در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
سابقه نمایش عروسکی در ایران
نمایش عروسکی در ایران پیشینه طولانی دارد. اسنادی موجود است که نشان میدهد نمایش عروسکی دوره ساسانی در کشور ما اجرا میشده است.
در اشعار شاعران قرن چهارم و پنجم، مانند خیام، فردوسی و نظامی نیز اشارههایی به عروسک و نمایش عروسکی شده است. البته این شاعران تنها زبان نمادین عروسک و نمایش عروسکی را برای بیان مفاهیم مورد نظر خود به کار گرفتهاند و گزارش نکردهاند که نمایش عروسکی چگونه اجرا میشده و چه ویژگیهای تکنیکی داشته است.
تنها به طور مشخص از دوره صفوی به بعد است که به ویژگیهای نمایش عروسکی اشاره میشود که در این مورد اسناد معتبری باقی مانده است.
مثل کتاب «فتوتنامه سلطانی» که به 2 نمایش عروسکی دستکشی (پهلوان کچل) و نخی (خیمهشببازی) اشاره کرده و نوع اجرا، تعداد نقشها و حتی ابعاد خیمه را مشخص کرده است.
اسناد برخی پژوهشگران مشخص میکند که گفتگو در نمایشهای دوره قاجاریه چگونه بوده و داستان آنها چطور ساخته میشده، همچنین جزئیات دیگری مثل نوع مخاطبان و ریشههای ورود نمایشهای عروسکی را یافتهاند. بنابراین نمایش عروسکی از دیرباز در کشور ما وجود داشته، اما به صورت پراکنده و غیررسمی.
ویژگیهای یک نمایش عروسکی
در درجه اول باید قوه خیال در آن دخالت داشته باشد. در این نوع نمایش، انسان و حیوان، گیاهان و اشیا، در یک جو خیالانگیز، کنار هم جمع میشوند و در کنار این تخیل که ملاک کار است، طراحی عروسک و کار با آن اهمیت مییابد. میزان مهارت عروسکگردان برای جانبخشی به عروسکها ویژگی دیگر نمایش عروسکی است.
نمایش عروسکی در همه جای جهان فقط ویژه کودکان نیست، بلکه این نمایش در بخش عظیمی از جهان، خاص بزرگسالان است؛ با این تفاوت که در نمایش عروسکی بزرگسالان، تخیل کمی پیچیدهتر و با طرح مسائل جدیتر همراه است.
برگرفته از نوشتهای از دکتر قطبالدین صادقی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
