حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
مجیدی:
سینمایجشنوارهای ما روبه افول است
مجید مجیدی گفت: چراغ سینمای ایران چه در جشنوارههای بزرگ و چه در جشنوارههای کوچک و کوچکتر خاموش شده است و این نشاندهنده این است که سینمای ما دیگر جذابیت لازم و نگاهی را که باید در برداشته باشد، ندارد.او افزود: دهههای 60 و 70 مهمترین دهههای سینمای ایران بودند. دهه 60 دوره سینمای نوین ایران بود و دهه 70 اوج سینمای دهه 60 بود اما اکنون دهه 80، دهه افول کامل برای سینمای ایران است.
«مجید مجیدی» در ابتدای سخنانش اظهار داشت: برای من حس بسیار خوبی است که پس از سالیان سال فضایی را تجربه میکنم که مربوط به خیلی سالهای دور میشود.
او که در مسجد سوادکوه صحبت میکرد، افزود: در آن سالها که ما کار هنری را شروع کردیم، مسجد به عنوان یکی از پایگاههایی مهمی بود که جوانها را دور هم جمع میکرد، قبل و بعد از انقلاب و خصوصا در کوران انقلاب اسلامی نقشی بسیار کلیدی و حیاتی در همه عرصههای اقتصادی فرهنگی وسیاسی داشت. ما در آن سالها در مسجد تئاتر کار میکردیم و حتی فیلمهای کوتاهی راکه میساختیم، برای مردم در مسجد به نمایش در میآوردیم.
او گفت: خوشحالم این اتفاق اجباری در «کمپ فیلم کوتاه» به وجود آمده که دوستان در چنین فضایی معنوی گردهم بیایند و این قطعا نشاندهنده روح پاک اعضای این انجمن است. واقعیت این است که سرمایه شما فیلمسازان جوان نشاط، سادگی، طراوتی است که دارید که امیدوارم بتوانید این سرمایه را در طول موقعیت حرفهاتی تان داشته باشید که به نظر من این یک گنج است.
مجیدی در بخش دیگری از سخنان خود، اظهار داشت: هر رشتهای تا اندازهای میتواند پرش داشته باشد. به اعتقاد من، پرش سینمای ایران در جشنوارههای جهانی دوران اوج خودش را پشت سرگذاشته و ما اکنون در دوره افول سینما هستیم. این نظر شخصی من است و پدیدههای داخلی و خارجی این ادعا را ثابت میکند.
وی افزود: سینمای جشنوارهای ما در دنیا رو به افول است و سه سالی است که هیچ رونقی ندارد. یادم هست که در دهه 90، هر جشنوارهای که در دنیا برگزار میشد، اسم سینمای ایران سرتیتر آن بود و خیلی از جشنوارهها بودند که محال بود فیلمی از ایران در آنها شرکت نکند و همه آنها دلشان میخواست که یک فیلم از فیلمهای ایرانی را در مجموعهشان داشته باشند.
مجید مجیدی گفت: چراغ سینمای ایران چه در جشنوارههای بزرگ و چه در جشنوارههای کوچک و کوچکتر خاموش شده است و این نشاندهنده این است که سینمای ما دیگر جذابیت لازم و نگاهی را که باید در برداشته باشد، ندارد. قابلیتهایش را ازدست داده، تکراری شده و یا ساختار و شکل جذابی ندارد.
کارگردان «رنگ خدا» اظهار داشت: ما شاهد این هستیم که سینمای هنری و مستقل رو به افول است و متأسفانه بیش از هر چیزی ما سینمای بی هویت را داریم. سینمایی که چند سال پیش میگفتیم «صدای پای ابتذال از آن شنیده میشود»، امروز این ابتذال را با تمام هیبتش در آن میبینیم.
او افزود: سینمای ما فقط در ظاهر و شکل تغییر هویت داده ولی باطنا در همه عرصههایش همان است که بود. البته ابتذال ممکن است در خود وجهه معنوی و معرفتی این سینما جلوه کرده باشد نه این که ابتذال فقط در سطح نمایش عشقهای سطحی و غیره باشد بلکه در خیلی از مفاهیم و موضوعات دیگر نیز دیده میشود.
وی گفت: دهههای 60 و 70 مهمترین دهههای سینمای ایران بودند. دهه 60 دوره سینمای نوین ایران بود و دهه 70 اوج سینمای دهه 60 بود اما اکنون دهه 80، دهه افول کامل برای سینمای ایران است.
مجیدی خطاب به سینماگران جوان گفت: این خطر خیلی بزرگی است و تنها چیزی که میتواند به این سینما روح تازه بدمد، شما سینماگران جوان هستید.
وی گفت: متاسفانه در حوزههای دولتی خیلی امکان پرداختن به این مقولهها وجود ندارد و اگر هم این امکان موجود باشد، در نهایت شلیک باید از طرف فیلمسازان و هنرمندان صورت بگیرد و نگاه جوان میتواند به فتح قلهها و در هم شکستن رکود این سینما بیانجامد.
او ضمن اشاره به موفقیت فیلمهای فیلمسازانی که همیشه کودکیشان همراهشان است، اظهار داشت: شب گذشته پس از مدتها چنین فرصت و امکانی فراهم شد که بازگشتی به خویشتن داشته باشیم. به نظر من شما کار بسیار بزرگی انجام دادید و شاید چون خودتان به وجودآورنده این جریان هستید ، خیلی نتوانید اهمیت اتفاقی که افتاده را آنطور که باید و شاید درک کنید ولی این یک واقعیت است که اتفاق بزرگی رخ داده است. اتفاقی که اگر میخواهید در شکلهای دولتی اتفاق بیفتد، امکانپذیر نبود و اگر هم اتفاق میافتاد ممکن بود صورت خیلی بزرگی داشته باشد ولی قطعا روح کوچکی داشت.
کارگردان «بچههای آسمان» گفت: آنچیزی که این مجموعه را به شکل زیبایی جلوه میدهد، روح صمیمت و پاکی خود شما است که امیدوارم همواره این شکل حفظ شود و زمانی که شما وارد عرصه حرفهایتر سینما میشوید، همین نکته است که رمز پیروزی و موفقیت خواهد بود.
آنچه به نظر من یک فیلمساز را در سطح ایدهآل قرار میدهد، وجه درونی و پاکی است که درون او نهفته است که معتقدم به طور خیلی فطری این خصوصیت در همه انسانها وجود دارد و کافی است که آن را تجربه کنند و شاگرد باشند چرا که شاگرد بودن مقدمه خوبی است برای این که خصائل نیکو تجلی یابند. اگر سعی کنیم همیشه شاگرد خوبی باشیم و حتی در اوج موفقیتها و پیروزیها این روحیه شاگردی و طلبگی را حفظ کنیم، قطعا به پیروزی میرسیم.
در چنین شکلی، این که در سینمای حرفهای در یک چادر گرد هم بیائیم تقریبا امکانپذیر نیست و در سینمای حرفهای این اتفاق خیلی کمتر میافتد و من امیدوارم این اتحاد را حفظ کنید چرا که بزرگترین سرمایه شماست. این جریان میتواند در آینده تبدیل به جریانات خیلی بزرگتری در عرصه فیلمسازی شود و پشتوانهای بسیار قوی برای سینمای ما باشد.
وی گفت: من معتقدم که این اتفاق خوب که در کمپ افتاده باید هدیهای باشد که در همه شهرهای کشورمان تقسیم شود چون مردم ما بضاعت و استعدادهای زیادی دارند و کشور ما از امکانات بالقوه بسیاری برخورددار است و ما همیشه فکر میکنیم که تهران مرکز همه اتفاقات بزرگ است.
گفت و گو
