هشدارهایی که جدی گرفته نمی‌شوند

این موضوع به ایران محدود نمی‌شود و طبیعی است که کشورهای دیگر هم چنین کاری نمی‌کنند. زمانی که شرایط جوی برای ریزش بهمن مساعد باشد، هواشناسی و نیروهای امدادی اقدام به هشدار می‌کنند اما متاسفانه برخی کوهنوردان، که اغلب آنها هم حرفه‌ای هستند، بدون توجه به این اعلام صعود کرده و در یک لحظه گرفتار بهمن می‌شوند. دلیل ریزش بهمن‌ هم گستره‌ای طولانی را در‌ بر می‌گیرد؛ از ارتعاشات احتمالی و وزش باد بگیرید تا حتی نوع حرکت تیم‌های کوهنوردی در کرانه این برف‌های کوهستانی.با رفتن به مسیر اشتباه به قولی خط بهمن شکسته وباعث وقوع این حادثه می‌شود.اغلب اتفاق‌های این‌چنینی در مسیر بازگشت کوهنوردان رخ می‌دهد، چراکه آنها در بازگشت از انرژی کمتری برخوردارند و درصد اشتباه در مقایسه با صعود بیشتر است. ضمن این‌که گاه به‌واسطه توان بالای بدنی وهمچنین همراه‌داشتن وسایل مناسب، احساس نوعی امنیت کاذب در آنها هم به وجود می‌آید. به همین دلیل برای کوهنوردان دوره‌های آموزشی وبهمن‌شناسی برگزار می‌شود تا به در مسیر‌هایی که احتمال وقوع بهمن می‌رود شیوه‌نامه‌های حرکت، فاصله‌گذاری و .. را رعایت کنند. کوهنوردان باید با وسایل مناسب این کار را انجام دهند و معمولا به‌وسیله طناب به یکدیگر متصل باشند. مهم‌ترین مؤلفه در رابطه با جلوگیری از این حادثه انتخاب مسیر درست کوه‌پیمایی است.فاصله زمانی نسبتا زیاد در رابطه با حادثه سقوط بهمن در ایران حکایت از کم‌‌توجهی نسبت به این موضوع دارد. این‌که ضعف نیروهای امدادی یا عدم برنامه‌ریزی و مدیریت را دلیل این اتفاق بدانیم شاید منصفانه نباشد. سرشت انسان به گونه‌ای است که کمتر به وقوع چنین اتفاقاتی توجه دارد. توجه کوهنوردان به هشدارها، ایمن‌سازی جاده‌های کوهستانی و مسدود کردن آنها در زمان‌های خطرناک از مواردی است که می‌تواند در کاهش حوادث ریزش بهمن مؤثر باشد.