در مسیر انعطاف

مهمترین و کهن ترین ابزار ارتباطی میان ابنای بشر زبان است. سیر تکوینی این ابزار کارآمد طی هزاران سال از ایما و اشاره و نقش و نگار بر غارها گرفته تا بهره وری از آن در دادوستد کالا مسیر پرفراز و نشیبی را نشان می دهد.

کد خبر: ۱۵۰۰۲۵

در کتابهای آسمانی تمامی ادیان ، فرمان های خداوند با زبانی ساده و شیوا ترسیم شده است. با نقب زدن به ادعیه و گفتارهایی که از ائمه اطهار به ما رسیده ، به اهمیت ویژه ابزاری چون زبان پی می بریم . خطبه های امام اول شیعیان در نهج البلاغه ، دعاهای امام سجاد در صحیفه سجادیه و افشاگری جنایات واقعه ای چون عاشورا از سوی یکی از شیرزنان صدر اسلام از ارج و قرب زبان نزد ما مسلمانان حکایت دارد، مضاف بر این که تاریخ کهن تمدن ایران زمین و پیشینه غنی ادبی و عرفانی این دیار در بهره وری از زبان ما را به استفاده درست و بهینه از این معجزه خداوندی رهنمون می کند.برنامه های گفتگومحور در چند سال اخیر مورد توجه مدیران و سازندگان قرار گرفته است . شبکه 4 تلویزیون به سبب نوع ماموریت و ویژگی ای که برای آن ترسیم شده از این طیف برنامه های گفتارمحور بیشتر در جدول پخش برنامه های خود بهره می برد.
«دو قدم مانده به صبح» که از میلاد آن چند صباحی می گذرد، توانسته در دقایق پایانی شب و آغاز بامداد مخاطبان ویژه ای را در جوار برنامه اش بچیند.حضور کارشناس و مهمان و مباحثه آنان در ارتباط با موضوعی خاص ساختار این برنامه را سامان می دهد که حلقه اتصالی کارشناسان با مخاطب مجری باسابقه رادیو پیام است که با پیچش ها و شکرشکنی ها و گاه شیطنت های کلامی ، برنامه زلفش از خشکی به انعطاف گره می خورد.
مرد نخست برنامه پس از چند ماه هنوز حال و هوای اجراهای خود در رادیو پیام را در سر دارد که اگر اندکی گوشه چشمی به مدیوم تصویر نشان دهد و مسیر تازه ای را در اجرا پیش بگیرد، به طور قطع توفیق اجرایی این دوست کاردان دوچندان خواهد شد. به هر روی ، حضور ایشان برای رساندن زورق «دو قدم مانده به صبح» به ساحل آرامش غنیمت است .این برنامه در شمایل دیداری خود با توجه به دکور عریض آن و نوع چیدمان و آرایش صحنه اش می طلبید که کارگردان از کادری عریض برای قابهایش بهره ببرد.قاب آکادمیک با توجه به کمی ارتفاع در برابر عرض وسیع دکور، پاسخگوی ترتیب های مناسب بصری نیست ؛ تجربه ای که پیش از این در سری قبلی برنامه سینما 4گروه سازنده با توجه به صحنه خود از آن بهره برد که با توفیق نیز همراه شد.
در پاره ای از گفتگوها، طرح موضوع و جمع بندی آن ناتمام مانده و بحث رها می شود. ضروری است در ترتیب گفتگوهای برنامه ، مباحثی که از لحاظ زمان طولانی می شود در چند شب متوالی در محضر قضاوت بیننده قرار گیرد. فاصله افتادن یک هفته ای میان مباحث ، ریسمان کلام و مباحثه را از ذهن گیرنده پیام خارج می کند.
بخشی از جذبه و غنای برنامه های گفتارمحور به خلاقیت و سرعت عمل سوئیچ کننده تصاویر مرتبط است . کنش و واکنش های افراد در هنگام گوش دادن به سخنان فرد رودررو کمتر در سازمان تصویری این برنامه به چشم می آید، مضاف بر این که وقتی مجری در مباحثه ای شراکت ندارد و در حال یادداشت و مرور نوشتار خود است ، نماهای «لایی» که کارگردان در اوج گرمای گفتگو از وی می دهد ، جز به بیراهه کشاندن ذهن مخاطب عایدی دیگری ندارد. از سوی دیگر ، وقتی 2 مهمان و یک کارشناس با هم موضوعی را سبک و سنگین می کنند ، ضروری است یک دوربین نمای عمومی سه نفره را پوشش دهد. در یکی از برنامه ها که کارشناس سینما با دو مهمانش گرم گرفته بود ، خست کارگردان در دادن نمای عمومی ریتم گفتار را با ریتم تصاویر همگون نمی کرد. به هر روی ، «دو قدم مانده به صبح» اتفاق فرخنده میان برنامه های گفتگومحور تلویزیون است که یک گروه منسجم در هویت بخشیدن به آن تلاش می کنند تا اوقات پرباری را در زمانی اندک برای بینندگان رقم بزنند. تقدیم برنامه در بخش پایانی به یک دوست ، عزیز از دست رفته ، هنرمند و... امر بسیار تحسین برانگیزی است که امیدواریم در دیگر برنامه های این چنینی این حرکت فرهنگی و انسانی نیز در دستور کار سازندگان قرار بگیرد.