حرکت رو به رشد وزنه برداری
نیازمند سرمایه گذاری و تلاش مضاعف
تیم ملی وزنه برداری ایران در هفتاد و دومین دوره رقابت های وزنه برداری قهرمانی جهان به عنوان هفتمی رسید، در حالی که در سال گذشته شانزدهم شده بود.
کد خبر: ۱۷۵۴۶
این صعود تا حدود زیادی مدیون درخشش حسین رضازاده در آخرین شب مسابقه ها بود که هر 3طلای دسته خود را به دست آورد و امتیازهای زیادی اندوخت . در این رقابت ها تیم ایران با 8وزنه بردار، شرکت کرده بود که حاصل تلاش آنها قهرمانی حسین رضازاده در دسته سنگین وزن و مقام سومی محمد حسین برخواه بود. اگر تک حرکات را در نظر نگیریم ، تیم ایران صاحب 2مدال شد که یکی طلا و دیگری برنز بود. تیم 8نفره ایران در بازیهای آسیایی مدال کسب کرده بود. ناکامی های پی در پی وزنه برداران ایران تا شب پایانی همه نگاه ها را متوجه حسین رضازاده کرده بود تا براساس سنتی آشنا اگر او قهرمان شد، ناکامی ها در سایه درخشش او نادیده انگاشته شود که این گونه هم شد؛ اما چرا شماری از وزنه برداران تیم ملی حذف شدند و چرا نتوانستند خوب رقابت کنند؛ در این باره نظرهای متفاوتی ابراز شد. به عقیده بسیاری ، نزدیکی زمان برگزاری بازیهای آسیایی با رقابت های جهانی ، دلیلی برخستگی و آسیب دیدگی تنی چند از وزنه برداران بود. این که وزنه برداری ، ورزشی سنگین است ، شکی نیست و قهرمانان پس از شرکت در یک دوره مسابقه معتبر بین المللی باید مدتی استراحت کنند. این وضع در دو ماراتن هم صادق است . یک دونده تراز اول ماراتن ، پس از شرکت در یک مسابقه سنگین معمولا تا چند ماه در ماراتن دیگری شرکت نمی کند؛ اما نتایجی که وزنه برداران ما در بازیهای آسیایی کسب کردند، عملا نشان داد که در رقابت های جهانی تنها امید ما برای کسب مدال طلا، حسین رضازاده است . رضازاده که در المپیک سیدنی فشار زیادی را متحمل شده بود با درایت و آینده نگری خود و مربیانش ، در هفتاد و یکمین دوره رقابت های وزنه برداری قهرمانی جهان شرکت نکرد تا هم از قید آسیب دیدگی های جزیی رهایی یابد و هم با استراحت کامل یک دوره بازگشت به حالت اولیه را طی کند. او در بازیهای آسیایی ، گوشه هایی از آمادگی خود را نشان داد و پیش از رقابت های قهرمانی جهان نیز در رکوردگیری بسیار خوب عمل کرد. حالا او باید برای المپیک 2004برنامه ریزی کند. حسن تیم ملی وزنه برداری در آن است که بیشتر آنها سن بالایی ندارند و می توانند خود را برای المپیک 2004و حتی بازیهای آسیایی 2006قطر آماده کنند. وزنه بردارانی چون ؛ سیدمهدی پانزوان و محمد علی فلاحتی نژاد هنوز تجربه بین المللی زیادی ندارند. آنها در اردو خیلی بهتر و راحت تر از رقابت های جهانی وزنه زدند. در این میان ،حساب کورش باقری و حسین توکلی با بقیه جداست . کورش باقری که سال پیش قهرمان جهان شده بود، در بازیهای آسیایی کم فروغ ظاهر شد و نشان داد از آمادگی مطلوب دور است . او که در حرکت یکضرب تبحر دارد، در ورشوی لهستان نتوانست وزنه های خوبی بزند. او در حرکت یکضرب 3بار خطا کرد و حذف شد و در دو ضرب به یک مدال برنز قناعت کرد که در مجموع مقامی را برایش به همراه نداشت . در المپیک سیدنی کمتر کسی پیش بینی می کرد حسین توکلی قهرمان شود. وقتی کاروان ورزشی ایران پشت سر هم شکست می خورد و حتی کشتی گیران یکی یکی حذف می شدند، حسین توکلی کاری کرد، کارستان و برنده مدال طلای المپیک شد تا به ناگهان همه ناکامی ها پشت پرده قرار گیرد. شاید ایوانف مربی با دانش بلغاری ، بهتر از هر کسی وضع توکلی را می دانست و برای کسب مدال المپیک برنامه ریزی کرده بود؛ اما بعد از آن توکلی دیگر ندرخشید و به یک وزنه بردار درجه دوم تبدیل شد. گویی قهرمانی المپیک ، رویایی شیرین بود که واقعیت یافت و پس از آن دوباره به رویا تبدیل شد. توکلی در دسته 105کیلوگرم با وزنه برداران 24کشور دیگر رقابت کرد. وی در یکضرب 185کیلو را بالای سر برد، اما نتوانست از پس وزنه 190کیلویی برآید. در حالی که ولادیمیر اسمور تچکوف روسی که در گروه «ب » قرار داشت با 197/5کیلو اول شد و تمام 10وزنه بردار مطرح این وزن را شکست داد. در حرکت دو ضرب ، توکلی بار اول وزنه 222/5کیلویی را زد؛ اما مانند کارش در حرکت یکضرب اینجا هم 2بار خطا کرد و نتوانست وزنه های 230و 235کیلویی را بالای سر ببرد. در حالی که تساکایف بلغاری با زدن وزنه 232/5کیلویی اول شد؛ اما در مجموع این گاتفرید اکراینی بود که با حد نصاب 420کیلو قهرمان شد، تساگایف بلغاری با مجموع 417/5کیلو دوم شد، اسمورتچکوف روسی با همین حد نصاب ، اما وزن بدن بیشتر، به مدال برنز رسید و حسین توکلی با مجموع 407/5کیلو پنجم شد. وقتی چند سال پیش در رقابت های قهرمانی جوانان جهان به یک مدال طلا دست یافتیم ، بار دیگر افقهای روشنی برای وزنه برداری ترسیم شد. فدراسیون وزنه برداری با توجه گسترده به جوانان ، برنامه ریزی خود را برای آینده قرار داد. کارها با حوصله و خوب انجام می شد. آن گاه ایوانف بلغاری آمد که نقشی انکارناپذیر در بالا بردن سطح وزنه برداری ایران و تربیت چهره های درخشان امروزی داشت ؛ اما به مدد دانش ، آگاهی و تجربه فراوان خود، برنامه هایی اساسی را برای بالا بردن سطح وزنه برداران تیم ملی به اجرا در آورد. مبنای تمام کارهایش نظم دقیق و جدیت بود. در زمان ایوانف همه سر ساعت تمرین می کردند و سر ساعت غذا می خوردند و بموقع می خوابیدند. او از اصول علمی ، پزشکی و تغذیه در ورزش وزنه برداری خوب آگاه بود. حتی در هنگام مسابقه ها می دانست چه وزنه ای را برای شاگردانش انتخاب کند. کسی نمی تواند تدبیر او را در انتخاب وزنه های یکضرب رضازاده در المپیک سیدنی نادیده بگیرد. او که رفت ، سطح وزنه برداری ایران ناگهان پایین آمد. فدراسیون وزنه برداری مربی جدیدی را که او هم از بلغارستان بود، استخدام کرد، اما بلغاری دوم هرگز نتوانست ایوانف شود. نامنظمی زمان های تمرین ملی پوشان و عملکرد آنها در بوسان و ورشو گواه این مدعاست . تیمی که در المپیک سیدنی 2مدال طلا به دست آورد، باید یک مربی در کلاس اول جهانی داشته باشد تا بتواند به چشم انداز آتن با امیدواری بنگرد. اکبر خورشیدی مربی تیم ملی که در واقع دستیار مربیان بلغاری در سالهای اخیر بوده حرفهای جالب و صادقانه ای زد. او در ورشو به ایرنا گفت : برای آن که از وزنه برداری جهان عقب نمانیم ، باید تلاش خود را مضاعف کنیم . رقابت های ورشو نشان داد تمامی کشورها در این رشته ورزشی سرمایه گذاری کرده اند و وقفه ای در کار آنها دیده نمی شود. خورشیدی افزود: وزنه برداری ایران نیز برای آن که همچنان روند رو به رشد را داشته باشد باید تلاش مضاعفی انجام دهیم . پس از رقابت های جهانی لهستان ، رقابت های جهانی سال 2003در کانادا و آن گاه المپیک آتن را پیش رو خواهیم داشت . مسابقه های جهانی سال 2003برای ارزیابی نیروهای امید و آتیه دار و داوطلبان حضور در المپیک ، اهمیت زیادی دارد. اگر در آنجا بتوانیم در جمع 4تیم اول جهان قرار گیریم ، آن وقت کاملا مشخص می شود که از سال 2001به بعد رو به جلو رفته ایم . پس از آن باید به فکر طلاهای المپیک باشیم ، چرا که آنجا برخلاف رقابت های قهرمانی جهان ، مدال طلاست که رده بندی کشورها را مشخص می کند. تکرار پیروزی بزرگ سیدنی برای وزنه برداری ایران کار ساده ای نیست ؛ اما اگر از ابزارهای کافی بهره بگیریم ، دور از دسترس هم نخواهد بود.