کنفرانس پائیزی و رویکرد دوگانه امریکا

در آخر نوامبر (6 آذر) رهبران دولت خودگردان فلسطین و رژیم اشغالگر قدس در کنار شماری از رهبران جهان از جمله برخی سران کشورهای عربی در آناپولیس در مریلند امریکا گردهم آمدند

کد خبر: ۱۵۴۷۰۷

و تصمیم داشتند توافقنامه ای برای تشکیل کشور مستقل فلسطین امضاء کنند.
اما محورها و جزییات توافقنامه ای که قرار بود سران اسرائیل و فلسطین در کنفرانس آناپولیس امضا کنند و به توافق برسند، روشن نبود و دو طرف بر سر تعیین حدود آن دچار اختلاف شدند. رهبران حماس نیز اعتقادشان قبل از کنفرانس بر این بود که زمینه ای برای برگزاری این کنفرانس و جلساتی از این دست فراهم نشود؛ چرا که رویکردی منفی و به ضرر مردم فلسطین رقم خواهد خورد و این کنفرانس ها را در کل مفید برای ملت فلسطین نمی دانستند. در هر صورت ، نشست آناپولیس در وضع بسیار دشواری برگزار شد. این نشست پیش از آن که بخواهد صلح خاورمیانه را محقق کند، بیشتر با هدف حل مشکلات سیاست های داخلی و خارجی دولت امریکا برگزار شد؛ اما هر انسان آگاه ، خوب می داند تا زمانی که دولت بوش سرگرم جنگ و کشمکش های سیاسی است نمی تواند مشکل بزرگی همچون نزاع عربی و اسرائیلی را از طریق کنفرانس هایی نظیر آناپولیس حل و فصل کند. امریکا باید ابتدا مشکل عراق و افغانستان و دیگر منازعات نظامی خود را در بخش های مختلف جهان و مشکلات داخلی خود برطرف کند، آنگاه به دنبال برگزاری این گونه کنفرانس ها باشد. می توان گفت کنفرانس آناپولیس در صدد قربانی کردن مساله فلسطین بود و دستاوردی برای این ملت به دنبال نداشت . می توان بیان کرد که هدف امریکا از برگزاری این کنفرانس که به شکست انجامید، بدین شرح بود :
1- مسلط کردن مجدد اسرائیل بر منطقه
2- بظاهر گشودن کانال سازش و گفتگوی عربی اسرائیلی بویژه پس از شکست فضاحت بار این رژیم در جنگ سال گذشته در برابر مقاومت لبنان
3- ایجاد فتنه و اختلاف در سطوح عربی و فلسطینی
4- بهبود وجهه خویش که در عراق به علت اشغال ، رفتارهای خشن و کشتار، سیطره بر منابع منطقه و حمله به افغانستان بشدت ضربه خورده است.
5- یارگیری مجدد در منطقه ، به منظور فراهم کردن فضای لازم برای حمله جدید علیه بعضی کشورهای عربی و اسلامی در منطقه خاورمیانه از جمله ایران
6- دور کردن افکار عمومی جهان بخصوص کشورهای عربی اسلامی از انتخابات حساس لبنان پس می توان گفت کنفرانس آناپولیس و در پی آن دیدارهای محمود عباس و ایهود اولمرت در چارچوب آمادگی برای این کنفرانس از اول هم نگران کننده می نمود و باید گفت هیچ یک از آنها اجازه و صلاحیت گفتگو و تصمیم گیری درباره حقوق ملت فلسطین را به تنهایی نداشتند. می توان این نوع رفتار صهیونیست ها را از 3زاویه مورد بررسی قرار داد.
1- عدم پایبندی آن رژیم به مبانی بین المللی مرتبط با روند صلح
2- نبود برنامه کاری و چارچوب زمانی مشخص و آشکار برای تحقق صلح عادلانه و فراگیر در خاورمیانه
3- نگنجاندن مساله بلندی های جولان که برای کشیدن پای سوریه به این اجلاس در آخرین لحظات از طریق وزیر امور خارجه امریکا در جدول کاری کنفرانس مذکور گنجانده شد که به نتیجه ای هم نرسید.
«این سه گزینه کافی است که بدانیم اسرائیل از تحقق پیش نیازهای برقراری صلح عادلانه و فراگیر در خاورمیانه سر باز می زند.»
سخن پایانی آنکه حل مساله فلسطین از یک قاعده بسیار ساده پیروی می کند و راه حل آن برگزاری کنفرانس های متعدد نیست ، واقعیت آن است که اسرائیل ، مردم فلسطین را از سرزمین خود آواره کرده و راه آن ، پایان اشغالگری صهیونیست ها و بازگشت آوارگان فلسطینی به کشورشان است.