پیروزِ برنده

جام جم آنلاین - مربی گری در ایران تناقض است، به همان اندازه که فرمول عجیب و پیچیده ای دارد می تواند بسیار ساده هم باشد. می توان تراز اول بود و ناجی. در نقطه مقابل می‌توان ناکارآمد هم بود و فقط در سقوط دادن تیم‌ها به دسته پایین‌تر تبحر داشت اما مدام از این تیم به آن تیم برود و درعین «بازنده بودن» قراردادهایی نجومی ببندد. 

یک مربی سبک خاص خودش را می‌سازد در حالی که یک مربی دیگر روی به استفاده از سیستم‌های معمول و استاندارد می آورد. یکی دیگر هم در کل هیچ ایده ای ندارد و متکی بر جریان ها و قضا و قدر است. اما پیروز قربانی سرمربی فجر را جز کدام دسته می‌توان قرار داد؟ قطعا صاحبان سبک. او حرف های زیادی در فوتبال ایران برای گفتن دارد. 

 

فجر دو – پرسپولیس یک. هیچ چیز زیباتر از دیدن این تابلوی نتیجه در پایان دیدار تیم های فجر سپاسی شیراز و پرسپولیس برای پیروز قربانی نبود. این یکی از شیرین ترین و مهم ترین بردهای فجر تا اینجای لیگ محسوب می‌شود، بردی که فعلا اوسمار را حسابی به زحمت انداخته است. پیروز قربانی راه و روش بردن تیم های بزرگ را خوب بلد است. تیم او با تمام توان بازی می‌کند. میتوان امضای مربی گری پیروز قربانی را اینطور توصیف کرد که تیم او حمله و دفاع را به موازات هم پیش می‌برد، دفاعی فشرده و حملاتی که بیشتر در واقع ضدحمله است. این سبک دو سر تا اینجای کار برای پیروز قربانی کاملا جواب داده است. او این تیم را با چنگ و دندان از لیگ دسته یک به لیگ برتر آورد. از همان اول هم گفت که تیمش برای بقا و اینکه فانوس به دست بگیرد به لیگ برتر نیامده است. حرف هایش ابتدا شعاری به نظر می‌رسید اما حالا خوب می دانیم پیروز چه در چنته مربی گری خود دارد. یک تیم با برنامه و فوتبالی که گاهی اوقات سعی می کند زیبا باشد. فعلا که این مشخصه تیم تحت هدایت اوست. 

 

ابتدای فصل پیروز قربانی بهترین ارتباط را با رسانه‌ها داشت. اما بعد از آن اوضاع بسیار متفاوت شد. دیگر از آن ارتباط مستحکم با رسانه‌‎ها خبری نبود، در ادامه حتی بدتر هم شد. چند باری درگیری لفظی با خبرنگاران در جریان کنفرانس‌های خبری نشان داد پیروز به سمت و سوی رفتارهای مرسوم دیگر سرمربیان لیگ برتری می رود؛ یعنی همیشه پرخاشگر، بی صبر و طلبکار. قربانی ثابت کرد می‌تواند یکی مثل ساپینتو باشد، زود از کوره دربرود و بشود کسی که بی مهابا فریاد می‌زند. اما برای او که به طور ناگهانی وارد مربیان تراز اول فوتبال ایران شده این رفتارها بسیار خطرناک است. 

 

پیروز قربانی حالا موقعیت‌های تازه‌ای را در فوتبال ایران پیش روی خود می‌بیند. پیشنهادهای بهتر و چالش‌های بزرگ انتظار او را می‌کشند اما خوب می‌دانیم قربانی برای رساندن فجر شیراز به لیگ برتر چه مسیری را طی کرد و چقدر صبوری به خرج داد. او صبور به نظر می رسد، ویژگی مطلوبی که او را از انتخاب‌های شتابزده و احساسی دور می‌کند. قربانی شاید از آن دست مربیانی نباشد که به محض دریافت پیشنهاد از تیمی مثل استقلال کلی رویاپردازی در ذهنش ردیف کند و بی چون و چرا پاسخ مثبت بدهد. پیروز می‌خواهد روی دور بُرد باشد و نمی‌خواهد حواسش پرت شود. نقشه های زیادی در راه است. پیروز چیزهای خیلی بیشتری نسبت به هفتمی در این لیگ می‌خواهد.