گفت و گو با مهدی واعظی دروازه بان موفق پرسپولیس دروازه بان های جوان در فوتبال ما قربانی می شوند

در طول سالیان اخیر دروازه بانان زیادی در سطح اول فوتبال کشور فعالیت کرده اند.

کد خبر: ۱۵۶۵۰۵

مهدی واعظی نیز یکی از معروف ترین و موفق ترین آنهاست که پس از چند سال حضور در پیکان و بهمن، سال گذشته به قرمزپوشان پایتخت پیوست و گرچه سال گذشته کمتر به او بازی رسید، اما امسال توانسته با بازی های خوب توانایی هایش را به منصه ظهور برساند و نشان دهد که در 33 سالگی نیز هنوز آماده و سرپنجه و سرحال است. با او درباره فوتبال و دروازه بانی به گفتگو نشستیم که ماحصل آن در ادامه می آید:

مهدی واعظی خودش را چطور معرفی می کند؛
مهدی واعظی هستم متولد 15 اسفند 53 در شهرستان آزادشهر از استان گلستان و بزرگ شده شهر مشهد. از سال 73 فوتبال را در لیگ شروع کردم و حدود 10 سالی می شود که به صورت حرفه ای فوتبال بازی می کنم.

چه شد که در صباباتری بازی نکردی؛
بیشتر به مشکل اسپاسم عضله در ناحیه کمرم برمی گشت. در تمرین هایی که در طول هفته انجام می دهیم، گاهی اتفاق می افتد که کفش نامناسب بپوشیم یا ضرب دیدگی مختصری پیدا کنیم. البته تصور می کنم این اسپاسم از روزی به وجود آمد که یک جلسه در سالن سرپوشیده تمرین می کردیم و من کفش نامناسب پوشیده بودم. البته این اسپاسم تاحدی بهبود یافت، ولی در اواخر بازی با برق، عود کرد و با توجه به این که فقط یک تعویض دیگر داشتیم و تیم نیاز به تقویت نیروی تهاجمی داشت ، درخواست تعویض نکردم. البته بعد از بازی با برق در تمرینات حضور داشتم ولی مربی تشخیص داد که کاملا آماده نیستم و رودباریان بازی کرد.

در پرسپولیس چیزی به نام دروازه بان ذخیره و اصلی وجود دارد؛
شاید به اسم وجود داشته باشد، چون یک بازیکن وارد زمین می شود و یک بازیکن روی نیمکت می نشیند، ولی آنچه از همه مهمتر است، تفاهم و رابطه دوستانه بین دروازه بان هاست. تصور می کنم اگر من بیشتر بازی می کنم، سایر دروازه بانان ما هم این حق را دارند که مانند من بازی کنند.

نظرت راجع به حسن رودباریان چیست؛
با حسن رودباریان حدود هشت، نه سال است دوست هستم و چه در اردوهای پرسپولیس و چه در تیم ملی با همدیگر هم اتاق بوده ایم. از وقتی هم که حسن به پرسپولیس آمده، دوستی بین ما بیشتر شده و همدیگر را بیشتر درک می کنیم. بد نیست یک چیزی را هم اضافه کنم، در میان دروازه بان ها آنهایی که ساکت تر و متین تر هستند، گلرهای موفق تری هستند. چون تمرکز ذهنی و تفکرشان بالاست و رودباریان هم از همین دسته دروازه بان هاست و این جبر فوتبال است که به حسن کمتر بازی رسیده است ، حتما اگر حسن در تیم دیگری بازی می کرد، دروازه بان ثابت بود.

درباره حضور 2 دروازه بان همسطح در یک تیم مثل استقلال یا پرسپولیس بحث های متعددی مطرح شده است. نظر تو درباره این موضوع چیست؛
بعضی ها می گویند این موضوع درست نیست. ولی من می گویم سطح دروازه بانان ها خیلی مهم نیست. بحث اصلی درباره رابطه این دو و حواشی اطراف آن است. اگر کادر مربیگری قوی باشد و برای هر دو گلر برنامه ریزی کند، قطعا این دو دروازه بان همیشه خود را آماده و سرحال حس می کنند و برای دروازه بانی روحیه لازم را دارند. این قضیه سال گذشته در استقلال عملی نشد و از بین رحمتی و طالب لو هر کدام که بیشتر بازی می کرد، در شرایط روحی دیگری تاثیر می گذاشت . در تیم ما با توجه به این که سعید عزیزیان دروازه بان تیم ملی و پرسپولیس بوده و تمام این شرایط را درک کرده توانسته است وضعیت خوبی را در این برهه از زمان ایجاد کند.

آیا پرسپولیس به 4 دروازه بان نیاز داشت؛
اصلا بحث نیاز مطرح نیست. این تصمیمی بود که مدیریت باشگاه و کادر فنی گرفتند. علیرضا حقیقی جوان آینده داری است و همین الان برای امیدهای پرسپولیس بازی می کند و سال گذشته هم در یکی دو مسابقه بازی و حتی پنالتی علی دایی را هم مهار کرد. بحث حقیقی به کنار، می ماند من و رودباریان و فرشید کریمی. در این که حضور دروازه بان های آماده در یک تیم نیاز است، حرفی نیست. ولی در این که به یکی دو نفر از دروازه بان ها کمتر بازی می رسد، شکی نیست و به هر حال ممکن است آنها از این قضیه لطمه ببینند. ولی فعلا که با این شرایط ادامه می دهیم.

چرا بعد از خداحافظی احمدرضا عابدزاده، دروازه بان مقتدر و ششدانگی در فوتبال ایران نداشته ایم؛
یکی از دلایل این موضوع بحث مسائل روحی و روانی است. عابدزاده شرایط روحی فوق العاده ای داشت و اگر ابراهیم میرزاپور می توانست شرایط روحی و روانی خودش را به عابدزاده نزدیک کند، می توانست سال های سال دروازه بان شماره یک تیم ملی باشد. احمدرضا همیشه می گفت من به هیچ وجه در بازی گل نمی خورم. چه با آلمان و استرالیا و ژاپن بازی داشته باشیم و چه با سریلانکا و سوریه و مالدیو. احمدرضا خیلی خوب تمرین می کرد. دروازه بان فوتبال ما باید سبک تمرینی خود را مثل او کنند. ابراهیم هم خوب تمرین می کرد و خوب میدان دید، اما افسوس روحیه عابدزاده را نداشت.

نظرت راجع به افشین قطبی چیست؛
یکی از مهمترین فاکتورهای قطبی این است که او با بحث آنالیز بخوبی آشناست. قطبی با تفکر ناب و حرفه ای وارد فوتبال ما شده است. او فوتبال را خیلی خوب می فهمد و دستیاران او (حمید استیلی و علیرضا مرزبان) نیز کمک زیادی به او کرده اند. خیلی از مربیان آمدند و در ایران فعالیت کردند، اما چیزی که او را از دیگران متمایز می کند، در درجه اول شرایط سنی اوست که به بازیکنان نزدیک است.

دیدگاه تو راجع به استخدام گلرهای خارجی در ایران چیست؛
متاسفانه دروازه بان های خوب و جوان ایرانی بابت این موضوع دارند قربانی می شوند. باید این قضیه کارشناسی بشود؛ چرا باید دروازه بان های جوان داخلی از دور خارج شوند؛ باور کنید تمام دروازه بان های خارجی که وارد فوتبال ما شدند بجز دو، سه مورد در حد دروازه بان های درجه سوم فوتبال ما هم نبودند. آرمناک مدت زیادی جزو دروازه بان های برتر لیگ ایران بود یا حتی المیر تولیا دروازه بان صبا باتری؛ البته مارتین رائول دروازه بان برق شیراز و کاسپاروف دروازه بان راه آهن را گلرهای نسبتا خوبی می دانم، ولی باقی را تایید نمی کنم. شاید یک دروازه بان کم تجربه مثل محسن مولایی (برق شیراز) باز می کند و یکی، دو اشتباه هم انجام بدهد، ولی آینده متعلق به اوست، اینها و دروازه بان های دیگری مثل میثاق معمارزاده (سایپا)، شهاب گردان (ابومسلم)، محمدباقر صادقی (ذوب آهن)، باید میدان ببینند تا به یک دروازه بان شش دانگ تبدیل شوند. متاسفانه مشکل اینجاست که وقتی ما می بینیم مثلا واعظی خوب بازی نمی کند، به جای این که برویم و به خودمان زحمت بدهیم و یک دروازه بان جوان و باانگیزه پیدا و از او استفاده کنیم، می رویم از همین کشورهای اطراف یک دروازه بان استخدام می کنیم و 2 برابر یک دروازه بان ایرانی هم به او پول می دهیم که برای ما بازی کند، تازه دروازه بان سطح بالایی هم نیست. پس چه بهتر که روی دروازه بان های خودمان سرمایه گذای کنیم.

قطبی جزو مربیان جوان است و این موضوع کمک می کند که شرایط بازیکنان را درک کند. جدای از مسائل فنی که تاکتیک را خوب می فهمد و به آن عمل می کند، روش های او در برخورد با مسائل حاشیه ای است که قطبی نشان داده راه حل و فصل این ماجراها را بلد است و بخوبی تیم را اداره می کند.

به نظرت هر دروازه بان بازنشسته ای می تواند مربی دروازه بانی خوبی باشد؛
چون دروازه بانی یک بحث تخصصی است، هر دروازه بانی که خودش از لحاظ فنی در اوج بوده، قطعا می تواند مربی خوبی باشد. چون آن دروازه بان خیلی چیزها را الگوبرداری کرده و تجربیات خوبی اندوخته و می تواند آن را به نسل های بعدی منتقل کند. دروازه بانی یک امر تخصصی است و یک موضوع تئوری نیست که برویم درس آن را بخوانیم و یاد بدهیم. تا در شرایط بازی قرار نگیری، نمی توانی به فلان دروازه بان بگویی که اگر توپ به سمت تو شوت شد، چطور عکس العمل نشان بده.

نظرت راجع به این که دروازه بان، کاپیتان تیم باشد چیست؛ موافقی یا مخالف؛
من زیاد درخصوص این موضوع بحثی ندارم. بعضی وقت ها خوب است و بعضی وقت ها بد، همه چیز به روحیه دروازه بان بستگی دارد. اگر دروازه بان فردی جسور و صبور باشد، قطعا می تواند موفق باشد، اما اگر عجول و عصبانی باشد به تیمش ضربه می زند، چون در دید داور و کارشناسان قرار می گیرد. به هر حال، کاپیتان رابط بین مربی و بازیکن و همچنین بازیکن و داور است و اگر روحیه و قدرت بیان ضعیفی داشته باشد، نمی تواند رابط خوبی باشد.

شما تمامی مطالبات سال گذشته خود را از پرسپولیس گرفته اید؛
بله. آقای کاشانی حق الزحمه سال گذشته ما را ابتدای فصل تسویه کرده است. بعضی بازیکنان از قرارداد امسال مقداری پول گرفته اند و برخی نیز بیشتر. من سال گذشته حدود 96 میلیون تومان از پرسپولیس دریافت کردم.

اگر بخواهی 5 دروازه بان برتر لیگ ایران را نام ببری، روی چه کسانی نظر داری؛
1- حسن رودباریان 2- مهدی رحمتی 3- عباس محمدی 4- میثاق معمارزاده 5- گئورگ کاسپاروف.

به نظرت چرا از دروازه بان های ایرانی هیچ کدام در باشگاه های خارجی بازی نمی کنند؛
این موضوع هم واقعا قابل توجه است. اصولا در تیم های حرفه ای نقل و انتقال دروازه بان کم اتفاق می افتد. در کشورهای عربی که عموما استخدام دروازه بان قدغن است و شما هم می دانید که بیشتر انتقال های ما به کشورهای عربی است، پس تیم های اروپایی باقی می ماند. باید دروازه بان ملی باشی، شرایط خوبی داشته باشی، در اوج دوران فوتبال باشی و دیده بشوی و آن باشگاه اروپایی خاص هم از لحاظ دروازه بانی دچار مشکل باشد از لحاظ مالی هم به توافق برسید، آن وقت است که می توانی در یک تیم خوب اروپایی بازی کنی! واقعا جمع شدن تمام این شرایط سخت است. شما می بینید مثلا الیور کان 10، 15 سال است که به عنوان دروازه بان بایرن مونیخ باقی مانده یا ینس لمان مدت زیادی در آرسنال است یا حتی کاسیاس در رئال مادرید و... .

به نظرت امسال برای فوتبال ما چه سالی بود؛
درست است که از لحاظ ملی توفیق زیادی نداشتیم، ولی لیگ خوبی داشتیم و نظم برگزاری آن هم بد نبود. بجز بحث سپاهان که بازی هایش به اجبار عقب افتاد، فکر می کنم نقاط ضعف فصل گذشته مرتفع شده است، ولی آنچه هم اکنون در درجه اول اهمیت قرار دارد، بحث انتخاب رئیس فدراسیون است تا فوتبال از بلاتکلیفی بیرون بیاید.

نظرت راجع به موفقیت سپاهان در آسیا چیست؛ چه فاکتورهایی باعث موفقیت سپاهان شد؛
اصولا تیم هایی که در ایران قهرمان می شوند، سال بعد همگی دچار مشکل می شوند، به استثنای تیم هایی که مدیریت قوی دارند. بهترین کاری که مدیریت قوی سپاهان انجام داد به کارگیری یک کادر مربیگری خوب و فهیم بود. بعلاوه حفظ بازیکنان قدیمی این تیم که سال گذشته باعث قهرمانی این تیم شده بودند. مدیریت قوی، کادر فنی کاربلد و بازیکنان توانا مثلثی بود که باعث موفقیت سپاهان شد.

پس برای سایپا، آینده ناخوشایندی در لیگ قهرمانان آسیا تصور می کنید؛
حتما هم این گونه نیست. سایپا در لیگ برتر نتوانسته به حق خودش برسد و نتایج خوبی هم نگرفته است و این موضوع دلایلی دارد. برنامه ریزی دقیقی بعد از قهرمانی روی سایپا نشد. من اطمینان دارم که روی سپاهان حتی برای کوچک ترین کارها برنامه ریزی دقیقی صورت گرفت، آنها جلسات متعددی داشتند و توانستند تیم را به هماهنگی خوبی برسانند. به هر صورت سایپا نماینده ایران در لیگ قهرمانان آسیاست و قطعا باید تقویت شود. بازیکنان سایپا خیلی خوب بازی می کنند و این هم به خاطر این است که علی دایی چند سال در اروپا بازی کرده و به واسطه کار کردن با مربیان متعدد از علم روز دنیا آگاه است. البته نمی توان انکار کرد که سایپا چندین مهره موثر مثل محسن خلیلی ، داریوش یزدانی ، حمیدرضا فرزانه ، احمد مومن زاده و... را از دست داد و نفرات موثری جایگزین نکرد.

اگر بخواهی از الان نامزدهای کسب عنوان نخست لیگ برتر ایران را بگویی، اسم چه تیم هایی را می بری؛
پرسپولیس، سپاهان و صباباتری هم خودش را بالا خواهد کشید. استقلال تهران را هم فراموش نکنید و حتی پیکان هم می تواند مدعی باشد.