در بهار کشتی به خزان رسیدیم

تردیدی نیست ، مهمترین هدف ورزشی ، حتی اجتماعی و سیاسی برای کشورهای مترقی در ورزش حضوری شایسته و موفق و دستیابی به مدال های رنگارنگ در بزرگترین رویداد بین المللی یعنی بازیهای المپیک است.

کد خبر: ۱۴۷۹۷۶

بالطبع ورزشکاران هم با درک اهمیت این موضوع بالاترین و باارزش ترین موفقیت دوران قهرمانی خود را صعود از سکوی قهرمانی و تصاحب مدال در المپیک ها قلمداد می کنند که هر 4 سال یک بار و در بهترین شکل کیفی و کمی برگزار می شود.
باتوجه به این که طی بیش از 60 سال حضور کاروان ورزشی ایران در بازیهای المپیک نگاه دولتمردان و مقامات ورزشی کشور معطوف و متوجه درخشش ورزشکاران رشته های انفرادی همچون کشتی و وزنه برداری بوده است که همواره طی این سالیان دراز برای ورزش ایران افتخار و مدال ارمغان آورده اند و حتی در سالهای اخیر که رشته های رزمی تکواندو ، جودو و کاراته نیز از شانس های دستیابی به مدال به شمار می آیند اما همچنان از کشتی به عنوان ورزش اول این مرز و بوم انتظار و توقعی دیگر می رود.

برحسب سابقه و سنوات قبلی که در تاریخ افتخارات ورزش ما درعرصه های بین المللی کشتی و کشتی گیران بالاترین جایگاه را به خود اختصاص داده اند، چنین تصور می رود که در المپیک پکن نیز بیش از دیگر رشته ها چشم به درخشش کشتی گیران و مدال های کشتی دوخته ایم و انتظار از گوش شکسته ها خطیر و سنگین تر است تا به گونه ای برای ورزش ایران افتخارآفرینی و آبروداری کنند. در این رهگذر آنچه مشهود و غیرقابل انکار است ، پوشش و به چشم نیامدن ضعف ها و نداری های ورزش ما در رشته های گروهی توسط ورزشکاران بعضا خودساخته رشته های انفرادی جلب توجه می کند و شاید این روند در پکن 2008 هم ادامه داشته باشد. با چنین هدف و انتظار دیرینه و سنتی که از ورزش اول کشور یعنی کشتی داریم ، باید ببینیم و باور کنیم که این ورزش «اولی» در جهان کشتی چه اهمیت و جایگاهی دارد و آیا باز هم قادر به برآوردن خواسته مقامات ورزشی است یا... در این میان با توجه به کارنامه ناامیدکننده ای که از آزادکاران از جهانی باکو برجای مانده است ، نمی توانیم چندان به نتایج کشتی در پکن دلخوش و امیدوار بمانیم . کشتی ایران طی سالهای اخیر و بخصوص بعد از المپیک آتن تاکنون دستخوش تغییر و تحولات و فراز و نشیب های متعدد و گاه جابه جایی های نادرستی قرار گرفته که همه این اشتباهات باعث نوسان در عملکرد و تزلزل در موقعیت کشتی ایران در عرصه های مهمی چون المپیک و جهانی شده است . در المپیک آتن ، تیمی که مجموعه ای از بهترین های تاریخ کشتی کشور را به همراه داشت حتی یک چهره طلایی هم معرفی نکرد و تنها به 2مدال نقره مسعود مصطفی جوکار و علیرضا رضایی و تک برنز علیرضا حیدری بسنده کرد. به دنبال آن نیز در مسابقه های جهانی 2005 بوداپست کشتی خوب نتیجه نگرفت و با کسب فقط یک مدال برنز به وسیله مرادمحمدی یکی از ضعیف ترین نتایج 25سال گذشته در رقابت جهانی برای کشتی ایران به ثبت رسید. گرچه عملکرد ضعیف تیم ملی کشتی آزاد در جهانی بوداپست پاک و فراموش شدنی نیست و همواره خاطره تلخ آن در اذهان عمومی و کشتی دوستان باقی خواهد ماند، اما به یاد داشته باشیم که کشتی ایران در شرایطی گام بر روی تشک های بوداپست گذاشت که بر اثر کناره گیری و غیبت نامدارانی چون علیرضا دبیر ، علیرضا حیدری و علیرضا رضایی به طور کلی جوانگرایی اساسی که در ترکیب تیم ملی از سوی کادر فنی ایجاد شد ، در شرایطی خاص و اتفاقی نادر مرسوم به رنسانس کشتی متحمل شکستی سنگین و هجوم اتهامات و انتقادات پرشمار قرار گرفت . در آماج انتقادات بعضا مغرضانه و جوسازی ها، حرکت جسورانه فدراسیون محمدرضا طالقانی و کادر فنی تیم ملی محو و نادیده انگاشته شده و در نهایت نیز تاوان تمام ضعف ها و ناکامی ها را طالقانی و مردان فنی و تازه وارد تیم ملی کشتی آزاد یعنی محسن کاوه ، غلامرضا محمدی ، امیر توکلیان و عسکری محمدیان پس دادند. گرچه در آن زمان و در مقام ارزیابی و قضاوت ، مسوولان تصمیم گیرنده در سازمان تربیت بدنی ، صرفا از جنبه نتیجه گیری مقطعی عملکرد کشتی آزاد و مدیریت طالقانی را سطحی و ظاهری مورد ارزیابی قرار دادند که منجر به برکناری طالقانی و کادر فنی شد اما حاصل رنسانس و تحولات پدید آمده در کشتی در سال 2005 را عینا مردان تازه وارد و منصوبین بعدی در مسابقه های جهانی 2006 پرثمر و موفقیت آمیز به چشم دیدند و درو کردند. ثمره حرکت سازنده فدراسیون طالقانی در کوانگ جوی چین به بار نشست اما مزد زحمات گذشتگان به حساب تازه واردانی واریز شد که در باکو دستشان رو شد.
در شرایطی که چوب انتقادات از عملکرد کشتی در بوداپست تا 8 ماه پس از آن نیز طالقانی و مردان فنی تیم ملی را مورد نشانه قرار داده بود، در فاصله 4 ماه به مسابقه های جهانی کوانگ جو ، کشتی دچار تغییرات مهم مدیریتی و فنی شد. ملی پوشان ما در جهانی 2006 با بهره گیری از تجربیات گرانقدر 2005 بوداپست و پشت سر گذاشتن دوران خاصی ، خوش درخشیدند و با کسب یک طلا، یک نقره و 2 مدال برنز ، درجه تیمی ایران را در رده بندی کشورهای شرکت کننده در مسابقه های جهانی تا سکوی دومی و عنوان نایب قهرمانی ارتقا دادند.
صعود 4 پله ای کشتی ایران در فاصله 2 مسابقه جهانی بوداپست تا کوانگ جو باعث شد تا کشتی آزاد با انگیزه و اعتماد به نفس بیشتری در پیکارهای جهانی 2007 باکو برنامه ریزی و حرکت کند. ضمن این که فضای کشتی در این مدت 12 ماهه ، مساعد ، آرام و دلپذیر بود. در این دوران حمایت های همه جانبه یزدانی خرم و یارانش از کشتی و کشتی گیران گرفته تا کادر فنی و کمیته فنی بسیار محسوس و ملموس بود و باعث شد هیچ فعال و شاغلی در فدراسیون کشتی ، دغدغه مالی نداشته باشد و به قول معروف آب در دل کسی تکان نخورد، اما فدراسیون کشتی به عنوان پرهزینه ترین رشته ورزشی تمام برنامه های مسوولان فنی را طبق تقویم تا مسابقه های جهانی به پیش برد تا جای گله و اعتراضی باقی نماند اما دستاورد این حمایت و هزینه های میلیاردی همان گونه که در جهانی باکو به چشم آمد و کارنامه آزادکاران نشان می دهد، چنان ضعیف و شوک آور بود که به هیچ وجه و با هیچ بهانه ای نمی توان آن را توجیه کرد. بنابراین ورزش اول کشور در بهترین دوران مالی خود که بیشترین سرمایه و پول به بدنه آن و عوامل اجرایی اش تزریق شد تا جایی که هر کسی که دستی بر آتش داشت به نوا و فیضی رسید اما کشتی به اهداف مورد نظر نرسید. به عبارتی دیگر در دورانی که هرکس دست همکاری به یزدانی خرم داد تا آخر مورد حمایت و پشتیبانی های مالی و معنوی فدراسیون کشتی قرار گرفت و یک لحظه آرامش درونی و امنیت کاری خود را در خطر ندید، اما کشتی دچار پسرفت شد.بنابراین آنچه که بر کشتی گذشت را می توان به خزان ورزش اول در بهار کشتی تعبیر کرد. خزانی که در باکو برگهای زرین و افتخار آفرین کشتی ایران را یکی پس از دیگری «پرپر» و از افلاک به خاک نشاند. امیدواریم کشتی در فاصله 11 ماه تا بازیهای المپیک 2008 به گونه ای برنامه ریزی و سازماندهی کند که با اقتدار و شایستگی شاهد اوجگیری دوباره کشتی گیران در سکوهای قهرمانی پکن باشیم و بار دیگر ورزش اول با افتخار آفرینی های خود انتظارها را در المپیک برآورده کند.