ضرورت توجه به سفال گلپورگان

هم‌اکنون نیز سفال‌گری در روستای گلپورگان واقع در 25 کیلومتری سراوان، به دلیل نزدیکی به یک معدن گل رس به نام (مشکوتگ)‌ شغل اکثر سکنه آن و هنر مشهور منطقه محسوب می‌شود.

مروارید دهواری یکی از سفالگران برجسته منطقه سراوان می‌گوید: «زنان گلپورگان به رغم تولیدات زیاد با مشکلات مالی مواجه هستند و به دلیل کم‌اطلاعی مردم، این هنر آن گونه که باید، مشتری و خریدار ندارد.»

مدیر میراث فرهنگی،گردشگری و صنایع دستی استان سیستان و بلوچستان هم معتقد است برای ساماندهی و بهبود وضعیت سفالگران این استان تاکنون 4 شرکت تعاونی و کارگاه سفال در شهرستان سراوان و ایرانشهر تاسیس شده است.

به گفته وی، برای ارتقا و بهبود کیفیت صنایع دستی بویژه سفال، معرفی تعاونی‌ها و کارگاه‌های سفال به شرکت پخش فرآورده‌های نفتی جهت دریافت سهمیه سوخت ماهانه به منظور روشن کردن کوره پخت سفال، مشارکت تعاونی‌ها و صنعتگران سفالگر در نمایشگاه‌های سراسری و استانی به صورت رایگان و تبلیغات از جمله اقدامات این مدیریت برای سفالگران بوده است.

وی افزود: همچنین با توجه به جاذبه گردشگری روستای گلپورگان و حتی شهرستان سراوان نبود مجتمع تفریحی، فرهنگی و گردشگری موجب رکود بازار فروش این محصولات نیز شده است.

همچنین عدم استقبال نیروهای جوان از فراگیری ساخت سفال یکی دیگر از مشکلات مهم تولید سفال است.
شهرکی اظهار کرد: در حال حاضر بیش از 150 نفر از اهالی روستای گلپورگان درکار سفالگری فعالند و مشغول آموزش سفالگری هستند.

با توجه به سابقه سیستان و بلوچستان در صنعت سفال، به نظر می‌رسد، احیای این صنعت در استان ضروری باشد.

زاهدان - خبرنگار جام‌جم