خودش میگوید: «شبها از درد عضله خوابم نمیبرد. برخی اوقات نیمه شب به خاطر درد کتف از خواب میپرم. همه این سختیها را تحمل میکنم تا بتوانم پاسخگوی توقع بحق مردم در المپیک باشم».
با این حال او دست از تمرین برنمیدارد و بدون شک، اگر نمیخواست به المپیک برود یا طلا بگیرد، این همه سختی نمیکشید.
حرف دل رضازاده با مردم و مسئولین این است: «در ماههای اخیر با تمام وجود برای المپیک تلاش کردهام و با درد میجنگم که تمرینهایم را ادامه بدهم. اما خواهش میکنم با من طوری برخورد نکنند که ورزشکاران جوان انگیزه آمدن به ورزش را از دست بدهند. توقع بیش از حد خیلی سخت است، به همین خاطر از خدا میخواهم دوباره به من نظر کند تا بتوانم بار دیگر افتخار بیافرینم.»