بازی مرگ و زندگی برای زردهای اصفهانی

این تیم عربستانی به واقع قهرمان سزاوار ادوار دوم و سوم پیکارهای جام قهرمانان باشگاه‌های آسیا در سال‌های 2004 و 2005 است، ولی به‌رغم شروع خوبش در فصل جاری باید اذعان داشت که دو سالی است از ایام درخشانش قدری فاصله گرفته است و آن تیم مطلق گذشته نیست. هر چند هنوز قدرت اول گروه سپاهان و شانس‌دار نخست صعود است اما تسلیم‌ناپذیر هم نیست. به واقع سپاهان چاره‌ای جز پیروزی در برابر این رقیب و بازگشت به راه کامیابی و امید ندارد و محکوم به فتح دیدار چهارشنبه است.

با این حال همان‌طور که الاتحاد قدرت سابق را ندارد، سپاهان نیز دست کم در عرصه‌‌های قاره‌ای نشانه‌های چندانی از تیمی ندارد که فصل پیش با حذف الشباب عربستان، وردی کاوازاکی ژاپن و النصر امارات و فقط با توقف برابر اوراوا رد دایا موندز ژاپن به مقام دومی اکتفا کرد. چند عامل در نزول آشکار سپاهان نقش داشته است. یکی تعویض بی‌موقع و «اواسط فصل» مربی تیم و نشاندن ژوروان ویه‌را برزیلی به جای کابوناچیچ کروات در شرایطی که این تیم وقتی برای خوگرفتن با اندیشه‌های مربی تازه خود نداشت.

اگر سپاهان قصد تغییر مربی‌اش را داشت و یا اگر رفتار نه‌چندان حمایتگرانه‌اش از بوناچیچ (درقبال انتقادات نویدکیا و کریمی از وی)‌ به شکلی بود که به نظر می‌رسید این مربی کروات دلسرد شده و حتما خواهد رفت، باید در همان پایان فصل گذشته و در اوایل فصل جاری لیگ، تعویض مربیان صورت می‌گرفت تا مربی جدید وقت بیشتری برای خوگرفتن با تیمش و رسیدن به تفاهم عملی با شاگردانش داشته باشد.

ضررهای رفتن بوناچیچ در نیم فصل این بود که «تیم عادت کرده به ایده‌های او» هرگز نتوانست به موقع با «ویه‌رایی»  که کاملا متفاوت با لوکا عمل می کند، و دیر وارد ماجرا شد هماهنگ و همسو شود. در حالی که مربی برزیلی (طراح قهرمانی سال گذشته عراق در جام ملت‌های آسیا)‌ کوشش بزرگی داشته، اما سپاهان تیم او نشده و بعید است که تا پایان «فصل» بشود و تا آن زمان تیم اصفهانی احتمالا وداع تلخی با جام باشگاه‌های آسیا یعنی جامی داشته است که فصل پیش شگفتی‌ساز بزرگ آن بود.

باور غلط

از طرف دیگر مردان سپاهان با نوعی غرور و با این باور غلط که به لحاظ فنی کم و کسر چندانی ندارند و بدون تکاپوی لازم در فصل جاری جام قهرمانان شرکت کرده اند، یعنی به جای این که مثل فصل پیش پرتلاش و فداکار و بدون غرور باشند، تصور می‌کرده‌اند که رقبا باید به خاطر نایب قهرمانی فصل پیش سپاهان به آسانی تسلیم این تیم شوند.

ضررهای این اندیشه در بازی خانگی چندی پیش با الاتحاد سوریه که رقیب با دو گل زود و دیرهنگام آن را در مقابل اصفهانی‌های حیرت‌زده 0  2 برد، روشن شد و سپاهان در سفر به ازبکستان نیز مغلوب سماجت و بازی تهاجمی‌‌تر کروفخی شد و با دو گل در بخش‌های پایانی مسابقه خلع سلاح و به لحاظ تاکتیکی مجددا کم آورد.

دستور اخیر کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) در مورد لزوم برگزاری دیدارهای خانگی زردهای اصفهانی در ورزشگاه آزادی تهران به سبب ایرادات ورزشگاه فولاد شهر نیز مزید بر علت شده و معلوم نیست سپاهان چگونه می‌تواند در فضایی دور از اصفهان همان‌قدر منسجم و خوش روحیه باشد که در اصفهان نشان داده است. به‌هرحال در وضعیت فعلی نمی‌توان ادعا کرد که سپاهان به‌طور تام و تمام از امتیازات دیدارهای خانگی خود بهره‌مند خواهد شد.

زمین تا آسمان‌

سایپا هیچ‌یک از دغدغه‌های فوق را ندارد و با این که به هیچ روی صعودش قطعی نشده و به این زودی هم حتمی نخواهد شد و اصولا تضمینی در این خصوص در کار نیست، اما وضعیت تیم دایی با سپاهان در این جام زمین تا آسمان فرق می‌کند. سایپا از دو بازی‌اش در گروه دوم جام قهرمانان 4 امتیاز اندوخته که حاصل تساوی 1  1 در زمین الکویت کویت و پیروزی خانگی 0  2 بر الوصل امارات بوده است.

یاران ابراهیم صادقی به واقع در دیدار دوم خود که 29 اسفند 86 در برابر الوصل در کرج برپا شد، در نیمه دوم چنان بر حریف برتری داشتند که می‌‌توانستند به 4 و 5 گل هم برسند و همان بازی بود که امید صعود مردان دایی به مرحله حذفی را بیشتر کرد. به کارگیری جوانان نترس و موثری مثل میلاد زنیدپور، کریم انصاری‌فر، مجید غلام‌نژاد و جواد آشتیانی و جواب دادن آنها باعث شده است نارنجی‌پوشان کرج تهاجمی‌تر و کارآمدتر از چیزی باشند که به نظر می‌رسید در اولین فصل حضورشان در جام باشگاه‌های آسیا باشند. دایی هر چقدر در هدایت تیم ملی لرزان و مردد و پراشتباه نشان داده، به دلایلی ناشناخته تیم باشگاهی‌اش را در یک میدان آسیایی عاقلانه‌تر و پرشهامت‌تر رهبری کرده و بهره‌های آن را نیز گرفته است.

نیروی هوایی عراق حریف چهارشنبه سایپا نیز تیم خوبی است و حتی در هفته نخست پیکارها الوصل را در امارات برد، اما دور ماندن این تیم از عراق در تمامی مسابقاتش و حتی دیدارهای خانگی به خاطر شرایط ناامن عراق و لزوم برگزاری بازی‌های خانگی‌اش در دور از عراق به‌هرحال برای این تیم مشکل‌‌ساز است و نیروی هوایی در این دیدار نیز بسیار دور از بغداد و خارج از خاک عراق روبه‌روی سایپا قرار می‌گیرد و این نیز می‌تواند امتیاز خوبی برای شاگردان دایی باشد.

هر گونه قصور

از آنجا که سایپا بلافاصله در شروع دور برگشت در روز 4 اردیبهشت مجددا و این بار در کرج با نیروی هوایی مصاف خواهد داد، حتی4 امتیاز از دو بازی با رقیب عراقی برای هموارتر شدن راه صعود نماینده ایران در این گروه کفایت خواهد کرد و آن گاه سایپا می‌تواند با فتح بازی برگشت خود با الکویت در روز 18 اردیبهشت به درجه و جایگاهی برسد که شاید بازی آخر گروه دوم (در برابر الوصل در امارات و در روز اول خرداد)‌ تفاوتی را به حال این تیم ایجاد نکند.
با این حال حتی سایپا نیز اینک فاقد اطمینان و تضمینی برای صعود است و هر قصوری می‌تواند برایش گران تمام شود و نباید آسودگی نسبی خاطرش تا این لحظه مقدمه و بهانه‌ای برای یک ناکامی احتمالی باشد. مسائلی از این دست به مسابقات دو نماینده ایران در هفته سوم از مرحله گروهی حساسیتی فزون‌تر می‌بخشد.