پسوریازیس ، بیماری پوستی آزاردهنده

امروز ، 7 آبان (29 اکتبر) روز جهانی پسوریازیس است . هدف از تعیین این روز جلب توجه پزشکان، بیماران و عموم مردم و اطلاع رسانی گسترده در مورد بیماری پوستی پسوریازیس است.

کد خبر: ۱۵۰۵۱۵

پسوریازیس که با نوع معروف به «پیسی» یا «برص» که نام علمی آن، «ویتیلیگو» است تفاوت دارد، ناشی از یک نوع اختلال پوستی است که سبب بروز لکهای پوستی قرمز، پوسته پوسته شدن یا فلسی شدن پوست، ریزش مو ، بدشکلی ناخن و التهاب پوست میشود.
این عوارض ممکن است در هر قسمتی از پوست ظاهر شوند. حدود 50 درصد مبتلایان به پسوریازیس ممکن است به آرتریت پسوریاتیک مبتلا شوند که باعث درد، سفتی و تورم در اطراف مفاصل میشود. این نوع آرتریت بیشتر دستها، پاها، مچ، قوزک پا و قسمت تحتانی کمر را تحتتاثیر قرار میدهد.
میزان شیوع این بیماری تقریبا حدود 3 درصد است و مردان و زنان با هر نژاد و سنی در معرض ابتلا به آن قرار دارند و غالبا در سنین 15 تا 35 سالگی شیوع بیشتری دارد.
علت اصلی ابتلا به پسوریازیس دقیقا مشخص نیست، اما پزشکان معتقدند با سیستم ایمنی بدن و البته ژنتیک ارتباط دارد؛ به این معنی که به نسلهای بعد هم منتقل میشود.
در افراد مبتلا، سیستم ایمنی به اشتباه تحریک و این باعث میشود سلولهای پوست با سرعت زیاد و غیرطبیعی رشد کنند. سلولهای بسرعت در حال رشد پوست در لایههای فوقانی آن جمع میشوند و آسیبها را بر سطح پوست تشکیل میدهند.
سطح گسترش پسوریازیس در افراد مختلف، متفاوت است. گاهی به چند ناحیه خاص پوست محدود میشود در حالی که در برخی موارد گسترش بیشتری مییابد. یک سلول طبیعی پوست در عرض 28 تا 30 روز به طور طبیعی، از پوست جدا میشود.
سلولهای پوستی پسوریاتیک فقط طی 4 تا 5 روز رشد میکنند و با این سرعت رشد عوارض فلسی را تشکیل میدهند که ممکن است خشک و دردناک باشند و حتی باز شوند و خونریزی کنند.
تشخیص، معمولا پس از مشاهده علایم بر سطح پوست صورت میگیرد. گاهی ممکن است نمونهبرداری از قسمتهای آسیبدیده پوست یا بخشی از ناخن صورت گیرد، اما به هر حال تست پزشکی اختصاصی برای تشخیص این بیماری وجود ندارد.
شاید تنها ویژگی خوب پسوریازیس این باشد که به هیچ وجه مسری نبوده و هرگز از شخصی به شخص دیگر سرایت نمیکند.
از نظر درمانی، هنوز گزینه اختصاصی و قطعی برای این بیماری وجود ندارد و در برخی موارد نیاز به درمان همیشگی وجود دارد که شاید تا آخر عمر باید دنبال شود.
گاهی علایم خود به خود ناپدید میشوند و تا زمانی که یک محرک عصبی و شرایط استرسزا آن را تحریک نکند، مجددا بروز نمیکند و بیماری همچنان خاموش میماند.
رایجترین روشهای درمانی موجود شامل استفاده از برخی پمادهای موضعی، نوردرمانی، استفاده از داروهایی برای بهبود آسیبهای پوستی است. دیگر عوامل موثر در بهبود علایم پسوریازیس قرار داشتن در محیط مرطوب، برخورداری از آرامش و شرایط روانی مطلوب و سالم است.
در حال حاضر 125 میلیون نفر در جهان به پسوریازیس و آرتریت پسوریاتیک مبتلا هستند و به دلیل افزایش روزافزون موارد ابتلا به این بیماری، روزی به نام روز جهانی پسوریازیس در نظر گرفته شده است که هدف آن تاکید بر لزوم جدی گرفتن این مشکل از سوی مقامات ملی و بینالمللی و افزایش آگاهی درباره این بیماری، علل موثر در بروز آن و شیوههای پیشگیری و درمانهای احتمالی است.