کنفرانس بالی چرا امریکا عقب نشینی کرد؛!

چرا کنفرانس بالی به سرنوشت دیگر همایش هایی که در طول یک دهه گذشته برای رسیدن به راهکاری به منظور مقابله با گرمایش زمین برگزار شده است، دچار نشد؛

کد خبر: ۱۵۶۷۷۸

آیا پیمان بالی یا همان نقشه راه بالی می تواند ثمراتی بیشتر و بهتر برای تضمین پایداری زیستن در کره زمین به ارمغان آورد؛ آیا این بار می توان به امریکا اعتماد کرد؛!اینها پرسش هایی است که اینک بیش از هر زمان دیگری یافتن پاسخی مناسب برای آنها در شمار مهمترین دلمشغولی های طرفداران محیط زیست در سراسر جهان قرار دارد.راست آن است که تا امروز ایالات متحده امریکا، یگانه کشور عمده ای بوده که آشکارا مشارکت در یک موافقت نامه الزام آور (پیمان کیوتو) را برای کاهش گازهای گلخانه ای با قلدری رد می کرده است؛ حرکتی که خشم بیشتر اندیشمندان، نخبگان و علاقه مندان حوزه محیط زیست را برانگیخته و حتی اعتراض و نارضایتی علنی بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد را در پی داشته است.
با وجود این، نمایندگان دولت امریکا که به همراه بلندپایگانی از 189کشور دیگر جهان (از جمله جمهوری اسلامی ایران) در همایش حاضر بودند تا یک روز مانده به پایان اجلاس، کماکان بر موضع پیشین خود اصرار ورزند و به هیچ وجه حاضر به پذیرش قطعنامه پایانی همایش جهانی حفاظت از نیوار (جو زمین) در جزیره بالی اندونزی نبودند؛ اما درست پس از هشدار صریح بان کی مون در سخنرانی پایانی اجلاس و درخواست وی از امریکا برای همراهی با خواست جهانی بود که ناگهان رئیس هیات نمایندگی دولت ایالات متحده اعلام کرد: «با پیش نویس ارائه شده توسط تعدادی از کشورهای در حال توسعه به رهبری هند مخالفتی ندارد».
بی شک، تغییر موضع دولت جدید استرالیا در قبال پیمان کیوتو که انزوای بیشتر دولت کنونی امریکا را در پی داشت به همراه روشنگری های شتابان اخیر در افکار عمومی و آگاهی از حساسیت رای دهندگان امریکایی به موضوع گرمایش زمین و تغییر اقلیم، در این تغییر موضع به ظاهر حیرت انگیز جمهوریخواهان امریکایی ها بی تاثیر نبوده است.
با وجود این نباید بیش از حد ذوق زده شویم و از یاد ببریم که حاصل این همایش 2هفته ای در بالی، در عمل دستاورد کمی و قابل اندازه گیری به بار نیاورده و میزان تعهدات حاصل از آن به مراتب از درجه الزام آوری کمتری نسبت به کیوتو برخوردار است؛ بخصوص که هیچ اشاره ای به میزان کاهش ورود گازهای گلخانه ای به نیوار نشده است.
در حقیقت، جمهوریخواهان حاکم بر کاخ سفید با ترفند اخیر خویش، هم برای مردم جهان و بویژه رای دهندگان امریکایی ژست سبز گرفتند و هم تا پس از انتخابات ریاست جمهوری در امریکا، در عمل زمان لازم را برای چانه زنی در این خصوص از سازمان ملل متحد خریدند و تن به هیچ تعهد الزام آور جدیدی ندادند؛ موضوعی که البته می تواند به پاشنه آشیل آنها در مبارزات انتخاباتی آینده بدل شود و سرنوشت تلخ جان هاوارد را برایشان به ارمغان آورد.