بزرگراه گمشده

پاسخ وودی آلن به چند سوال ساده‌

محله محبوب شما در نیویورک کجاست؟ منهتن، زیرا محله زیبای رویاهای کودکی من بود. من در بروکلین بزرگ شدم که یک محله خوب دیگر است، اما منهتن دارای همه خواستنی‌ها بود: جاز، سینماهای بزرگ و سنترال پارک. از همان لحظه‌ای که خانه پدری‌ام را ترک کردم به منهتن رفتم و تا حالا همانجا زندگی کرده‌ام.

کد خبر: ۱۸۸۹۱۷

شما با بسیاری آدم‌های مختلف کار کرده‌اید، آیا کسی بوده که تاکنون درخواست کار با شما را رد کرده باشد؟

می‌گویند هیچ هنرپیشه‌ای برای کار کردن با من درنگ نمی‌کند، اما این حرف شایعه‌ای بیش نیست! هنرپیشگان به دلیل دستمزد کم یا دوست نداشتن فیلمنامه، درخواست همکاری مرا رد کرده‌اند، اما من معتقدم اگر نقشی را برای هنرپیشه‌ای مناسب بدانم، 10 بار هم که درخواست مرا رد کرده باشد باز هم به او پیشنهاد خواهم کرد.

کدام‌یک از کارگردان‌های امروز را تحسین می‌کنید؟

معمولا کارگردانان جوانی را که برای ساختن فیلم‌های خوب تلاش می‌کنند، نه کسانی که دنبال پروژه‌های معمول هالیوودی هستند. پاول تامس آندرسون را دوست دارم که فیلم خونی ریخته خواهد شد را ساخته است. او را برای فیلم‌های قبلی‌اش هم دوست داشتم. فیلم‌های الکساندر پاین را هم دوست دارم.

در فیلم مچ پوینت (بزنگاه) از اپرا زیاد استفاده کرده‌اید، آیا شخصا اپرا را دوست دارید؟

بله اپرا را دوست دارم و امسال یک اپرای کوچک را کارگردانی خواهم کرد. قبلا برای دیدن اپرا زیاد می‌رفتم اما برنامه‌های اپرا تا ساعت 30/11 طول می‌کشد. من 30/5 بامداد برمی‌خیزم، ورزش و عبادت می‌کنم و حتی گاهی قبل از رفتن به سر صحنه فیلمبرداری تمرین کلارینت هم دارم، بنابراین نمی‌توانم تا ساعت‌های دیروقت بیدار باشم.

کی متوجه شدی که فیلم‌های شما به فرهنگ ویژه‌ای در پاپ تبدیل شده‌اند مثل این که بگویند: این یک دیالوگ وودی آلنی بود؟

من از سال 1967 فیلم ساخته‌ام و هرگز به این فکر نکرده‌ام که کسی را تحت تاثیر قرار داده‌ام. آدم‌ها فیلم‌هایی به سبک (مارتین) اسکورسیزی یا (استیون) اسپیلبرگ یا استانلی کوبریک می‌سازند. من هرگز جوان‌هایی را ندیده‌ام که به عنوان یک شخصیت یا یک فیلمساز رویشان تاثیر گذاشته باشم.

عصبی بودن در زندگی برایتان مثبت بوده یا منفی؟

من در حقیقت یک آدم خیلی معمولی هستم. 10 سال است که یک زن دارم و 2 بچه که بسیار دوستشان دارم.
من فکر می‌کنم آنقدر نقش آدم‌های عصبی یا فرهیخته یا روشنفکر را خوب بازی کرده‌ام که مردم گمان می‌کنند در زندگی واقعی نیز چنین هستم! ولی در خانه در واقع تلویزیون نگاه‌کن تی‌شرت‌پوش هستم نه کسی که توی نخ کی‌یرکه‌گارد و اسپینوزا باشد.

آیا با این حرف پیکاسو موافقید که گفته هنرمندان خوب کارشان کپی کارهای دیگران است، اما هنرمندان بزرگ اصل کار را می‌دزدند؟

من از بهترین‌ها دزدیده‌ام! از برگمن، از مارکس گروچو، از چارلی چاپلین، باستر کیتون، مارتا گراهام و فدریکو فلینی. به نظرم من یک دزد بی‌شرم هستم.