در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
بعد از سلام
شهرها و خاطرهها
نمیشود همین طور چشمهایت را روی هم بگذاری و بگذری، اصلا نمیشود، دنیا گاهی بازیهای عجیبی دارد، مثلا ممکن است یک ردپا، تو را با خودش تا قرنهای قرن عقب ببرد و بعد به خودت که بیایی، ببینی نشستهای کنار دیواری، جایی و داری به غروب یکی از روزهای بهاری چند قرن قبل از میلاد نگاه میکنی.
از کنار خیلی چیزها نمیشود به سادگی گذشت، مثل همان ردپای کودکی که روی کفپوش محوطه بنای چغازنبیل باقی مانده است.
اصلا خیلی از بناها و شهرها همین طوری هستند، آدم نمیداند که اگر این بناها زبان داشتند و حرف میزدند، چه چیزهایی را میگفتد و چه خاطراتی را ورق میزدند.
به خاطر همین چیزهاست که شهرها گاهی خاطره میشوند و بناها یادآور تاریخی که گذشته و رفته و اما هنوز ته مزهاش باقی مانده برای ما، مثل خرمشهر که گاهی خاطرههایش بوی خون میگیرد و گاهی حدیث اشک میشود و آه یا مثل مسجد خرمشهر که بدجوری تو حافظه ما باقی مانده و هر وقت به گلدستهها و گنبدهایش نگاه میکنیم بیاختیار صدایی در گوشمان طنینانداز میشود؛ «ممد نبودی ببینی/ شهر آزاد گشته/ خون یارانت/ پرثمر گشته/ آه و وا ویلا/ کو جهانآرا/ نور دو چشمان تر ما» همین طوریهاست که گاهی آدم میترسد توی یک شهر مثل خرمشهر راه برود، از خاطرههای خرمشهر میترسد و از هجوم صداهایی که دیوارها و کوچههای این شهر قابشان گرفتهاند، میترسد، میترسد در کوچههایش قدم بزند و خواب کسانی را که روزی روزگاری ساکن همین کوچهها بودهاند و حالا نشانی ندارند را آشفته کند، شهرها و بناها همین طوری هستند، همین طوری جان پیدا میکنند و به خودت که میآیی میبینی نشستهای کنار اروند و داری به طلوع آفتاب روز 4 خرداد 26 سال پیش تماشا میکنی، اولین روز آزادی خرمشهر.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
