در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
وقتی «اینگمار برگمان»، کوچک بود
سینما نرو! این تنبیه من بود
بیش از هر چیز آرزوی یک سینماتوگراف داشتم. سال پیش برای اولینبار به سینما رفته بودم و فیلمی درباره یک اسب دیده بودم. تصور میکنم «زیبای سیاه» نام داشت و براساس یک کتاب مشهور ساخته شده بود. برای من این آغاز همه چیز بود. هیجانی تبآلود بر من غلبه کرد که تاکنون هرگز مرا ترک نکرده است. تصویرهای خاموش، چهرههای رنگ پریدهشان را به سوی من میگرداندند و با صداهای غیرقابل شنیدن با پنهانترین احساسات من سخن میگفتند، طی شصت سال گذشته، اما هیچ چیز تغییر نکرده است. همان هیجان باقی است.
این شکل از تنبیه، وقتی راهحلی یافتم، دیگر ترسآور نبود. من یک چراغ قوه با نور قرمز و سبز در گوشهای از گنجه پنهان کردم. وقتی به آنجا انداخته میشدم، چراغ قوهام را به کار میگرفتم، شعاع نور را به سمت دیوار میگرفتم و وانمود میکردم در سینما هستم.
تنبیههای دیگر، محرومیت از رفتن به سینما، غذا نخوردن، کار کردن در آشپزخانه و از این قبیل بود.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
