در تنگه هرمز چه می‌گذرد؟ (۲)

ناگهان سوار بر ارادۀ پهپادگونۀ مردم، به ابر‌ها می‌پیوندم. کجایم؟ خدایا! اینجا چقدر برایم آشناست؛ چیزی شبیه جنگ دریایی ما با صدام. جنگ نفتکش‌های سال ۱۳۶۳ چه غوغایی بود. باورم نمی‌شد قایق کوچولو‌های تندروی سپاه حریف ناو‌های غول‌پیکر شوند، ولی شدند.

برمی‌گردم به تنگه هرمز که تنگه احد ماست، اما دیگر به وسوسۀ جمع آوری غنایم رهایش نخواهیم کرد. گلوگاه اقتصاد نفت در تب می‌سوزد. اکنون که به ناو غول‌پیکر آبراهام لینکلن می‌رسم، به عینه می‌بینم این پاسدار‌ها پس از ۴۰ سال چه زیرکانه بر هیمنۀ ارتش آمریکا مسلط شدند. دارند "بت هبل" ترامپ را به آتش می‌کشند.

اینجا چه خبر است؟ چه می‌شد رهبر شهیدمان این صحنه را می‌دید؛ یقینا می‌بیند. واقعا ناو زخمی لینکلن در حال عقب‌نشینی به سمت پایگاه "گوام" در اقیانوس آرام است؟ وای خدا، گویی کشتی تایتانیک دیگری در حال غرق شدن است. به اعتبار ارادۀ مردم در روز قدس، به نام "‌خبرنگار بدون مرز" می‌روم روی عرشۀ ناو.

مهندسان آمریکایی تلاش می‌کنند آبروی آمریکا را نجات دهند. زخم پهپاد‌های انتحاری ایران در چپ و راست ناو که پاک شدنی نیست. چند مایل جلوتر، می‌رسم به خبرنگاران بین‌المللی؛ "رویترز" " آشوشیتدپرس" و حتی "نیویورک تایمز" انگار تنگه هرمز شده قلب تپندۀ دنیا؛ عجب خط مقدم پرماجرایی.

ناگهان امریکایی‌ها با شنیدن غرشی در آسمان خلیج فارس، وحشت‌زده روی عرشۀ ناو درازکش می‌شوند. دود، آتش، فریاد بلند "my god" چند سرباز جوان. یکی با التماس می‌گوید: "oh my mom" کاش این خبرنگاران آمریکایی این صحنه‌ها را به مردم آمریکا برساندند، بلکه متوجه اشتباه خود از انتخاب ترامپ شوند. چهرۀ آنها بیشتر شبیه یک استعفای دسته‌جمعی است.

سهم آنان در این جنگ فقط مرگ است؛ جنگی برای کارتل‌های نفتی صهیونیسم جهانی.؛ و من، ناخودآگاه برای این قربانیان جنگ رمضان گریستم.... و نیز، برای آندسته از هم‌وطنان خودم که برای نجات خود به این کرکس‌های قرن ۲۱ دل بسته بودند. باید برگردم؛ دلم برای مردم حاضر در میدان تنگ شده؛ گهوارۀ آرام‌بخش جنگ رمضان.
حماسه‌نگار دوران دفاع مقدس