در اندیشه بازگشت به گروه دوم آسیا

تنیس ایران همچنان در جا می زند

یکبار دیگر گذار تنیسورهای ایران به گروه سوم آسیا اقیانوسیه در مسابقه های جام دیویس (تنیس تیمی قهرمانی مردان جهان) افتاده و باید در این چارچوب ، فروردین ماه 87به میدان برود.

کد خبر: ۱۵۹۶۲۲

این تاریخی است که در آن رقابت های گروه سوم آسیا به طور فشرده و مجتمع برگزار می شود و تیم هایی که اول و دوم شوند، جواز حضور در گروه دوم قاره را کسب می کنند. از آنجا که این مسابقه ها در تهران سر می گیرد، می توان از حالا ایران را صعودکننده دانست و بسیار بعید است که تنیسورهای ما در گروهی متوسط که در آن مدعی خاصی به چشم نمی خورد، به آنچه می خواهند، نرسند.از 1990به بعد این سومین بار است که تنیس ایران به دسته سوم آسیا سقوط می کند و هر بار نیز در همان سال نخست جواز بازگشت به گروه دوم قاره را به دست می آورد. این از یکسو به دلیل کلاس متوسط و پایین تنیس دیگر کشورهای حاضر در این گروه است و از سوی دیگر به سبب توان قابل قبول و کارایی نسبی تنیس ایران که هرچند برای برابری با بزرگان آسیا اصلا کفایت نمی کند، اما آنچنان هم نیست که ما را از معبری متوسط مانند گروه سوم یعنی پایین ترین دسته تنیس آسیا عبور ندهد. با این حال ، توش و توان تنیس ما نیز همانی است که پیشتر بود و تغییری در آن معادلات به وجود نیامده است.

شش هفت سال است که زوج انوشا شاهقلی و اشکان شکوفی حرف اول را در این رشته می زنند و هر بار هم که مربیان تیم ملی عوض شده اند، به رغم رویکرد برخی از آنان به دیگر نیروها باز همین بازیکنان نقش نخست را در اردوی ملی تنیس ایفا کرده اند.

امروز هم که محمدرضا توکلی ، سرمربی تیم ملی است و جای برادران خدایی ، مصطفی صالح و درفشی جوان را گرفته ، همین وضع برقرار است و قرار گرفتن چند مدعی دیگر در کنار آنان نیز از محق و مدعی بودن شاهقلی و شکوفی نمی کاهد.

محمد مهذب نیا که به یک اردوگاه تمرینی در اسپانیا رفته از دیگر مدعیان پیراهن تیم ملی تنیس ایران است و در سال های اخیر امثال حسنی و طاهری نیز بارها پای در اردوی ملی نهاده اند، اما همانند زمانی که همه چیز در گرو رقابت جالب کامبیز درفشی جوان با محرم خدایی بود و مانند دوره ای که منصور بهرامی با خدایی و حسین اکبری و علی مدنی ستیز داشت ، تا زمانی که زوج شکوفی و شاهقلی باشند، بعید است که کسی آنها را کنار بزند.

از همین جاآیا این دو برای بالا کشیدن مجدد تنیس ایران به گروه دوم قاره کفایت می کنند؟ جواب ، آری است ؛ اما همان طور که پیشتر گفتیم این مساله بیشتر به سبب ضعف حریفان ما در گروه سوم قاره کهن است و نه توانی که برای ابراز وجود باید در دو مرد اول تنیس ما باشد. این بار نیز مثل دو مرتبه قبلی که در گروه سوم آسیا ظاهر شدیم ، مجوز صعود از این گروه و بازگشت به گروه دوم را خواهیم گرفت ، اما مشکل درست از همین جا شروع می شود و بظاهر گریزی هم از آن نیست.

روزگاری گفته می شد دلیل اصلی توقف و در جا زدن تنیس ایران این است که نفراتش به اندازه کافی تماس بین المللی ندارند، اما در سال های اخیر به قدری تعداد مسابقه های بین المللی تنیسورهای ما زیاد شده که چنین بهانه ای نیز پذیرفته نیست.

درست است که هنوز شمار رقابت های بین المللی که مردان ما در آن حضور می یابند در قیاس با برخی رقبای جهانی اندک است ، اما نسبت به گذشته بسیار بیشتر شده و تردیدی در این خصوص نیست. حضور در حداقل چهارپنج هفته از رقابت های بین المللی و آینده نگر فیوچرز، چلنجر و ساترلایت در هرسال چیزی است که شامل تمام تنیسورهای ما در سطح ملی می شود و چند اعزام خارجی نیز برای آنان وجود دارد.

تعداد مسابقه های بین المللی و شمار دفعاتی که تنیسورهای ما طی هر سال با رقبای جهانی ولو درجه چندم خود می ستیزند، اینک به حدی می رسد که در گذشته هرگز نظیر آن رویت نشده است.
سقفی کوتاه

این یک حقیقت است که برداشت تنیسورهای ما به حد کفایت نمی رسیده و همیشه در یک سطح مشخص و خاص توقف کرده ایم. میزان تماس های بین المللی که برای شکوفی و شاهقلی در سال های اخیر فراهم آمده ، اینک چیزی است که نفرات برتر نسل های قبلی ما هرگز خواب آن را هم نمی دیدند؛ بنابراین ایراد را در سقف نه چندان بلند آرزوهای قهرمانان ما، سطح متوسط ذاتی بازیکنان کشور و معطوف بودن حواس آنها به مسائلی جنبی مثل تدریس تنیس به نوآموزان این رشته (به قصد کسب درآمد بیشتر) بجویید. به رغم سال ها بازی کردن با رقبای قابل قبول جهانی در تورنمنت هایی مثل فیوچرز و چلنجر، آنها هنوز به گونه ای توپ می زنند که انگار هیچ شناخت قبلی از شرایط موجود ندارند و برای اولین بار است که پای در صحنه های بین المللی گذاشته و آموزش شان نیز از روز نخست کامل و شایسته و موثر نبوده است.

درست است که در یکی دو سال اخیر شماری از ملی پوشان ما و بویژه شکوفی و شاهقلی در یکی دو تورنمنت فیوچرز تا یک چهارم نهایی پیش تاخته اند، اما در بیشتر اوقات در همان دورهای اول و دوم باخته اند و اگر هربار این امید وجود داشته که در مرتبه بعدی بر پایه تجربیات کسب شده ، تنیسورهای ما بهتر ظاهر می شوند، چنین نشده و دوباره تن به حذفی زودهنگام داده اند.
از فیلیپین تا...

3 سال پیش که مسابقه های تنیس گروه سوم آسیا در فیلیپین برگزار شد، نفرات ما همراه با تیم میزبان مجوز بازگشت به گروه دوم را گرفتند و امسال نیز واقعه ای مشابه در پیش است ؛ اما از حالا می دانیم که سال بعد در گروه دوم آسیا چه مشکلاتی خواهیم داشت و حتی در برابر تنیس متوسط کویت نیز مشکل خواهیم داشت و رجعت به دسته سوم قاره یک احتمال کاملا منتفی نیست.

این به واقع از ضعف تنیس ماست که نتوانسته با پیشرفت های روز جهان همسو شود و دائم درجا زده است و نمی توان مسائلی دیگر را بهانه کرد و اصولا ساختار این ورزش باید عوض شود.آیا فدراسیون تنیس این را می پذیرد و آیا توان انجامش را دارد؟