (کنگو) ، آلن ژیرس (گابن)، روبرت نوزاره (گینه) ، دیدیه چامبرون (کالدونیای جدید)، روژه لمره (مراکش)، کلود لووا (عمان)، آنری استامبولی (توگو)، برونو متسو (امارات) و هروه رنارد (زامبیا) مربیان فرانسوی میان تیمهای آفریقا طرفداران زیادی دارند، دلیلش هم به فرانسه زبان بودن بسیاری از کشورهای آفریقایی مربوط است و اینکه چنین مربیانی قبلا ارزشمند بودن خود را به کشورهای آفریقایی نشان دادهاند.
آنری میشل، برونو متسو و روژه لمره در سالیان اخیر افتخارات زیادی برای مردم کشورهای آفریقایی کسب کردهاند. فرانسویها در بین باشگاههای بزرگ اروپایی مربیان موفقی بودهاند که نمونه بارز آن آرسن ونگر، پدیدآورنده آرسنال جدید است.
هلندیها هم با سبک ویژه خود در سطح اروپا نمایندگان قابل توجهی دارند. 9 کشور در جهان از مربیان هلندی برای تیم ملی خود استفاده میکنند: برت فان ماروایک (هلند) ، آریهان (آلبانی)، پیم فریک (استرالیا) ، اروین کومان (مجارستان) ، آرنو پیپرز (قزاقستان)،مارت لولز (موزامبیک) ، لئوبین هاکر (لهستان) ، گاس هیدنیک (روسیه) و یان ماک.
فراموش نکنیم مربیان هلندی در سطح باشگاهی هم موفقیتهای زیادی کسب کردهاند که از آن جمله میتوان به یوهان کرویف، لوییفانخال و دیک ادووکات اشاره کرد.
آلمان، دیگر کشور صاحب فوتبال اروپا، صاحب 9 مربی ملی است: یواخیم لوو (آلمان)، کلاوس اشتارک (افغانستان)، برتی فوگتس (آذربایجان)، برند استانج (بلاروس)، اوتوفیستر (کامرون)، رینهولد فرانز (کوبا) ،اوتو ریهاگل (یونان) ، آنتونی هی (لیبریا) و اوتمار هیتسفلد (سوئیس).
آلمانیها در همه جای جهان پراکنده هستند و منطقه ویژهای برای فعالیت ندارند. بعضی مربیان آلمانی نظیر برتی فوگتس میدانند که چطور باید با 20 یا 30 روز کار در سال، درآمدهای هنگفتی به جیب بزنند!
مربیان پرتغالی که از سبک فوتبال لاتین تبعیت میکنند هم هواداران خاص خود را دارند. 6 تیم ملی از مربیان پرتغالی استفاده میکنند: کارلوس کرش (پرتغال) پائولو دوارته (بورکینافاسو) ژوائو د دیوس (جزایر کاپه ورده) اومبرتو کوئلیو (تونس) انریکه کالیستو (ویتنام) و ونلو وینگادا (اردن). همانطور که ملاحظه کردید، بیشتر هواداران مربیان پرتغالی را کشورهای فاقد فوتبال سطح بالا تشکیل میدهند.
انگلیس که آن را مهد فوتبال دنیا میدانند، برخلاف انتظار، در سالهای اخیر رو به مربیان خارجی آورده است. آنها پس از تجربه نهچندان جالب اسون گوران اریکسون، استیو مکلارن را انتخاب کردند و چون نتایج اسفناکی گرفتند، فابیو کاپلو را برگزیدند تا دوباره به یک قدرت اروپایی بدل شوند.
6 مربی انگلیسی در دیگر نقاط جهان به عنوان مربی ملی در کشورهای ضعیف فوتبال جهان مشغول به کارند: دیوید برند (ساموآ)، اتیوارت باکستر (فنلاند) ، بابا هوتون (هند)، گری استمپل (پاناما)، پیتر رید (تایلند) و جان بارنز (جامائیکا).
بلژیک، کشوری که مدتهاست از نظر فوتبال در روزهای بدی به سر میبرد،4 مربی بینالمللی دارد: رنه فاندریکن (بلژیک) ، عادل آمبروش (روندی)، پل پوت (گامبیا) و تام نیست فیت (نامیبیا). ناگفته پیداست که تنها کشورهای آفریقایی از مربی بلژیکی استفاده میکنند، آن هم کشورهایی که فوتبال شناخته شدهای ندارند.
مربیان اروپای شرقی برای کشورمان شناختهشدهتر هستند. مربیان صربستانی و کروات که از مکتب فوتبال یوگسلاوی سابق میآیند، کماکان طرفدارانی در نقاط مختلف جهان دارند.
4 مربی صربستانی مشغول فعالیت در رده ملی هستند: میروسلاو جوکیچ (صربستان) ، ایوتسا تودورف (کنگو)، زاویسا میلوسولیهویچ (لسوتو) و رادی آوراموویچ (سنگاپور).
اگرچه ایران هماکنون مربی کروات ندارد، اما 3 مربی کروات مشغول فعالیت در تیمهای ملی هستند: اسلاون بیلیچ (کرواسی) ، میروسلاو بلاژویچ (بوسنی و هرزگوین) و برونو توچاک (رواندا).
از میان کشورهای صاحب فوتبال، ایتالیا از نظر کمیت، کمترین و از نظر کیفیت، بالاترین مربیان را اکنون در سطح بینالمللی دارد: مارچلو لیپی (ایتالیا)، فابیو کاپلو (انگلیس) و جووانی تراپاتونی (جمهوری ایرلند)، مربیان ایتالیایی برخلاف همتایان فرانسوی خود اصلا طرفداری در بین کشورهای آفریقایی ندارند. سال گذشته مارکو تاردلی تا نزدیک نیمکت مربیگری تیم آسیایی سوریه رفت، اما با آنها به توافق نرسید.
و بالاخره به قاره آسیا میرسیم. ژاپن با داشتن 4 مربی ملی که در کشورهای کوچک آسیایی مشغول فعالیت هستند، حرف اول و آخر را در بین آسیاییها میزند: تاکشی اوکادا (ژاپن)، کوجو کیوتوکو (بوتان)، ایمی توشیاکو (تایوان) و ماساناگا کاگیاما (ماکائو).
حالا که صحبت از آسیا شد، این موضوع را یادآوری کنیم که بیشتر کشورهای قدرتمند آسیا نظیر عربستان، ژاپن، کرهجنوبی و ایران که در دوره گذشته جامجهانی مربیانی خارجی داشتند، رو به مربیان وطنی آوردهاند، عربستان با مربیگری مارکوس پاکنای برزیلی در جامجهانی 2006 شرکت کرد و اکنون ناصرالجوهر را دارد.
ژاپن با زیکو در جامجهانی بازی کرد و حالا زیر نظر اوکادا بازی میکند. کرهجنوبی که دیک ادووکات را داشت با مربیگری هویونگ مو وارد میدانها میشود و ایران هم به جای برانکو ایوانکوویچ از علی دایی استفاده میکند.
میان کشورهای صاحب فوتبال، ایتالیا از نظر کمیت، کمترین و از نظر کیفیت، بالاترین مربیان را اکنون در سطح بینالمللی دارد.
مزدک میرزایی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
