زبان و رهبری در  سنت امام‌ شهید

می خواهم در باره نسبت زیبای زبان و رهبری الهی امام شهید  سخن بگویم  و نکاتی را گوشزد کنم . اما قبل از هر چیز بگویم این موضوع با موضوع دیگر در آمیخته و آن نقش  عجیب حسینیه امام خمینی در ترویج یک زبان سلیس و جهانی بود . این نقش به یک حقیقت شگرف بستگی داشت طی دهه ها حسینیه امام خمینی  یک دانشگاه جهانی و همزمان قوی ترین رسانه  جهانی ایران بزبان فارسی بود .

این دانشگاه جهانی مدام در حال تولید دانش بود ‌. دانش بومی ،دانش  دینی و اسلامی،  دانش فلسفه حیات ، دانش خداشناسی و  معرفت نفس، دانش تزکیه جان ، دانش پیامبر شناسی  و امام شناسی ، دانش انسان شناسی و دانش سیاست و جانفه شناسی ، دانش دشمن شناسی و شیطان شناسی و نفاق شناسی . دانش انقلابیگری و ضد انقلاب شناسی ، دانش عدالت اقتصادی و حقوق مردم و  و شناخت اقشار و طبقات ایران ، از جوان و زنان و نخبگان و کارگران و کشاورزان و کار آفرینان و معلمان و دانشجویان و اساتید و‌ احزاب و روشنفکران ، دانش شناخت تاریخ  و منطقه آسیای غربی  و......

 دانشگاه و رسانه جهانی و ملی و مردمی حسینیه امام خمینی نقش درجه اول در تربیت مردم عاشورایی و ملت حسینی  ایفا کرد و در این دانشگاه ترویج زبان سلیس فارسی در همه رشته های دانشگاهی نقش اول و رسا ایفا نمود .

زبان آزاد اندیشانه

آقای عزیز ایران  به زبان آزاد اندیشی محترمانه باور داشت . اگر چه موانع گوناگون  اجتماعی و بوروکراتیک و حکومتی در اجرای این فضیلت بروز کرد ، اما این به معنای عدم  تمایل ایشان برای ترویج آزاد اندیشی   و مشی آراد اندشانه خود شان در این زمینه نبود . و در حسینیه  کلاس آزاداندیشی هم گاه برقرار بود . و البته در سطح جامعه و فضای مجازی  ایشان با عدم تنبیه کسانی که حتی در خصوص شان بدون تفکر و بدون ادب سخن می گفتند ، نشان دادند برای ترویج و تحقق  وجود آزادی بیان  در این حد  از خودگذشتگی صبر  می کردند و  اعتنایی به  بی ادبی ها نداشتند و کسی را برای این رفتار زبانی و سخن  مجازات نکردند.

آزادی زبان نقد

ایشان به دفاع از ربان نقادانه اصرار داشتند . و پاسخ عقلایی را به منع  بیان سخن نقدی ولو نقد  ناوارد به موضوع کاملا ترجیح می دادند .

آزادی زبان علم 

 دفاع از زبان علم و ترویج گفتمان های علمی  در حوزه و دانشگاه و رسانه ها از ویژگی های  رهبر شهید بود . 

سلاست  و فصاحت 

رسایی و روشنی  و روانی زبان ایشان   البته زبان یک ادیب و سخنور بود و این  امر را نمی توان به امری جهت واداشتن دیگران‌ به گفتگو به این زبان بدل کرد . زیرا اول باید ادیب باشید تا ادیبانه سخن گویید و ادیب بودن امری دستوری نیست و نمی تواند عیب افراد به حساب آید . اما نکاتی در کاربرد زبان بوسیله ایشان وجود دارد که خوب است بکار گرفته شود . 

اول آن که عشق ایشان به زبان فارسی نشانی از عسق به یک فرهنگ ریشه دار ایرانی و اسلامی بی همانند بود و این فضیلتی است که همه ما و بویژه رهبران خوب است داشته باشند . ایسان از ته دل نردم ایران را دوست داشتند . پس دوست داشتن‌زبان این مردم خود یک‌نشانه از عشقی دیگر بود . ایشان به عظمت زبان فارسی ، به عظمت کار فردوسی در زنده نگاه داشت حیات ایرانی    به نقش زبان فارسی در استحکام‌ریشه ها و هویت ایرانی عمیقا باور داشتند . این هم حکمتی است که در خصوص جایگاه و مقام معظم رهبری  ایران ارزش فراوان دارد .

رویای ایشان در باره نقش زبان 

آرزوی ایشان و رویای صادقه ایشان  در باره مرحعیت زبان فارسی و تجدید آن گره خورده  با خواست  شکوفایی حهانی تمدن ایرانی اسلامی و گسترش تشیع بود . زبرا وقتی شما تولید علم می کنید  ، نقش نامگذاری می یابید و دیگران به زبان شما نیاز می یابند و آن را می آموزند و زبان شما جهانی می شود . پس زبان در جهان معرفت رهبر شهید ، آینه پیشرانی و ایفای  نقش پیشرو بودن ایران در اشاعه اسلام بود .

تربیت ملت

زبان  فارسی با گنجینه عظیم و میراث حکمی و دینی و ادبی و معرفتی  آن برای رهبر معزز آیت الله العظمی سید علی حسینی خامنه ای  (رض ) دانشگاه و عرصه و ماوایی برای تربیت مردم  ایران ، مردمی با هویت و توانیابی های اصیل و ریشه دار و الهی و ملی بود و زبان رکن هویت بخشی  نیرومند محسوب  می شد .

مردمسالاری و زبان و کنش ارتباط مردمی

زبان در وجود رهبری به ارزش ترویج مردم سالارانه داشت . رها شدن از زبان مشکل و پر تعقید  حوزوی در ارتباط مردمی و یا زبان از خود بیگانه و غربزده روشنفکری و  عدم غرق شدن در زبان علوم غربی و بکارگیری زبان مع
رفتی اسلامی و قرآنی با ظرافت و یا برگردان فارسی آن  منجر به ارتباط  ژرفیاب با مردم شد و و نشان داد اگر ما آفریننده و کاشف دانش باشیم زبان علمی ماهم ایرانی و رها از تقلید واژگانی خواهد بود . ما صرفا با جایگزین سازی فرهنگستانی به این فضیلت دست نمی یابیم . بلکه با بنا نهادن علم بومی  زبانی زنده و ریشه دار را ترویج خواهیم کرد.
 
☆☆☆☆

چنین بود که ایشان‌ تا حد ممکن از کاربرد غیر ضروری کلمات  دیگر ولو زبان عربی  اکراه  داشتند مگر کلماتی که در جان زبان فارسی نشسته و فارسی شده است .